Τόση βαβούρα, τόσος ακτιβισμός

Ο Τζον Κλιζ, ο «μεγάλος στρατάρχης της αγγλικής κωμωδίας», όπως λένε και οι ίδιες στο μανιφέστο τους, θα ήταν περήφανος: υπάρχει καλύτερος τρόπος να διατρανώσει κανείς πως δεν ταυτίζεται ο μιλιταρισμός με την ελευθερία από το να αναπαραστήσει το silly walk των Monty Python σε μια μαθητική παρέλαση; Περήφανος θα ήταν ενδεχομένως και επειδή η «καλλιτεχνική επέμβαση», όπως είπαν και πάλι οι ίδιες, παρήγαγε πολύ περισσότερη βαβούρα ακόμη και για μια κοινωνία που μέσα σε δέκα μέρες πρόλαβε να ανεβεί στα κάγκελα πρώτα με τον Τζόκερ κι έπειτα με το μήνυμα που μας άφησε ο πόλεμος του ’40 – ήταν για τον εθελοντισμό, για την οικολογική συνείδηση ή για τη μάχη κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας που είπε το «όχι» η Ελλάδα στην Ιταλία;

Πριν καλά καλά πατηθεί το πλήκτρο της τελευταίας τελείας για τον Τζόκερ και το ’40, πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια για το silly walk στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ο τοπικός δήμαρχος κατακεραύνωσε τις πρωταγωνίστριες ως «γελοία υποκείμενα», ένας βουλευτής δεν κρατιέται και θέλει να καταθέσει μήνυση, ενώ στα σόσιαλ μίντια στήθηκε το γνωστό πάρτι: άλλος είπε πως η περφόρμανς ήταν προσβολή απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες και άλλος αναρωτήθηκε εάν αυτές οι άγνωστες λάτρεις των Monty Python θα τολμούσαν να κάνουν τα ίδια στη Μόσχα, στο Πεκίνο ή στη Μέση Ανατολή. Κι έπειτα είναι και οι άλλοι μισοί που λένε πως δεν τρέχει και τίποτα, ένας φιλειρηνικός και ζωηρός ακτιβισμός ήταν, πιστός στο πνεύμα της σάτιρας. Δεν είμαστε μήπως μια ανεκτική κοινωνία απέναντι στις μη βίαιες μορφές διαμαρτυρίας, όπως είναι άλλες δυτικές κοινωνίες όπου ένας τέτοιος ήπιος ακτιβισμός προκαλεί μάλλον χαμόγελα αλλά οπωσδήποτε όχι καβγάδες; Να προκαλέσουν ήθελαν κι αυτά τα κορίτσια, δεν σκότωσαν και κανέναν.

Ούτε καν μούντζωσαν, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς. Ή μάλλον θα έπρεπε να το προσθέσει για να θυμηθεί πως αυτή είναι μια κοινωνία που δεν παράγει μόνο περισσότερη βαβούρα απ’ όση μπορεί να καταναλώσει. Παράγει και περισσότερο ακτιβισμό. Παράγει τόνους διαμαρτυρίας και σε κάθε της μορφή – από τη ζωώδη ακροδεξιά έως τη βίαιη ακροαριστερή. Ακόμη χειρότερα, είναι μια διαμαρτυρία που, σε όποια μορφή και αν εκδηλώνεται, απαιτεί να έχει τη μεταχείριση που θα είχε μια περφόρμανς για τη σωτηρία των πεταλούδων σε ένα πάρκο. Δηλαδή, απολύτως καμία.

Ωραία, να εντοπιστούν πάραυτα οι πρωταγωνίστριες του silly walk; Να συλληφθούν και να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει; Θα έμοιαζε με κακόγουστο αστείο να οδηγηθεί στην πυρά ένας τέτοιος πασιφισμός, όταν έχει δικαιολογηθεί ακόμη και η πιο ωμή βία. Ή η πιο αντιαισθητική αν, μένοντας κανείς στον χώρο των παρελάσεων, θυμηθεί εκείνη ακριβώς τη μούντζα. Ή ακόμη και η πιο ανατριχιαστική εάν θυμηθεί και πάλι σε μια παρέλαση μια ομάδα εθνικοφρόνων μιλιταριστών να κάνει κι αυτή τη δική της «επέμβαση» για να παρελάσει με χρυσαυγίτικα συνθήματα.

Σε αυτή την κοινωνία που παράγει περισσότερη βαβούρα και περισσότερο ακτιβισμό από αυτόν που μπορεί να καταναλώσει, τα πάντα διυλίζονται αλλά και τα πάντα καταπίνονται. Ολα είναι ανεκτά, αλλά και τίποτε δεν είναι. Και οπωσδήποτε δεν είναι η αρχή που λέει πως ακόμη και στην πιο ανεκτική κοινωνία δεν νοείται ο ακτιβισμός χωρίς τέσσερις αστυνομικούς να κουβαλάνε τον ακτιβιστή κι εκείνος απλώς να υψώνει τα δάχτυλα στο σήμα της νίκης.