To «Game of Thrones» του βάλτου

«Μην αφήσεις ποτέ μια καλή κρίση να πάει χαμένη». Η φράση αποδίδεται σε γκουρού του επικοινωνιακού τιμ του Μπαράκ Ομπάμα, αλλά ταιριάζει στο ΚΙΝΑΛ όσο ταιριάζει και στους Δημοκρατικούς: το μόνο που απομένει στους πασόκους να κάνουν είναι να δουν σαν μια μεγάλη ευκαιρία αυτό που ζουν περίπου ως κρίση διαρκείας. Ή, ακόμη πιο μελοδραματικά, να τη δουν σαν την τελευταία τους ευκαιρία.

Μπορεί να είναι αυτή η ευκαιρία ένα συνέδριο; Οχι ασφαλώς. Αλλά ένα συνέδριο εξπρές και προχρονολογημένο δίνει πάντα την ευκαιρία για έναν καλό καβγά. Για έναν καβγά που θα θυμίζει πως υπάρχει κάπου ένα κόμμα του 8%, δηλαδή ενός ποσοστού που δεν είναι ούτε πολύ μικρό για να προκαλέσει αμφισβήτηση της ηγεσίας και άλλες τεκτονικές αλλαγές, αλλά ούτε και πολύ μεγάλο για να τροφοδοτήσει ελπίδες για ταχεία ανάκαμψη. Το 8%, με άλλα λόγια, ανήκει στα ποσοστά του βάλτου. Και τι πρέπει να γίνει σε έναν βάλτο, η θανάσιμη ακινησία του οποίου διαταράσσεται μόνο από το πέταγμα των κουνουπιών και το κρώξιμο των βατράχων; Μα να τσακωθούν μερικά βουβάλια.

Είναι το νόημα που έπιασε ο Νίκος Ανδρουλάκης ταράζοντας τα στάσιμα νερά με λίγο τσαλαβούτημα. Συνέδριο εξπρές; Απαράδεκτο. Η αποπομπή του Βενιζέλου και η συμφωνία με τον Θεοδωράκη για μη ενιαία Κοινοβουλευτική Ομάδα; Λάθη που ψαλίδισαν τις προοπτικές της παράταξης. Το 8%; Ε, όχι και επιτυχία, με τον Βενιζέλο στο κόμμα θα είχαμε πάρει 14%.

Είναι άλλο όμως να πατάς σαν βάτραχος τον κάλο της ηγεσίας και άλλο να την αμφισβητείς ευθέως. Αλλο να γίνεται στον βάλτο ένας σαματάς που δεν είναι παρά ένα πολύ κακό για το τίποτε και άλλο να μετατρέπεται ο βάλτος στο σκηνικό ενός «Game of Thrones» όπου θα κυριαρχούν το κυνήγι της εξουσίας, οι προδοσίες, οι δολοπλοκίες και τα πάθη στις πιο πασοκικές από τις πασοκικές τους εκδοχές.

Η αλήθεια είναι πως, ακόμη και για τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ, δεν χρειάζεται τόση εσωκομματική μιζέρια. Αλλά είναι εξίσου αλήθεια πως καμία κρίση δεν μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία χωρίς λίγο εσωκομματικό σόου και λίγη εσωκομματική ίντριγκα. Ο Ανδρουλάκης πάτησε τον κάλο της ηγεσίας και είναι πολύ πιθανόν να τον πατήσουν και άλλοι, με πρώτο απ’ όλους τον Γερουλάνο. Αλλά η ηγεσία δεν έχει λόγο να κάνει πως της πατάνε μόνο τον κάλο – κι ας ήταν οι καταπατητές ακόμη και κανονικά βουβάλια. Αντίθετα, έχει πολλούς λόγους να εδραιώσει την εξουσία της με ένα συνέδριο που θα αποφασίσει πως όταν ο πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι και η βασική συνιστώσα του Κινήματος Αλλαγής, τότε θα πρέπει να είναι και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Σε πιο απλά εσωκομματικά, αυτό σημαίνει πως η Φώφη Γεννηματά θα επαναεπιβεβαιωθεί ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χωρίς αντίπαλους και χωρίς κάλπες. Πρόεδρος ex officio.

Σατανικό; Ενδεχομένως όχι στο ύψος του «Game of Thrones». Αλλά η ευκαιρία που πρέπει να αρπάξουν από τα μαλλιά σε αυτή τη φάση οι πασόκοι δεν είναι άλλη από το να μείνουν στον αφρό της επικαιρότητας. Να μην τους ρουφήξει η ακινησία του βάλτου. Γιατί όπως πολύ εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς, όποιος βαλτώνει ξεχνιέται…