«Κόλπο γκρόσο»

Μερικές ημέρες παράταση θα πάρει για να κριθεί στη Βουλή το «κόλπο γκρόσο» που στήνει ο ΣΥΡΙΖΑ (σε συνέχεια και της γνωστής σκευωρίας με την οποία ενεπλάκησαν στο σκάνδαλο της Novartis δέκα στελέχη της αντιπολίτευσης), προκειμένου να τινάξει στον αέρα την όλη διαδικασία. Και ασφαλώς να μην προχωρήσει καθόλου η έρευνα για το τι τελικά παίχτηκε γύρω από αυτόν τον άθλιο σχεδιασμό με τον οποίο επιχειρήθηκε να «σαλαμοποιηθούν» ΝουΔού και ΚΙΝΑΛ, και να διατηρηθεί αενάως και αιωνίως ο Τσίπρας στην κυβέρνηση.

Ο «αψύς» Σφακιανός, κατά Τσίπρα, «πολλά βαρύς και όχι» Πολάκης από κοινού με εκείνο το ευέξαπτο αγόρι με τη μακριά γλώσσα και την κοντή σκέψη, Τζανακόπουλο, απειλούν να μην υπακούσουν στην εξαίρεσή τους από τις εργασίες της Επιτροπής. Ο Γιαννάκης ο Ραγκούσης κάνει λόγο για «χουντοεπιτροπή» (ο Γιαννάκης που μόλις προ διετίας αποκαλούσε πολιτικό απατεώνα τον Τσίπρα – ούτε εγώ είχα αποτολμήσει ποτέ τέτοιον σκληρό όρο για τον πρόεδρο της κυβέρνησης), και ο ίδιος ο Τσίπρας σφυρίζει αδιάφορα. Εδωσε μόνο εντολή να μην αντικατασταθούν οι Πολάκης – Τζανακόπουλος από μέλη της Επιτροπής, εξηγώντας εμμέσως πλην σαφώς και γιατί τους πρότεινε. Για να μη λειτουργήσει ποτέ η Επιτροπή. Πολύ ωραία. Τέλεια.

Αλλά από τη θεσμική καρέκλα του Προέδρου της Βουλής πέρασε και ένας κύριος ο οποίος ονομάζεται Βούτσης. Νίκος Βούτσης. Αυτός τι θέση έχει σχετικά με τα καραγκιοζιλίκια που γίνονται; Είναι υπέρ της τήρησης της κοινοβουλευτικής τάξης ή όχι; Πιστεύει και αυτός ότι πρόκειται για χουντοεπιτροπή; Γιατί σιωπά άραγε;

Ατζέντα Τσίπρα

Σιωπά ο Βούτσης, αλλά όχι ο Τσίπρας. Που απέστειλε επιστολή στον Πρόεδρο της Βουλής Κ. Τασούλα, τον εκ Μετσόβου Ιωαννίνων ορμώμενο, και του ζητάει να παρέμβει ώστε να αρθεί η απόφαση της Προανακριτικής για τους Πολάκη και Τζανακόπουλο.

Στην επιστολή του, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης χαρακτηρίζει την απόφαση της Επιτροπής για την εξαίρεση μελών παράνομη, που «διασαλεύει την κοινοβουλευτική τάξη», καθώς, όπως ισχυρίζεται ο αρχηγός, «παραβιάζει την απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής».

Τι μας λέει αυτό το γεγονός (της επιστολής και του περιεχομένου της); Αυτό που από πάντα γνωρίζαμε. Οτι δεν υπάρχει κανείς Πολάκης. Υπάρχει μόνο ο Τσίπρας. Αυτός τον επικροτεί, αυτός τού απονέμει εύσημα, αυτός τον στηρίζει, τον κατευθύνει, του δίνει εντολές για να επιτεθεί κατά των πολιτικών του αντιπάλων, των μέσων ενημέρωσης, των δημοσιογράφων. Οσα δεν μπορεί (μπορεί, αλλά δεν θέλει…) να εκστομίσει ο κ. Τσίπρας, αναλαμβάνει ο Πολάκης του, να τα διεξέλθει. Γνωστά πράγματα είναι αυτά από το παρελθόν…

(Και δεν μασάω με τίποτα, προσωπικά, από τις διαρροές μέσω Ολγας Γεροβασίλη ότι ο Πολάκης έχει προσωπικές απόψεις όταν λέει ότι θα παρίσταται στις εργασίες της Βουλής και όποιος τολμάει ας τον βγάλει σηκωτό έξω… Σιγά μην έχει και προσωπική ατζέντα. Πλάκα μάς κάνουν, και δεν είναι και ωραία, έχω να πω…)

Ο βιαστικός

Από την ίδια την επιστολή του Τσίπρα, αυτό που καταλαβαίνει κανείς είναι ότι ο Γιαννάκης ο Ραγκούσης λογικά πρέπει να βιάστηκε. Στη σπουδή του να εκφράσει τον αρχηγό καλύτερα από τον ίδιο τον αρχηγό, το έκανε τελείως… λύσσα, με τα περί χούντας. Θα (του) συνιστούσα προσοχή και ενός είδους αυτοπεριορισμό όρων και χαρακτηρισμών. Διότι λογικό είναι ο Γιαννάκης να επιχειρεί να τους προλάβει όλους, αλλά τουλάχιστον ας ρωτάει και κανέναν παραπάνω όταν προτίθεται να είναι οξύς. Διότι με κάτι τέτοια χάνεται το τρένο, και άντε μετά πάλι να το πετύχεις και πότε θα ξαναπεράσει.

Διότι όπως μου εξηγούσε χθες το μεσημέρι ένας φίλος μου συριζαίος, «ο χώρος μας είναι επιφυλακτικός σε συμπεριφορές που στόχο έχουν να προκαταλάβουν τη σκέψη μας και να μας επιβάλουν πράγματα που δεν είναι επεξεργασμένα και σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς».

Δεν ξέρω τι θα πει αυτό και ποιος σκεφτόταν τι για τον Γιαννάκη (να τον κάνουν γραμματέα, ας πούμε, του καινούργιου φορέα;), αλλά αν όντως θέλει, όπως λέγεται, να κάνει καριέρα στον ΣΥΡΙΖΑ, την καριέρα που δεν κατάφερε να κάνει στο ΚΙΝΑΛ, θα πρέπει να προσέχει τις ακρότητες. Ο στενός πυρήνας ΣΥΡΙΖΑ δεν τα γουστάρει αυτά, διότι είναι μαθημένος αλλιώς…

Γελοιότητα

Αυτή η χώρα τελικά θα πεθάνει από και μέσα στη γελοιότητα. Από τίποτε άλλο δεν κινδυνεύει. Ούτε από Τούρκους, ούτε από Σκοπιανούς, ούτε από Αλβανούς, ούτε από Βουλγάρους. Από τη γελοιότητα κινδυνεύει, και κινδυνεύει σοβαρά. Εγινε αυτό που έγινε στη Νέα Φιλαδέλφεια κατά την παρέλαση τη 28ης Οκτωβρίου. Δέκα νούμερα αποφάσισαν να επιβεβαιώσουν πόσο νούμερα είναι, με ένα… νούμερο με το οποίο προσπάθησαν να γελοιοποιήσουν τον θεσμό της παρέλασης κατά τις εθνικές επετείους, και τα κατάφεραν. Πρώτον, γιατί πέτυχαν να γίνουν κεντρικό θέμα συζήτησης και, δεύτερον, γιατί η ανοησία του πολιτικού κόσμου που δεν έχει όρια τα (τις, για την ακρίβεια) εγκατέστησε στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Οπου, ναι, ο ζαλισμένος σαν ξεπουπουλιασμένο κοτόπουλο, από τις τρεις απανωτές βαριές ήττες, ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να υπερασπιστεί τη γελοιότητα. Την ανοησία. Την κουταμάρα. Και εν τέλει την απροσδιόριστης έκτασης βλακεία. Οτι τάχα μου το δρώμενο ήταν μια κραυγή κατά του μιλιταρισμού, τον οποίο συντηρούν και συνιστούν οι παρελάσεις!..

Πάρα πολύ ωραία. Αλλά γιατί δεν τις κατήργησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τεσσεράμισι χρόνια κυβέρνησε τον τόπο. Γιατί δεν έλαβε αυτή τη γενναία απόφαση, να την (και τον) χειροκροτήσουμε όλοι;

Λέμε τώρα…

Παρελάσεις

Επίσης εμείς οι υπόλοιποι που δεν καταλαβαίνουμε πολλά πολλά από αυτά τα events και επιπλέον δεν έχουμε υποστεί – ακόμη τουλάχιστον – λοβοτομή θυμόμαστε τι συνέβαινε στις ωραίες εκείνες παρελάσεις στα πρώτα χρόνια της κρίσης, την τριετία 2010-2012, στην Αθήνα και στην Περιφέρεια. Οπου παρήλαυνε όποιος ήθελε, ο κάθε πικραμένος συριζαίος που ήθελε να διαμαρτυρηθεί για τα Μνημόνια, διότι μόλις ερχόταν ο δικός του, ο Αλέξης, στα πράγματα, θα τα έσκιζε, ως γνωστόν. Θυμόμαστε μαθητές να γυρίζουν την πλάτη στους επισήμους ή άλλους να στρέφονται κανονικά προς τους επισήμους και να τους μουντζώνουν και με τα δύο χέρια, και ο ΣΥΡΙΖΑ να αποθεώνει τις τραγικές σκηνές. Και θυμόμαστε επίσης και το τι είχε συμβεί το 2012 στη Θεσσαλονίκη στις γιορτές της 28ης Οκτωβρίου, όταν ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ, με εξέχουσες «φυσιογνωμίες» τύπου Καρανίκα και Κουράκη, αποδοκίμασε με χυδαίο τρόπο, έναν πραγματικό αντιστασιακό, έναν αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια. Και τον εξανάγκασαν να φύγει από την παρέλαση, η δε παρέλαση να διακοπεί.

Λοιπόν, μη μας λένε κουβέντες, γιατί υπάρχει το παρελθόν, από το οποίο φυγείν αδύνατον…