Το δόγμα της διάλυσης

Δεν υπάρχει τίποτα πιο παραπλανητικό για τη δημόσια συζήτηση από τη σκανδαλολογία, τον λόγο της εχθροπάθειας και του διχασμού, που καλύπτει οτιδήποτε άλλο στο πέρασμά του. Παρατηρούσε χθες ένα από τα νεότερα στελέχη του ευρύτερου οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, πως την εβδομάδα που μας πέρασε συζητήθηκε στη Βουλή και ψηφίστηκε, την Πέμπτη, το αναπτυξιακό νομοσχέδιο, ένα εμβληματικό νομοσχέδιο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, και παρ’ όλα αυτά στα ΜΜΕ και στα social media επικράτησαν οι κραυγές για την υπόθεση Novartis. Πράγμα στο οποίο έβαλε το λιθαράκι του και ο υπουργος Ανάπτυξης, Αδωνις Γεωργιάδης, που με μια δική του δήλωση μάλλον επισκίασε το ίδιο του το έργο.

Αυτό το απλό επικοινωνιακό όπλο κατανοούσε πάντα, πολύ καλά, ο ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν, άλλωστε, η στρατηγική της έντασης, ένα από τα στοιχεία που τον εκτόξευσαν στα μνημονιακά χρόνια από την ελάσσονα αντιπολίτευση στην εξουσία. Παρά τις διάφορες διαβεβαιώσεις για θεσμική αντιπολίτευση, ανάλογη με το αναβαθμισμένο, εκ των συνθηκών, προφίλ του αρχηγού του, το ίδιο όπλο έχει βγάλει κι από τη φαρέτρα του τώρα.

ΑΠΕΙΛΕΣ. Ο σκοπός έγινε φανερός εξαρχής, από την επιμονή με την οποία ζητούσαν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας την παραπομπή του στην προανακριτική επιτροπή δίπλα στον τέως αναπληρωτή υπουργό του, Δημήτρη Παπαγγελόπουλο. Αίτημα που δεν έκανε καμιά προσπάθεια να το «καμουφλάρει» κάτω από μια μάσκα και καλά ανάληψης των κεντρικών πολιτικών ευθυνών του, ούτε βέβαια από κάποια διάθεση να «καθαρίσει» το όνομά του από τυχόν υποψίες. Αντιθέτως, το διατύπωνε εξαιρετικά επιθετικά, απειλώντας την κυβέρνηση λες και βρισκόταν σε θέση κατηγόρου, λες και δεν επικεντρώνουν οι υποψίες στους δικούς του ανθρώπους και τις δικές του επιλογές.

Την εβδομάδα που μας πέρασε έγινε ξεκάθαρο ότι δεν επρόκειτο για μια ad hoc επιλογή επικοινωνιακής διαχείρισης. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που είναι μέλη της Προανακριτικής μπήκαν μέσα με διάθεση που θύμιζε φοιτητές που πήγαιναν στη γενική συνέλευση για να τη διαλύσουν. Κι όπως έλεγαν παλιοί κοινοβουλευτικοί, ήταν μάλλον προσχηματική η αφορμή του αιτήματος εξαίρεσης δύο μελών της Προανακριτικής, του Δημήτρη Τζανακόπουλου και του Παύλου Πολάκη, με τη λογική ότι η πλειοψηφία θα τους καλέσει ως μάρτυρες. Παρόμοιο θέμα είχε τεθεί και σε άλλη επιτροπή στο πρόσφατο παρελθόν κι είχε λυθεί σε πολύ χαμηλότερους τόνους, δεν επρόκειτο, τέλος πάντων, για κάποια φοβερή πλεκτάνη. Τέλος, στην ομιλία του στο αναπτυξιακό νομοσχέδιο, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη Novartis, απειλώντας και πάλι με φράσεις του στυλ «μην τολμήσετε…», «θα το πιείτε το ποτήρι…» και το ολίγον καραμανλικό «λαγός τη φτέρη έσειε κακό του κεφαλιού του».

ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ. Αυτοί οι τόνοι ντύνουν επικοινωνιακά την προσπάθεια συσκότισης της υπόθεσης Novartis και της έρευνας που αφορά το ενδεχόμενο να έγινε κατάχρηση αυτής για να στηθεί μια υψηλού επιπέδου πολιτική σκευωρία για την εξουδετέρωση πολιτικών αντιπάλων. Είναι η λογική που λέει ότι «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση» η οποία έχει, όμως, και τα όριά της γιατί εύκολα γυρνάει μπούμερανγκ.

Υπάρχει όμως κι ένας ακόμη λόγος που άρχισε ξανά ο ΣΥΡΙΖΑ τις απειλές και την εκτόξευση κατηγοριών κι υπονοιών. Είναι το δόγμα της διάλυσης που στοχεύει ευθέως στον υπαρξιακό πυρήνα που έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την κυβέρνησή του: κανονικότητα, φυγή προς τα εμπρός, ανάπτυξη. Πράγματα δηλαδή που απαιτούν μια παύση, όχι της κριτικής και της πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά των εχθροπραξιών και του μηδενισμού. Θυμόμαστε, άλλωστε, όλοι μια κοινή, παλιά, παρομοίωση της χώρας που μεταχειρίζονταν οι πολιτικοί: αν η χώρα, λοιπόν, είναι το κάρο, το δόγμα της διάλυσης είναι σαν κουβάδες με λάσπη που χύνονται στις ρόδες του.