«Ποτέ δεν μου άρεσαν οι διχόνοιες»

Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Στράτη Μυριβήλη που κυκλοφόρησε ως ολοκληρωμένο βιβλίο το 1933. Στο επίκεντρό του βρίσκεται μια απαγορευμένη ερωτική σχέση στη Μυτιλήνη του Μεσοπολέμου, αλλά στο φόντο του στήνονται οι πικρές μνήμες των χαρακωμάτων και της εθνικής χρεοκοπίας της Μεγάλης Ιδέας. Είναι «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια», που πρώτη φορά μεταφέρεται στη σκηνή από τις 30 Οκτωβρίου. Ο Πέτρος Ζούλιας υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία της παράστασης, με την Ευανθία Ρεμπούτσικα να γράφει τη μουσική. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν οι Λένα Παπαληγούρα, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Γιούλικα Σκαφιδά, Χριστίνα Τσάφου και Γιώργος Γιαννόπουλος, μεταξύ άλλων.

Δίπλα τους, εμφανίζεται και ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Ο βετεράνος ηθοποιός υποδύεται τον δήμαρχο της περιοχής, ο οποίος προσπαθεί να κινείται πάντα συμβιβαστικά ανάμεσα στις αντίρροπες δυνάμεις που ταράζουν την κοινωνία που διοικεί. «Είναι ένας άνθρωπος ανώτερης τάξης, ο οποίος όμως δεν έχει τις προθέσεις των πλουσίων, τους εγωισμούς και αυτά. Είναι μάλλον πυροσβέστης όσον αφορά τις συγκρούσεις που συμβαίνουν εκεί. Ενας άνθρωπος χαμηλών τόνων που προσπαθεί να συμβιβάζει τα πάντα. Είναι ένας ρόλος πάρα πολύ συμπαθητικός και στη ζωή μου κοντά. Μπορώ να πω ότι λίγο μού μοιάζει σαν χαρακτήρας. Και εγώ έτσι ήμουν πάντα. Δεν μου άρεσαν οι φασαρίες, οι διχόνοιες, και πολλές φορές από παιδί μάλιστα προσπαθούσα να συμβιβάσω τους γύρω μου που τσακώνονταν. Ημουν εναντίον των καβγάδων, δεν μου άρεσαν καθόλου. Με πλησίασε πάρα πολύ. Βέβαια, δεν μπορεί να πει κανείς πάντα ότι ένας άνθρωπος ήπιων τόνων και ένας άνθρωπος που προσπαθεί να συμβιβάσει πράγματα είναι η καλύτερη περίπτωση. Γιατί συναντάς πολλές φορές τσιμέντο και πέφτεις πάνω και σπας τα μούτρα σου. Αλλά έτσι ήταν ο χαρακτήρας μου και δεν μπορούσα να αλλάξω. Κάτι μου θυμίζει λοιπόν ο ρόλος από τον εαυτό μου. Γι’ αυτό είπα το πολύ πολύ θα παίξω τον εαυτό μου και θα είμαι ο ίδιος» αναφέρει ο ίδιος ο ηθοποιός μιλώντας στο «Νσυν».

Το έργο του Μυριβήλη, διαποτισμένο με τις πρόσφατες μνήμες των πολέμων, του ξεριζωμού και της πολιτικής αναταραχής, αναζητά λύση και διέξοδο για τους νέους ανθρώπους που ατενίζουν το μέλλον το δικό τους αλλά και της πατρίδας τους με αβεβαιότητα και αγωνία. Μια συνθήκη τελικά όχι και τόσο μακρινή από τη δική μας εποχή. «Είναι ένα διαχρονικό έργο. Πάρα πολλά πράγματα που συνέβησαν τον καιρό εκείνο με τους πρόσφυγες, την οικονομική κρίση, τη διαφορά των τάξεων, τους αριστερούς που αναφέρονται ως άνθρωποι που προσπαθούν κατά κάποιον τρόπο να διεκδικήσουν ένα δίκιο, άνθρωποι που πολέμησαν και πρέπει να έχουν ένα κομμάτι γη για να ζούνε. Και αυτό το πράγμα κυριαρχεί. Τώρα μπορεί να μην υπάρχουν άνθρωποι που διεκδικούν από τον πόλεμο κομμάτια γης, αλλά υπάρχουν άνθρωποι που δούλεψαν 50-60 χρόνια και παίρνουν μια πενιχρή σύνταξη. Γιατί, όπως και στο έργο, ήρθε κάποιος κάποια στιγμή και τους είπε θα σου πάρω αυτή τη γη για να βάλω τους πρόσφυγες ή για κάτι άλλο. Και εδώ ήρθαν και είπαν θα σας πάρω τις συντάξεις όσο κι αν πασχίσατε. Είναι πράγματα όμοια άμα τα προσέξεις, κάτι που δυστυχώς διαιωνίζεται» τονίζει ο Κωνσταντίνου.

ΕΡΩΤΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ. Παρά τις αναφορές στην πολιτική πραγματικότητα, το έργο παραμένει ένα ερωτικό θρίλερ που ωθεί τους ήρωές του σε μια ακροβασία συναισθημάτων, με βασικό μοχλό τη διαχρονική αντιπαράθεση της ανθρώπινης ύπαρξης ανάμεσα στο «θέλω» και στο «πρέπει». «Ουσιαστικά το έργο είναι αισθηματικό ρομάντζο, με την όμορφή του έννοια, την ποιητική του έννοια. Οπως είπα και στον Πέτρο Ζούλια, ουσιαστικά έχει γράψει ένα μεγάλο μεγάλο ποίημα. Αναφέρεται σε έναν φοβερό έρωτα, ο οποίος πατάει όμως σε έναν νεκρό. Είναι τόσο ωραίο και τόσο ανάγλυφο και τόσο ποιητικό όπως το έχει κάνει ο Πέτρος που πραγματικά θα είναι μια πολύ ωραία παράσταση. Είναι ένα στοίχημα, γιατί δεν είναι από τα έργα τα πυροτεχνήματα. Είναι ένα έργο το οποίο έχει τόση ζεστασιά και τόσο συναίσθημα. Πιστεύω ότι οι θεατές θα ταυτιστούν με τις καταστάσεις τις σημερινές. Θα ταυτιστούν και με όλα τα συναισθήματα των χαρακτήρων των ανθρώπων. Αλλά πιο πολύ θα μαγευτούν από το θέαμα, με το είδος της παράστασης, όπως θα παρουσιαστεί σαν όνειρο αυτό το έργο, και φυσικά κάποιων θα ανοίξει η ψυχή βλέποντας αυτόν τον αγνό έρωτα που συμβαίνει. Εναν άνθρωπο που πολεμάει με την ενοχή του να αρνηθεί ή να δεχτεί αυτόν τον έρωτα και στο τέλος ο έρωτας πάντα νικάει. Για τους νέους ανθρώπους ο έρωτας είναι ένα πολύ σοβαρό πράγμα. Παίζει πάρα πολύ ρόλο στη ζωή τους. Το θέμα είναι εκείνη την ώρα που ζει ο άνθρωπος στον έρωτα, νομίζω είναι το πιο σημαντικό από όλα. Τι είναι πιο σημαντικό; Να πάει να φάει; Να πιει; Να διασκεδάσει; Οχι. Είναι ένα συναίσθημα το οποίο είναι το πιο δυνατό» καταλήγει ο πρωταγωνιστής.