Ευχές

Είναι Οκτώβριος του 1976. Οι πρωτοετείς της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ έχουν το πρώτο τους μάθημα και η αίθουσα είναι γεμάτη (θα παρέμενε έτσι και τα επόμενα χρόνια). Μπαίνει ο Γιώργος Παρισάκης, καθηγητής Ανόργανης Χημείας (και μετέπειτα πρύτανης: συνταξιοδοτήθηκε το 1996 και πέθανε το 2004). Είναι κοφτός και βλοσυρός. Λέει μερικά προκαταρκτικά, δίνει κάποιες εξηγήσεις για το μάθημά του και κάποια στιγμή πετάει τη βόμβα: «Κύριοι, να γνωρίζετε ότι ένα ποσοστό τόσο τοις εκατό από εσάς κακώς βρίσκεται εδώ μέσα. Δεν κάνουν για τη σχολή αυτή κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν, τόσο το καλύτερο για όλους». Στην αίθουσα επικρατεί μια αμήχανη σιωπή. Κι ύστερα ξεκινά το μάθημα.

Ανάμεσα στους φοιτητές, ήταν και δύο γνωστοί μας. Ο ένας είναι ο υπογράφων – και, όπως είναι φανερό, ο μακαρίτης είχε δίκιο. Για τον άλλο, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι καλώς ήταν και σε εκείνο το μάθημα και στα επόμενα. Λέγεται Ανδρέας Μπουντουβής, είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Μινεσότα και διδάσκει Φαινόμενα Μεταφοράς και Υπολογιστικές Μεθόδους. Την περίοδο 2013-2016 διετέλεσε κοσμήτορας του ιδρύματος. Πριν από έναν μήνα εξελέγη πρύτανης. Και ο τρόπος με τον οποίο απευθύνθηκε στους πρωτοετείς ήταν ριζικά αντίθετος από εκείνον του Παρισάκη.

Δεν κάναμε στενή παρέα με τον Μπουντουβή και δεν νομίζω πως έχουμε ξαναβρεθεί από εκείνα τα τρυφερά χρόνια. Θυμάμαι όμως ότι ήταν πάντα ευγενής, γελαστός, μετρημένος – και γερό μυαλό! Γνωρίσματα, άλλωστε, τα οποία φαίνονται και στην επιστολή που έκρινε σκόπιμο να στείλει προς τους προπτυχιακούς φοιτητές του ΕΜΠ προχθές, την πρώτη ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά του. Δεν υπάρχει εδώ ξύλινος λόγος. Ούτε τεχνικοί όροι, όπως ίσως θα περίμενε κανείς από έναν πρώην πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Υπολογιστικής Μηχανικής. Μόνο μια «εντροπία» γλίστρησε κάπου. Μα τι υπέροχη λέξη!

Η έννοια αυτή της θερμοδυναμικής μετρά την αταξία σε έναν χώρο. Και ο νέος πρύτανης σπεύδει να προειδοποιήσει τους πρωτοετείς ότι ο λόγος που τους απευθύνεται δεν είναι για να μειωθεί η εντροπία στο campus, αλλά για να τους ζητήσει να μην υποτιμήσουν δύο πράγματα που θα βρουν μπροστά τους όταν ζητήσουν αργότερα δουλειά: τον βαθμό του πτυχίου και τη διάρκεια των σπουδών.

Το πιο ωραίο σημείο της επιστολής του όμως είναι οι ευχές. Να γίνετε καλοί μηχανικοί και πολίτες του κόσμου. Να εμπιστευθείτε τους δασκάλους σας, να αξιοποιήσετε τον χρόνο τους, να αντισταθείτε στην επιδερμικότητα και τα στερεότυπα, να καταπιαστείτε με τα δύσκολα, να εκτεθείτε στην επιστημονική έρευνα, να παρακολουθείτε τις διεθνείς τεχνολογικές εξελίξεις, να φιλτράρετε την πληροφορία και, φυσικά, να βοηθήσετε να σηκωθεί το ΕΜΠ πιο ψηλά.

Εχει περάσει πολλά η πανεπιστημιακή παιδεία σε αυτόν τον τόπο, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Αλλά κάποιο φως φαίνεται στο τούνελ.