Ο ρούκι που έκανε ελκυστικό τον ΟΦΗ

Η συγκεκριμένη αγωνιστική μετάλλαξη μπορεί να αποτυπωθεί και με μία μαντινάδα: «Ελκυστικό ποδόσφαιρο παίζει ο ΟΦΗ πάλι, φαρδιά πλατιά υπογραφή ο Σίμος έχει βάλει».

Εξυπακούεται βέβαια ότι θα κριθεί σε βάθος χρόνου ο εξ Ιωαννίνων ορμώμενος προπονητής, αλλά έχουν αρχίσει ήδη να γυαλίζουν στο πέτο του τα πρώτα παράσημα. Με βασικότερο τα επιφωνήματα θαυμασμού από τους ουδέτερους παρατηρητές για τη θελκτική εικόνα των Κρητικών. Για την ομάδα που είναι 5η στη Σούπερ Λίγκα 1, αλλά φιγουράρει πρώτη στον πίνακα με τις τελικές προσπάθειες. Ενα σύνολο που παρουσιάζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας.

Αυτή τη φιλοσοφία ενστερνίζεται ο 41χρονος Γιώργος Σίμος και έχει καταφέρει να τη μεταδώσει στους παίκτες του ΟΦΗ. Κι ας έχουν παρέλθει μόνο 106 μέρες από τη 12η Ιουλίου που ανακοινώθηκε η πρόσληψή του. Κι ας είναι πρωτοεμφανιζόμενος τεχνικός στη μεγάλη κατηγορία.

Το κουβάρι της ιστορίας του ξετυλίγεται από την Ηπειρο. Ελκει την καταγωγή του από το Πέραμα Ιωαννίνων και μπουσούλησε ποδοσφαιρικά στην τοπική Προοδευτική.

Σε επίπεδο Α’ Εθνικής μέτρησε 95 συμμετοχές με Παναθηναϊκό, ΟΦΗ, Χαλκηδόνα, Λάρισα και Ιωνικό αγωνιζόμενος ως στόπερ, ενώ θήτευσε επίσης σε Αγιο Νικόλαο, ΑΕΚ Λάρνακας, Παναιτωλικό, Εθνικό, Καλλιθέα και ΠΑΟ Ρουφ.

Η πρώτη του επαφή με τον σημερινό διευθυντή ποδοσφαίρου της ΠΑΕ ΟΦΗ, Γιάννη Σαμαρά (με τον οποίο ταιριάζουν απόλυτα τα χνώτα τους), καταγράφηκε τη σεζόν 2000-01. Στην ίδια ομάδα και τότε, αλλά με διαφορετικές ιδιότητες (προπονητής – παίκτης).

Αν είχε ένα βασικό χαρακτηριστικό ως παίκτης ο Σίμος ήταν το διάβασμα του αντιπάλου. Δεν υπήρξε ο στόπερ- βράχος, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, αλλά το σκεπτόμενο παιχνίδι τον βοήθησε να μεταπηδήσει στην προπονητική.

Αρχισε να συλλέγει διπλώματα από το 2010 που έπαιζε στον ΠΑΟ Ρουφ. Το 2012 σε ηλικία 34 ετών είχε ήδη αποκτήσει το UEFA A και το Β και μία συνάντηση με τον Γιάννη Σαμαρά στην κερκίδα του γηπέδου του Κερατσινίου έμελλε να του ανοίξει ξανά τις πύλες της Παιανίας (όπως το 1996 ως παίκτης).

Αποδέχθηκε την πρόσκληση του τότε επικεφαλής της πράσινης Ακαδημίας και επί πέντε μήνες παρακολουθούσε καθημερινά προπονήσεις χωρίς να έχει προσληφθεί. Τον οδηγούσε εκεί το μεράκι και η αφοσίωση στο αντικείμενο. Εν τέλει συνεργάστηκε ξανά με τον Παναθηναϊκό και θήτευσε σε όλα τα ηλικιακά κλιμάκια. Με τουλάχιστον τρεις προπονήσεις την ημέρα έχτισε μία τεράστια παρακαταθήκη πρακτικής (που εμπλουτίστηκε μετέπειτα στην ΑΕΚ και στο τεχνικό τιμ της Ομόνοιας).

Ο ξεχωριστός Πεπ

Εμπειρία ζωής όμως ήταν και το οκταήμερο στις εγκαταστάσεις της Μαρσέιγ το 2014 δίπλα στον Μαρσέλο Μπιέλσα, στο πλαίσιο εργασίας για το δίπλωμα UEFA Pro (στη συλλογή του υπάρχει και το UEFA Youth).

Παρακολούθησε εκ του σύνεγγυς έναν προπονητή που είναι ταγμένος στο ποδόσφαιρο. Εναν άνθρωπο που αφιερώνει 19 ώρες την ημέρα σε αυτό το αντικείμενο. Τον Αργεντινό που ζητούσε αναλύσεις ανά πεντάλεπτο για τα τελευταία 10 παιχνίδια των αντιπάλων.

Η επιρροή λοιπόν του Μαρσέλο Μπιέλσα στον Γιώργο Σίμο είναι δεδομένη. Ο κόουτς του ΟΦΗ όμως έχει αδυναμία σε έναν άλλο τεχνικό: στον Πεπ Γκουαρντιόλα. Ο έλεγχος του παιχνιδιού, ο τρόπος επιβολής που εφάρμοσε με Μπαρτσελόνα, Μπάγερν και Μάντσεστερ Σίτι τον σαγηνεύουν.

«Ο τρόπος που προπονούμαστε είναι ο τρόπος που παίζουμε». Αυτή είναι η μόνιμη επωδός του Σίμου. Το μότο που επαναλαμβάνει καθημερινά στους παίκτες του. «Πρέπει να προπονούμαστε στις ταχύτητες που θέλουμε να παίζουμε» εξηγεί.

Και τρεις-τέσσερις φορές την εβδομάδα αναλύει σε βίντεο τι θα επακολουθήσει στην προπόνηση. Θέλει να μένει σταθερός σε συγκεκριμένα «θέλω» και ζητάει συγκέντρωση στην προπόνηση εκτιμώντας ότι η βελτίωση θα έρχεται με μαθηματική ακρίβεια. Το πόσο γρήγορα εξαρτάται από την προσήλωση. Πιστεύει στο σκεπτόμενο ποδόσφαιρο: καλές θέσεις, πού και γιατί βρίσκεται κάθε φορά ο παίκτης σε συνδυασμό με υψηλού επιπέδου τεχνικό κομμάτι.

Παρά τη λατρεία του για το ποδόσφαιρο όμως δεν το υπερεκτιμά. «Αλλα επαγγέλματα προσφέρουν περισσότερα στην κοινωνία. Το να ανακαλύψεις ένα φάρμακο που θα βοηθήσει κόσμο είναι ασύγκριτο» είναι το παράδειγμα που συνηθίζει να επικαλείται ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, που αφήνει τη δουλειά του να μιλάει για τον ίδιο.