Από το «Ρεμπέτικο» ως τον Νικόλα Ασιμο

Υπήρξε μαθήτρια του Γέρζι Γκροτόφσκι στη Νότια Ιταλία, παρακολούθησε σεμινάριο ινδικού θεάτρου Κατάκαλι στην Ινδία και «αφρικάνικη τελετουργική μαγεία στο θέατρο» στη Νότια Αφρική, όπου έζησε τέσσερα χρόνια. Ακολούθησε έναν προσωπικό δρόμο θεωρώντας πως ο καλλιτέχνης συμμετέχει στην αγωνία της ζωής, αναζητώντας όμως και την ελπίδα της, χωρίς να επιδιώκει τον ανώδυνο δρόμο. Στην περίπτωση της Σωτηρίας Λεονάρδου, που πέθανε το περασμένο Σάββατο, ύστερα από χρόνια σπάνια ασθένεια, κυριάρχησε η ισχυρή ταύτιση με έναν ρόλο – στο «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, το 1983 -, αλλά υπάρχει και η αθέατη πλευρά της.

Η ταινία αφορά τη ζωή της ρεμπέτισσας Μαρίκας Νίνου και η Λεονάρδου πρωταγωνιστεί και υπογράφει το σενάριο. Στο εξής η ερμηνεία της και στο τραγούδι «Καίγομαι, καίγομαι» με μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους Νίκου Γκάτσου θα την ακολουθεί και μετά το βραβείο γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1984. Οπως και μετά τη συμμετοχή της – μεταξύ άλλων – στις ταινίες «Ντανίλο Τρέλες» του Σταύρου Τορνέ, «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλγαρη, «Η κοιλιά της μέλισσας» του Βασίλη Ελευθερίου. «Η ταύτισή μου με λαϊκή τραγουδίστρια έγινε από την ταινία. Εγώ ρεμπέτικα και λαϊκά δεν έλεγα ποτέ! Εντάξει, θα πω τρία-τέσσερα στο ρεπερτόριό μου σαν αναφορά, επειδή μου αρέσει πραγματικά το ρεμπέτικο τραγούδι. Δεν μου αρέσει όμως η μιζέρια που βγάζουν κάποιοι όταν το τραγουδάνε. Είναι δική μου άποψη αυτή! Σας λέω, επειδή ήμουν πολύ πειστική στην ταινία και συγκίνησα κόσμο, νόμιζαν ότι και η δική μου ζωή ήταν έτσι, ένα ρεμπέτικο δράμα!» είχε πει στη συνέντευξή της στο περιοδικό «Δίφωνο», στο τεύχος Ιανουαρίου 2009.

ΚΑΙ ΜΠΛΟΥΖ ΚΑΙ ΡΟΚ. Παράλληλα η Σωτηρία Λεονάρδου στα μέσα του 1990 συμμετείχε σε πολλές συναυλίες με τη Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης», στη μουσική παράσταση «Αμάν… Αμήν» του Σταύρου Ξαρχάκου, ενώ ξεκίνησε να δοκιμάζει τη φωνή της και σε άλλα μουσικά είδη. Μπλουζ, μπαλάντες ροκ, λαϊκά με αίσθηση ροκ, ενώ ηχογράφησε τραγούδια και με τον Νικόλα Ασιμο. Υλικό που έμεινε ηχογραφημένο σε κασέτες και δεν πέρασε από έγκριση στις δισκογραφικές εταιρείες. Η ίδια έλεγε στη Χάρη Ποντίδα στη συνέντευξή της στα «ΝΕΑ» στις 10/11/2006: «Η μουσική είναι μία γλώσσα. Με ενδιαφέρουν τα πάντα. Κυρίως οι μουσικές που προέρχονται από τις ρίζες, τα λαϊκά τραγούδια, τα ρεμπέτικα, το φλαμένκο, το μπλουζ… Εξάλλου προσπαθώ να κάνω τέχνη τη ζωή μου. Αυτογνωσία και αυτοσυγκέντρωση… Δεν είμαι μέσα στον πυρήνα της showbiz, κινούμαι στην περιφέρεια. Και προτιμώ τα καινούργια πράγματα, πράγματα που με ξυπνάνε, με προχωράνε. Γι’ αυτό και κάνω λίγα. Και όποτε θέλω».