Το φάντασμα του Grexit και της Ρωσίας πλανιέται ξανά{CR}

Εχουν περάσει 4 και πάνω χρόνια από τις κρίσιμες, τις κρισιμότερες, τουλάχιστον, σε όλη τη μεταπολίτευση, μέρες του πρώτου 10ήμερου του Ιουλίου του 2015. Και όμως το φάντασμα του Grexit και της ανάπτυξης στρατηγικών σχέσεων συνεργασίας της Ελλάδας με τη Ρωσία πλανιέται ακόμα πάνω από τη χώρα μας. Η Ελλάδα, τότε, έχασε τη μεγάλη ευκαιρία να μετατρέψει τις 10 πρώτες μέρες του Ιούλη στις δέκα ελληνικές, τότε, μέρες που θα συγκλόνιζαν τη χώρα, την περιοχή μας, την Ευρώπη και πιθανότατα τον κόσμο.

Και έχασε αυτήν την ευκαιρία η Ελλάδα διότι με τις τότε τολμηρές αλλά ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις μου για την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη και την υλοποίηση της συμφωνίας που είχα υπογράψει για την κατασκευή ενός μεγάλου αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου, που θα σήμαινε αναβάθμιση των ελληνορωσικών σχέσεων, σε μια περίοδο μάλιστα ρωσοτουρκικής έντασης, η Ελλάδα θα άνοιγε νέους προοδευτικούς ανατρεπτικούς ορίζοντες, ώστε σήμερα να βρίσκεται σε μεγάλη ανοδική τροχιά και σε θέσεις θωράκισης της ασφάλειάς της. Τότε, βεβαίως, μια εθελόδουλη πολιτική και μιντιακή τάξη πραγμάτων ειρωνευόταν τις προτάσεις μου. Προσκολλημένη αυτή η πολιτική και μιντιακή τάξη σε ένα κενό ευρωπαϊσμό, στην αιώνια παντοδυναμία των ΗΠΑ και σε μια νεοψυχροπολεμική αντιρωσική πολιτική, δεν μπορούσε να διανοηθεί ποτέ ότι επέρχεται Brexit, ότι οι σχέσεις ΗΠΑ και ΕΕ σχεδόν θα διαρραγούν, ότι οι ΗΠΑ θα φεύγουν με προδοτικό στίγμα από τη Μ. Ανατολή και ότι η Ρωσία θα έκανε ηγεμονική επανεμφάνιση στην περιοχή.

Δυστυχώς αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου υπάρχει μια κατεστημένη τάξη, η οποία διακατέχεται από μυωπία, έλλειψη ορίζοντα και υποτέλεια στα δυτικά κέντρα, που παρακμάζουν διαιρεμένα και τα οποία χάνουν συνεχώς έδαφος, ανίκανα, πλέον, να προασπίσουν ακόμα και τα πιο στενά δικά τους συμφέροντα.

Και φυσικά είμαστε στην αρχή νέων θυελλωδών εξελίξεων που θα διαμορφώσουν καινούριους πολιτικούς, γεωγραφικούς και οικονομικούς χάρτες στην περιοχή μας και στον κόσμο.

Και όμως η πολιτική και η μιντιακή κατεστημένη τάξη σε αυτήν τη χώρα, κατά παράδοξο τρόπο, αντί να ευγνωμονεί πρωτευόντως τον Τσίπρα και δευτερευόντως την κλίκα του και τον άοκνο στην υπηρεσία του συστήματος Γ. Βαρουφάκη, για το «ανέλπιστο» σωσίβιο που μόνο ο Τσίπρας μπορούσε να προσφέρει στο σύστημα με το «φτύσιμο» στο μεγάλο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, με το τρίτο Μνημόνιο, με την εγκατάλειψη του αγωγού με ρωσικό αέριο και την καταβύθιση στα τάρταρα των ελληνορωσικών σχέσεων, περίπου τον εμφανίζει ότι βυσσοδομούσε για να πράξει τα αντίθετα. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι την κωλοτούμπα όλοι όσοι τους βόλεψε την αγάπησαν αλλά αυτόν που την έκανε ουδείς εξ’ αυτών. Αντίθετα, τον σιχαίνονται!

Το φάντασμα του Grexit και μιας νέας σχέσης της Ελλάδας με τη Ρωσία έρχονται ξανά στο προσκήνιο και θα έρχονται συνεχώς και για έναν πρόσθετο λόγο.

Οι «τύψεις» από την οιονεί κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας στις αρχές Ιουλίου, πάντα θα κυνηγάνε όσους προσκύνησαν και θα επιδιώκουν να τις ξορκίζουν, ξαναγράφοντας την Ιστορία και επιχειρώντας να διακωμωδήσουν εκείνους που πραγματικά οραματίζοντο μια Ελλάδα χωρίς εξάρτηση, χωρίς λαφυραγωγούς και πολίτες πελάτες. Πολύ περισσότερο όταν τόσο το Grexit με προοδευτικό πρόσημο όσο και η ανάγκη πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής έρχονται ξανά στην ημερήσια διάταξη ως επείγουσες θετικές προτάσεις επιβίωσης της Ελλάδας και του ελληνικού λαού μπροστά σε νέες εθνικές και οικονομικές περιπέτειες.

Η Ευρώπη που κάποιοι κάποτε οραματίζοντο δεν υπάρχει πια. Είναι διαιρεμένη και υπό απόσυρση, ενώ η άλλοτε κραταιά υπερδύναμη, χωρίς «στρατηγική» και χωρίς «συμμάχους», μοιάζει με πληγωμένο θηρίο που δαγκώνει τώρα τον εαυτό του.

Η Ελλάδα πρέπει να δει μπροστά!