Οι βλαβερές συνέπειες {LF}της διγαμίας

Γαϊδουροκαλόκαιρο και δεν ξέρει πια κανείς τι να φορέσει. Βάζει ΚΙΝΑΛ και ζεσταίνεται, βάζει ΠΑΣΟΚ και πουντιάζει. Σ’ αυτή την ενδυματολογική αμηχανία απάνω, βρήκε την ώρα η κυρία Γεννηματά να μας βγάλει από τα ρούχα μας. Τι ακριβώς επιδιώκει εγκλωβίζοντας μια πολύ ενδιαφέρουσα μερίδα πολιτών σε ακατανόητες διαδικασίες εντελώς εκτός κλίματος; Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν που να τον αφορά και να τον καίει το κομματικό μπαιν μαρί που επιχειρείται. Οι κάτι λίγοι (ή οι κάτι πολλοί) που υποστήριξαν εκλογικά αυτόν τον δίγαμο χώρο, για να μη χαθεί το οικόπεδο, για να μην μπουν νύκτωρ τίποτα κακοποιά στοιχεία, το καταπατήσουν και το σπείρουν ζιζάνια, αν έχουν ένα παραπάνω χαρακτηριστικό εκτός απ’ αυτό του καλού σπορέως, είναι πως πρόκειται για πολίτες ακραιφνώς αντισύριζα. Το ξέρει άραγε η κ. Γεννηματά, το λαμβάνει άραγε υπόψιν της ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι ο σκληρός πυρήνας του «Μένουμε Ευρώπη» που δεν λέει να το κουνήσει από εκεί; Μα και όρθιοι, μα και στο ‘να πόδι που λέει ο λόγος, η δουλειά πάντως γίνεται. Τι δουλειά; Τεμπελιά. Αλλά για προσέξτε με λιγάκι. Δεν υπάρχει πιο δύσκολη άσκηση από το να δαγκώνεις συνεχώς τη γλώσσα σου κάθε που ανοίγει το στόμα της η Κεραμέως, από το να κρατάς την αναπνοή σου μην τυχόν και ξαστοχήσει κάπου ο Χρυσοχοΐδης. Εντωμεταξύ, κορυβαντιούν απέναντι οι συριζαίοι και ο αρχηγός τους φουσκώνει σαν τον φρύνο που αδημονεί να ξαναγίνει πρίγκιπας. Το ξέρουν καλά αυτό οι πολίτες που παρέμειναν πολίτες κι έχουν σκοπό να πράξουν τα δέοντα οψέποτε παραστεί ανάγκη. Δεν θέλω να σας τρομοκρατήσω αλλά το κομματικό μαγείρεμα της κ. Γεννηματά τούς είναι παντελώς αδιάφορο όπως άλλωστε και οι κομματικοί της αμφισβητίες, αν υποθέσουμε ότι όντως έχουν απομείνει ακόμη τέτοιοι και δεν τους κατασκευάζει από μόνη της και αναλόγως με τα κέφια της.

Και η αλήθεια είναι ότι η πρόεδρος του Πασοκοκινάλ και πασών των μονοπρόσωπων συνιστωσών (Μαργαρίτης, Καμίνης και ολίγη από Παπανδρέου) βρέθηκε πολλές φορές στο τσακίρ κέφι, ιδίως τη στιγμή που διανοήθηκε να σπρώξει από το κάδρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Αχ τι γλέντι ήταν κι αυτό! Κανονικά, μετά από μια τέτοια ευωχία, μετά από ένα τέτοιο επικό ξεσάλωμα, θα έπρεπε να έχει ακόμα χανγκόβερ και την παραμικρή όρεξη να κουνηθεί από το κρεβάτι της. Κι όμως. Κατάφερε να τσαντίσει ακόμα και αυτόν τον συνήθως ατάραχο Νίκο Ανδρουλάκη. Να τον βγάλει από την ευρωκοινοβουλευτική του νιρβάνα, να του θυμίσει ότι σε αναπάντεχο χρόνο κατόρθωσε το αναπάντεχο. Διότι δεν είναι καθόλου κατανοητό, μέσα στην τόση πίεση από λυτούς και δεμένους, να καταφέρεις να βγεις δεύτερος στην διεκδίκηση της προεδρίας κι αντί να πέσεις αμέσως στη φωτιά να προτιμήσεις την μεταξωτή απομαχία ενός Παπαδημούλη, μιας Καϊλή, ενός Ζαγοράκη και ενός Αλέξη Γεωργούλη μετά συγχωρήσεως. Δεν έχω καλό σήμα, δεν έχω. Κλείσε και ξαναπάρε με σε δεκαπέντε χρόνια.