«Τα έργα υπερβαίνουν τους ηθοποιούς»

Υστερα από τη μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία ανά την Ελλάδα, η παράσταση «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ συνεχίζεται στο ανακαινισμένο Θέατρο Βεάκη. Σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια και πρωτότυπη μουσική Κωνσταντίνου Βήτα, η παράσταση εγκαινιάζει τη νέα περίοδο του ιστορικού θεάτρου. Τους κεντρικούς ρόλους αναλαμβάνουν μεταξύ άλλων οι Αιμίλιος Χειλάκης, Δημήτρης Πιατάς, Μιχάλης Σαράντης, Λένα Δροσάκη, Αλέξανδρος Βάρθης και Αθηνά Μαξίμου, η οποία μιλάει στο «Νσυν» για την παράσταση και τον κόσμο της φαντασίας.

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΚΤΗΣΗ. «Είναι, νομίζω, πολύ συγκινητικό να συναντιέται κανείς σήμερα με τέτοια έργα όπως του Σαίξπηρ και να σκύβει πάνω τους προσπαθώντας να επικοινωνήσει κάτι που αφορά τους θεατές, αλλά και εμάς τους ηθοποιούς του 2019. Είναι πολύ εύκολο να πέσει κανείς στην παγίδα και να θεωρήσει το “Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας” ένα παραμυθάκι. Ομως ο τρόπος που έσκυψαν στο κείμενο ο Αιμίλιος Χειλάκης και ο Μανώλης Δούνιας, οι οποίοι συν-σκηνοθετούν, είναι πιο σκοτεινός, πιο υποχθόνιος. Αυτό που θέλησαν, και νομίζω ότι το καταφέρνει η παράσταση, είναι να φωτίσουν μια εμμονική θέση και στάση που έχουμε οι άνθρωποι για τον έρωτα. Πόσο δηλαδή υπάρχει στην ανθρώπινη στάση για τον έρωτα μια αίσθηση κτήσης ως προς το αντικείμενο του πόθου. Ερχόμαστε τελικά να αναρωτηθούμε κατά πόσο η μορφή του έρωτα στην τέχνη είναι πιο ισχυρή από τη μορφή που βιώνουμε στη ζωή – επειδή στη ζωή τα πράγματα δεν είναι καθαρά με την έννοια των προθέσεων. Ερωτευόμαστε επειδή θέλουμε να κατακτήσουμε τον άλλον, θέλουμε να τον εξουσιάσουμε, να τον καταπιούμε. Ενώ καμιά φορά στην τέχνη είναι τόσο μεγάλη η έννοια του έρωτα που η ζωή υπολείπεται».

ΡΟΛΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ. «Εχουμε διπλή διανομή. Εγώ υποδύομαι την Ιππολύτη, την οποία παντρεύεται ο Θησέας, και την Τιτάνια, βασίλισσα των ξωτικών. Τα τελευταία χρόνια το μέλημά μας δεν είναι τόσο οι ρόλοι όσο να ειπωθεί η ιστορία. Γιατί πιστεύουμε ότι οι ιστορίες είναι πιο πάνω από τις προσωπικές φιλοδοξίες ενός ηθοποιού που καλείται να ερμηνεύσει τον ρόλο. Η ιστορία είναι πιο σημαντική από τους χαρακτήρες για τη δική μας αντίληψη σε σχέση με αυτό που λέμε θέατρο».

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ. «Ο κόσμος του φανταστικού ίσως να είναι πιο ισχυρός από τον δικό μας. Δημιουργείται άλλη μυθολογία μέσα μας γι’ αυτό που λέμε φαντασιακό. Και πάντα και στη ζωή ο τρόπος με τον οποίο φανταζόμαστε τις συνθήκες, τους άλλους ανθρώπους, τις σχέσεις μας, αυτό που ονειρευόμαστε, όταν πραγματώνεται ή όταν κατακτάται, υπολείπεται μ’ έναν τρόπο. Εμείς δημιουργούμε και ορίζουμε τον κόσμο του φανταστικού, ενώ η πραγματικότητα δεν είναι πάντα ελεγχόμενη».