Πίστη στο κόμμα ή μάχη για {LF}την παράταξη;

^«Θέλουμε να δημιουργήσουμε τη δημοκρατική και προοδευτική παράταξη της νέας εποχής» είπε ο Αλέξης Τσίπρας από τη Δυτική Μακεδονία όπου και περιόδευσε την εβδομάδα που διανύσαμε. «Το κόμμα μας και ασφαλώς όχι παράταξη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ», αναφέρει εμφατικά το αρχικό κείμενο της τάσης των 53 που κυκλοφόρησε στην πανελλαδική τους συνάντηση στο ξενοδοχείο Οσκαρ και αναμένεται να τροποποιηθεί με προσθήκες και παρατηρήσεις από το διήμερο μάζεμά τους το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.

Αν ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός έχει πάρει τη «διεύρυνση» επ’ ώμου, αυτό έχει να κάνει με το δικό του πολιτικό κεφάλαιο αλλά και με τις δυσκολίες του ανοίγματος του κόμματος στον κόσμο που φαίνεται να κρατεί καλά. Αν μια σειρά στελέχη κοντά του βλέπουν τη μάχη της ηγεμονίας ως μάχη του πολιτικού Κέντρου, οι 53 και οι νέοι τους σύμμαχοι εσωκομματικά εμμένουν σε μια αριστερή ταυτότητα, σε υπεράσπιση τομών όπως ο Νόμος Παρασκευόπουλου («τζιζ» για πολλά ηγετικά στελέχη που δεν τον υπερασπίζονται αναλόγως όπως παρατηρούν οι γνώστες του χώρου) αλλά και στην ίδια τη σύσταση του κόμματος. Δεν είναι τυχαίο ας πούμε πως οι 53 αλλά και άλλες δυνάμεις που δεν καλοβλέπουν τις «γέφυρες» με νέες δυνάμεις του πρώην εκσυγχρονιστικού τόξου ή του πάλαι ΠΑΣΟΚ, «διαβάζουν» τη ρητορική για «επιστροφή στο κόμμα του 3%» όχι απλώς ως μια κριτική που γίνεται από καλοθελητές των ΜΜΕ αλλά και ως συχνό επιχείρημα ορισμένων «μέσα συντρόφων». Γι’ αυτό και ακριβώς όπου σταθούν και όπου βρεθούν, όπως στη μαζική εκδήλωση της Εποχής στην Αρχιτεκτονική την Τετάρτη, υπερασπίζονται το κόμμα (και άρα και τον σύμμαχό τους Πάνο Σκουρλέτη) στη μάχη των τελευταίων ετών όπου και ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου. «Δεν μπορούμε να μη θυμόμαστε διαρκώς ότι όλος αυτός ο κόσμος, τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που με τόση αλαζονεία λοιδορούνται από κάποιους δημοσιογράφους, είναι αυτά που με περισσή ανιδιοτέλεια και πάθος έχουν δώσει όλες τις μεγάλες μάχες του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτά που κουβάλησαν στις πλάτες τους το κόμμα από το 3% στην κυβέρνηση, είναι αυτά που έδωσαν χωρίς καμία προσωπική οικονομία όλες τις μεγάλες μάχες της Αριστεράς. Αυτοί νίκησαν, όχι οι μεγαλόσχημοι των ΜΜΕ και αυτοί θα ξανανικήσουν», αναφέρει το αρχικό κείμενο – οδικός χάρτης των 53.

ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ. Και αν νομίζετε πως τα πυρά είναι μόνον κατά των ΜΜΕ σας προκαλούμε να τα δείτε και με μια πιο ενδοπολεμική διάσταση. Το «παράταξη ή κόμμα;», μπορεί να ακούγεται σχηματικό ή απλουστευτικό για να περιγράψει τις διεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει 3ου συνεδρίου, είναι όμως και σαφές και περικλείει όλες τις αντιπαραθέσεις. Τον πόλεμο των 53 με τον Πολάκη για την επιθετική λογική του στην πολιτική αρένα, την ένστασή τους για τους χειρισμούς στη Novartis (τον μετεωρισμό στην Επιτροπή επιβεβαίωσε το μπες βγες των Πολάκη – Τζανακόπουλου, σύμφωνα με μια ανάγνωση πολύπειρων στελεχών), την επίσης πολεμική των 53 στον Νίκο Παππά (την Τετάρτη είχαμε έμμεσα πυρά κατά του πρώην υπουργού και από τον Δημήτρη Βίτσα στην εκδήλωση της Εποχής για τους χειρισμούς του στο κομμάτι των τηλεοπτικών αδειών) αλλά και τις υπόγειες διεργασίες των πασοκογενών για μεταβολή του συσχετισμού ενόψει συνεδρίου.

Η ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ. Για τις διεργασίες στην ευρύτερη Κεντροαριστερά ο ίδιος ο Τσίπρας είπε στην πρόσφατη περιοδεία του: «Δεν διεκδικώ την αποκλειστικότητα του προοδευτικού χώρου, ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι η καρδιά του προοδευτικού δημοκρατικού χώρου». Μια λογική που αντιβαίνει αυτή διαφόρων «βαρόνων». Οι οποίοι εσχάτως κάνουν κριτική στον ίδιο για σειρά επιλογών του σε πρόσωπα και τακτικές. Και το ίδιο το πρόσωπο του προέδρου, είναι μέρος της αντιπαράθεσης. Καθόλου τυχαία, στελέχη που κινούνται κοντά του (π.χ. ο Γιώργος Τσίπρας) επανέρχονται με μια θέση που θέλει τον πρόεδρο εκλεγμένο από τη βάση. Μια λογική που σύμφωνα με τους ίδιους θα νομιμοποιήσει καθολικά τον πρώην πρωθυπουργό και θα περιθωριοποιήσει κάθε κριτική που του ασκείται. Σε αυτό έχει συμμάχους όσους «είδαν φως και μπήκαν», όσους βλέπουν θετικά το μπες βγες του στην οικογένεια των Ευρωσοσιαλιστών.

Κι εδώ είναι το παράδοξο: οι του ανοίγματος συχνά θέλουν μια επιθετική ρητορική ή και πολεμική σε πρόσωπα και πράγματα (π.χ. Novartis) ενώ οι της «ταυτοτικής αριστερής προσήλωσης» μιλούν πιο πολιτικά και με πιο ιδεολογικούς όρους για τις μάχες του σήμερα και του αύριο του κόμματός τους. Ενα κόμμα τάσεων και πλατφόρμας απέναντι σε μια θολή παράταξη που θα τα χωράει όλα και θα θεοποιεί τις τεχνικές εξουσίας μοιάζει να έρχεται στο προσκήνιο ως η εξελισσόμενη αντιπαράθεση στα ενδότερα της Κουμουνδούρου και της Προοδευτικής Συμμαχίας. Μια κόντρα που θα εντείνεται έστω και εν κινήσει, όπως θέλουν ορισμένοι αφού παράλληλα ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να παίξει και τον θεσμικό του αντιπολιτευτικό ρόλο.