Και όμως, γίνονται

Είναι μια φράση που την ακούω όσα, σχεδόν, χρόνια ζω. Εστω, διατυπωμένη με πολλούς τρόπους και με διαφορετικές αφορμές. «Δεν γίνονται αυτά στην Ελλάδα». Τα «αυτά» δεν είναι, βέβαια, κάποια σπουδαία επιτεύγματα, μη φαντασθείτε. Για τα στοιχειώδη μιας ευνομούμενης, δημοκρατικής κοινωνίας μιλάμε. Την τήρηση των νόμων. Την επέμβαση των αρμόδιων, κατά περίσταση, Αρχών όταν οι νόμοι δεν τηρούνται. Τη συμμόρφωση με τους κανόνες που εξασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία σε υπηρεσίες. Αλλά, ξέρω,
«δεν γίνονται αυτά στην Ελλάδα».

Γιατί άραγε; Ισως γιατί ακόμη δεν έχουμε ξεπεράσει το μετατραυματικό στρες από την τετρακοσίων χρόνων Τουρκοκρατία; Ισως γιατί κάποιοι νομίζουν ότι η «Μάχη της Αθήνας» δεν έχει τελειώσει; Ή μήπως είναι το κατάλοιπο της χούντας που μας κάνει να πιστεύουμε ότι κάθε αντίσταση σε νόμο και οδηγία είναι σαν να κλείνεις το μάτι στην παλικαριά, την προοδευτικότητα και το ιδεολογικό κιμπαριλίκι; Ισως διότι ακόμη και αυτοί που δεν συμφωνούν με την εξαχρείωση όσον αφορά την καταπάτηση των νόμων, που αναφωνούν «Πού είναι το κράτος;», ένα «Ε όχι και να επέμβει η Αστυνομία» το έχουν στην άκρη της γλώσσας. Ε ποιος να επέμβει, βρε παιδιά; Το τμήμα προσκόπων ή το Λύκειο Ελληνίδων;

Η περιρρέουσα αυτή άποψη – παλαιότατη, όπως είπα – είχε γίνει, ατύπως, κάτι σαν επίσημη θέση του κράτους επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Υπόγειος συντονισμός με ένα ορμέμφυτο που θεωρεί την παρανομία μαγκιά. Και την ασυδοσία, κοινωνικό δικαίωμα. Με αποτέλεσμα την «Κολομβία του κέντρου της Αθήνας». Το κρυφτούλι όμως με την ασφάλεια και την ισορροπία των κατοίκων της περιοχής απομάκρυνε σιγά σιγά τις υποσημειώσεις από το «Πού είναι το κράτος;». Η λέξη «καταστολή» αποδαιμονοποιήθηκε. Οι κραυγές αγωνίας των πέριξ του Πεδίου του Αρεως Αθηναίων είχαν, τελικά, αποτέλεσμα. Η αλλαγή της κυβέρνησης εντατικοποίησε την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων. Η σημερινή εικόνα της οδού Αντωνιάδου είναι απόδειξη ότι «αυτά» που δεν γίνονται μπορεί και να γίνουν. Φτάνει να μη δούμε πισωγυρίσματα.