Εδώ σε θέλω, Κιπτσόγκε!

Αρχικά, το αυτονόητο: ναι, ο σπουδαίος δρομέας έκανε ένα απίθανο ρεκόρ στο Πράτερ της Βιέννης, με τον χρόνο 1.59.40 θα περάσει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που έσπασε για πρώτη φορά το όριο των δύο ωρών στη συγκεκριμένη διαδρομή. Μπράβο του, ουδείς τον μέμφεται.

Ωστόσο, υπάρχουν πολλά «αλλά» στην προσπάθειά του και ορισμένα που ασφαλώς και πρέπει να τα σκεφθούν καλά οι όψιμοι λάτρεις του αθλητισμού και θαυμαστές κάποιων ρεκόρ με κάμποσους αστερίσκους.

Είναι «φοβερός και τρομερός» ο Κιπτσόγκε; Ας έρθει στην κλασική Μαραθώνια Διαδρομή, την αυθεντική. Από τον Μαραθώνα στο Καλλιμάρμαρο. Και να δείξει το ταλέντο, τις δυνάμεις, το σθένος του. Δηλαδή, όλα αυτά που κατέθεσαν μόλις την περασμένη Κυριακή ο κενυάτης αθλητής Κόμεν που πρώτευσε με το 2.16.34 και ο Κώστας Γκελαούζος που ήρθε με ηρωική προσπάθεια τρίτος, κάνοντας χρόνο 2.19.02. Μέσα σε συνθήκες δύσκολες, εν πολλοίς αντίξοες. Με υγρασία. Βροχή ή ψιλόβροχο ενοχλητικό που σε εμπόδιζε να δεις και να προχωρήσεις με άνεση. Και με τον νοτιά ώρες ώρες να σε σταματά. «Αν υπάρχει τέτοιος αντίθετος άνεμος, νιώθεις πως κάποιος σε κρατά» λένε οι έμπειροι δρομείς της Μαραθώνιας Διαδρομής. Και πάνω απ’ όλα, ο ελληνικός Μαραθώνιος έχει «αρχή, μέση και τέλος». Δεν γίνεται με συνεχείς στροφές, ούτε οι δρομείς τρέχουν μονίμως σε ίσιωμα. Ας συναντήσει κάποιος την πρώτη δυσκολία στο 10ο χιλιόμετρο. Ας επιχειρήσει την ανηφόρα από τον Γέρακα που βγάζει στην Αγία Παρασκευή και κόβεται κάποιες στιγμές η ανάσα. Ολα αυτά είναι μέσα στον αγώνα, οι προκλήσεις που τσεκάρουν την αντοχή των αθλητών και ουσιαστικά αυτά που οι δυνατοί θέλουν να συναντήσουν και ασφαλώς να αναμετρηθούν μαζί τους. Να δοκιμάσουν τα δικά τους όρια. Να τα ξεπεράσουν. Αραγε, είναι τυχαίο πως κάτω από 2 ώρες και 10′ δεν έχει τρέξει κανείς; Γιατί ο καλύτερος χρόνος είναι το 2.10.36 του κενυάτη δρομέα, Φέλιξ Κάντι, από το 2014;

Πολύ απλά, γιατί η διαδρομή έχει ορισμένα εμπόδια που ενίοτε φαντάζουν ανυπέρβλητα. Ουδεμία αντίρρηση πως κάθε Μαραθώνιος έχει τη δική του  γοητεία. Οταν όμως είσαι ένας υπέροχος αθλητής και τρέχεις σε ένα περιβάλλον που μοιάζει με θερμοκήπιο, μπορείς να ονειρεύεσαι ότι θα σπάσεις κάθε φράγμα και τελικά να τα καταφέρνεις. Με αποτέλεσμα να αποθεώνεσαι από το πλατύ κοινό. Ωστόσο, τρέχοντας στον Μαραθώνιο της Αθήνας και δίχως να έχεις μπροστά σου αθλητές-λαγούς να σου «κόβουν» τον αέρα, κάνεις πάνω από 2 ώρες και 10′, συχνά και πολλές ώρες παραπάνω, αλλά δέχεσαι το ειλικρινές χειροκρότημα των ολίγων. Δεν περνάς στην Ιστορία, αλλά μένεις για πάντα στη συνείδηση όσων εκτιμούν την επιλογή να τρέξεις στους κακοτράχαλους δρόμους της Αττικής και να αφήσεις το δικό σου στίγμα και μαζί τον ιδρώτα σου.