«Το μιούζικαλ προσφέρεται για κοινωνική κριτική»

Το «τέλειο μιούζικαλ», η «Ωραία μου κυρία» των Αλαν Τζέι Τέρνερ και Φρέντερικ Λόου, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην ολοκληρωμένη μουσική του μορφή από την Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ο Γιάννος Περλέγκας με τη σκηνοθεσία του ζωντανεύει τον σαγηνευτικό κόσμο του καμπαρέ με δύο πιάνα, φωνές, σώματα και ξέφρενους χορούς, βασισμένος στο θεατρικό του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο «Πυγμαλίων». Ο ίδιος υποδύεται παράλληλα τον καθηγητή Φωνολογίας Χίγκινς, ενώ την πλανόδια λουλουδού που επιχειρεί να μεταμορφώσει σε κυρία της καλής κοινωνίας ερμηνεύουν σε διπλή διανομή οι Βάσια Ζαχαροπούλου και Χριστίνα Ασημακοπούλου. Η μουσική διεύθυνση είναι του Στάθη Σούλη. Μία ημέρα μετά την πρεμιέρα, ο Γιάννος Περλέγκας μιλάει στο «Νσυν».

ΕΠΙΡΡΟΕΣ. Αναρωτηθήκαμε πολύ τι είναι το μιούζικαλ. Οπότε βλέποντας αρκετά μιούζικαλ και διαβάζοντας γι’ αυτό θελήσαμε να γυρίσουμε στην πηγή του έργου και στο τι είναι μιούζικαλ. Πριν προσθέσει το στοιχείο του θεάματος το Χόλιγουντ, πριν γίνουν ταινίες τα μιούζικαλ, ήταν μια υπόθεση των music halls, των καμπαρέ, των βαριετέ, των λαϊκών χώρων διασκέδασης όπου συνυπήρχαν διαταξικά τα κοινά. Επομένως ήταν ένα λαϊκό και ολίγον χαμερπές είδος σε σχέση με την καθαρότητά του ακριβώς επειδή έχει πολλά στοιχεία ταυτόχρονα. Οπότε αυτή έγινε η αναφορά μας. Από εκεί και πέρα θελήσαμε συνειδητά ν’ απομακρυνθούμε από τις εικόνες που μπορεί να έχουμε από το ίδιο το έργο, είτε από τα ανεβάσματα στο Μπρόντγουεϊ είτε από την ταινία του 1964. Οδηγηθήκαμε λοιπόν σε μια αρχή όπου αναπόφευκτα οι αναφορές της παράστασης αντλούσαν και από τα βαριετέ, όπως παρουσιάζονται στις ταινίες του Φελίνι. Η ατμόσφαιρα από τα μιούζικαλ του Μπομπ Φόσι ή τους πίνακες του Ανρί ντε Τουλούζ – Λοτρέκ που περιγράφουν πολύ έντονα έναν κόσμο των καμπαρέ και του καν καν.

Ο ΧΙΓΚΙΝΣ. Τον αντιμετωπίζω με συμπάθεια και τον αισθάνομαι ως έναν ανάπηρο συναισθηματικά ήρωα, ο οποίος πίσω από τον άκρατο κι εμφανέστατο μισογυνισμό του και τη σκληρότητά του κρύβει μια απόλυτη εξάρτηση από τις γυναίκες. Μόνο που δεν μπορεί να τους το πει. Αυτή την αμφίσημη συμπεριφορά του προσπαθώ να αναδείξω και μ’ αυτήν προσπαθώ να συνδεθώ και να ταυτιστώ.

ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ. Είναι από τα πιο δύσκολα είδη αλλά και τα πιο γαργαλιστικά. Οταν σ’ έναν χαρακτήρα ξαφνικά δεν του φτάνουν τα λόγια και πρέπει να τραγουδήσει για να εκφράσει αυτά που αισθάνεται και μετά, ένα βήμα παραπέρα, δεν του φτάνει το τραγούδι, πρέπει να χορέψει κιόλας, αυτό έχει ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον. Είναι μια πολύ μεγάλη πρόκληση για τους ερμηνευτές, την οποία δεν συναντάμε συχνά. Είναι, λοιπόν, και εξαιρετικά διδακτική για τη δουλειά μας και τη σκηνική λειτουργία. Διαφωνώ πλήρως πως το μιούζικαλ είναι ευτελές είδος. Είναι ένας χαρακτηρισμός που έχει δοθεί για λόγους σκοπιμότητας πολιτικής. Είναι ένα είδος το οποίο προσφέρεται λόγω της πολύτιμης εκφραστικότητας που έχει για μια κοινωνική και πολιτική κριτική. Οσο λίγα είδη, μάλιστα.

LOVE STORY. Ο «Πυγμαλίων» είναι ένα έργο το οποίο δεν μπόρεσε ν’ ανέβει στην εποχή του στην Αγγλία. Ηταν ένα τέτοιο χτύπημα στην ηθική της λεγόμενης μεσαίας τάξης, που ενοχλούσε. Το έργο κατάφερε να γίνει αγαπητό όταν το Μπρόντγουεϊ και το Χόλιγουντ το μετέτρεψαν σε love story. Το έργο όμως δεν είναι ένα love story. Είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτό. Είναι ένα σχόλιο για την πάλη των τάξεων, για τη γλώσσα που γίνεται ιδεολογικό εργαλείο. Αυτό το αναλύει πολύ έντονα ο Σο στο έργο του. Αν απομακρυνθούμε από το love story στην υπόθεση, θα δούμε ότι οι κοινωνικές κριτικές δεν είναι κάτι που «προτείνει» η παράσταση. Αντιθέτως, υπάρχουν μέσα στο ίδιο το έργο – ένα έργο σκληρό κι ενοχλητικό. Δεν είναι τυχαίο ότι τελικά έκανε καριέρα όχι ως ενοχλητικό έργο αλλά ως ρομάντζο. Στην εκδοχή μας προσπαθούμε να συγκεράσουμε τα δύο στοιχεία και να δώσουμε αυτή την κριτική με χορό και τραγούδι.

info

«Ωραία μου κυρία», σήμερα και στις 23, 24, 28, 29, 30/11 και 1, 5, 6, 7, 8, 12, 13, 14, 15, 19, 20, 21, 22, 24, 26, 27, 28, 29, 31/12 στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Λεωφόρος Συγγρού 364, Καλλιθέα, τηλ. 213-0885.700, είσοδος 15-25 ευρώ)