Παρελάσεις και silly ενήλικες

Να τι θα είχα να πω στα «παιδιά» του silly walk στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου: Όταν παρεμβαίνουμε επιχειρώντας μια μικρή ή μια μεγάλη ρήξη σε ένα συμβατικό πλαίσιο, φροντίζουμε να την οργανώνουμε σωστά· με επιμέλεια· δαπανώντας σκέψη και κόπο. Τα χάπενινγκ είναι ωραία και αποτελεσματικά ως προς τη διάδοση του μηνύματός τους μόνο όταν δεν μπορούν να κρύψουν τη φαντασία και τη μελέτη που χρειάστηκε για να οργανωθούν και να εκτελεστούν. Οι Monty Python αγωνίζονταν με τις λέξεις και τις κινήσεις του σώματος· αφιέρωναν χιλιάδες ανθρωποώρες για να στήσουν τα κωμικά τους σκετς: η σάτιρα είναι δύσκολη δουλειά. Η ρήξη είναι ακόμα δυσκολότερη. Κι όταν γίνεται χωρίς να διακινδυνεύουμε τίποτα, χάνει την αξία που θα μπορούσε να έχει αν φανερώνει την προχειρότητα, την τσαπατσουλιά.

Τούτου λεχθέντος, silly δεν είναι τα παιδιά και οι νέοι άνθρωποι που διανύουν φάση αντίδρασης στο Κατεστημένο – μολονότι, κατά τη γνώμη μου, το Κατεστημένο δεν είναι αυτό στο οποίο επιτίθενται αλλά το ακριβώς αντίθετό του. Silly είναι οι ενήλικες που μεγεθύνουν μια παιδιάστικη χειρονομία και που φτάνουν στο σημείο να την κάνουν πρωτοσέλιδο. Αυτοί οι ενήλικοι είναι το Κατεστημένο που επικροτεί την αμάθεια, τη νηπιοπρέπεια, τα αλλοπρόσαλλα μανιφέστα, τους πολιτικούς και κοινωνικούς μύθους, τα ιστορικά ψέματα. Αυτοί οι ενήλικοι διαπαιδαγωγούν τα παιδιά με το να μην τα διαπαιδαγωγούν· τα κολακεύουν, τα γλείφουν -εν ολίγοις, τα κάνουν νευρικά και δυστυχισμένα.

Όταν απευθυνόμαστε σε παιδιά σφυροκοπώντας τα με την ιδέα ότι ο κόσμος είναι φρικτός, τίθεται το ερώτημα γιατί τα φέραμε σ’ αυτή τη φρικαλεότητα. Κι αν ενθαρρύνουμε την παραβίαση των κανόνων τότε πρέπει να περιμένουμε την κατάλυσή τους στην καθημερινή ζωή και στο πολιτικό οικοδόμημα. Το ότι αριστερές φυλλάδες δίνουν τέτοια έμφαση σε ένα μικρογεγονός που ταιριάζει στην πολιτική τους κουλτούρα (ή στην έλλειψή της) υπογραμμίζει τον λαϊκισμό (την ψηφοθηρία στον χώρο της πρώιμης νεολαίας), τη διεστραμμένη αντίληψη για την αγωγή του πολίτη και, προπάντων, την εκμετάλλευση των παιδιών για πολιτικούς σκοπούς. Με τέτοιους ενήλικες γύρω τους, τα παιδιά νιώθουν στο κέντρο ενός διχασμένου κόσμου, ενός πολέμου στον οποίο γίνονται στρατιωτάκια της πιο μελαγχολικής παράταξης. Αν και, από τη μια πλευρά, η ανθρώπινη κοινωνία αποδεικνύεται υπέροχα επιτρεπτική, εκλαμβάνεται σαν μια παγίδα με σκατά.

Τα κοριτσάκια του silly walk θα αναπολούν αυτή την πλάκα ανάμεσα σε άλλες πλάκες, φάρσες και σκανταλιές: Θυμάσαι το 2019 που εισβάλαμε στην παρέλαση; Χα, χα, χα. Έτσι καταγράφεται στη μνήμη η παιδική και εφηβική ηλικία. Αλλά το πρόβλημά μας στην Ελλάδα είναι ότι πολλοί άνθρωποι ζουν την παιδική και εφηβική τους ηλικία μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.