Αποστολή με τους Beatles στην Αράχοβα

Τον Ιούλιο του 1967, τα τέσσερα «Σκαθάρια», δηλαδή οι Beatles, έφτασαν στην Αθήνα. Ο Λάμπης Τσιριγωτάκης, συνεργάτης του «Ταχυδρόμου», τους ακολούθησε στο ταξίδι τους προς την Αράχοβα, κατορθώνοντας να συνομιλήσει μαζί τους. Και περιγράφει:

Οι ρυθμοί του κλαρίνου και του σαντουριού και η χωριάτικη ελληνική φιλοξενία έχουν συγκινήσει τους τέσσερις Μπητλς. Που έχουν έλθει στο κέφι και μεταβάλλονται σε απλούς ανθρώπους, σε πρόσχαρα παιδιά, όπως ήταν πριν από μερικά χρόνια, όταν τραγουδούσαν στο Λίβερπουλ για λίγες λίρες την εβδομάδα. Η σκηνή διαδραματίζεται στην ταράτσα ενός φτωχικού σπιτιού στην Αράχοβα. Το σπίτι που ανήκει σε ένα οικοδόμο, τον Σταύρο Χατζή, το διάλεξαν οι ίδιοι οι Μπητλς. Ο Ρίνγκο κάθεται σε μια στιγμή μόνος του.

– Πόσους οπαδούς νομίζετε ότι έχετε στη χώρα σας;

– Ολους τους Αγγλους ανεξαρτήτως.

Η Σουηδέζα φίλη του κόβει τη συζήτηση. Τον πιάνει από το χέρι και τον παίρνει να του μάθει τον βλάχικο χορό. Ο Ρίνγκο προσπαθεί να χτυπήσει με το χέρι το πόδι του αλλά δεν τα καταφέρνει… Οι ρυθμοί του κλαρίνου του φαίνονται κάπως… άγριοι.

Ρωτάμε τον Τζορτζ Χάρισον: Γιατί αλήθεια σας αρέσει να ντύνεστε έτσι περίεργα; Να φοράτε δηλαδή πολλές φορές γυναικεία είδη, να κρεμάτε κουδούνια από το λαιμό, να βάζετε σκουλαρίκια στα αφτιά σας. Δε σας πειράζει που μπορεί αυτοί που δεν σας ξέρουν να σας περάσουν για τρόφιμους κάποιου ψυχιατρείου; Τι ικανοποίηση λοιπόν σας δίνει αυτό το ντύσιμο;

– Μας δίνει το αίσθημα της ξενοιασιάς. Φορώντας αυτά που θέλουμε, νιώθουμε ελεύθεροι. Δε μας αρέσει η υποταγή σε κάποιο πρωτόκολλο. Μπορεί να φαινόμαστε εξωτερικά περίεργοι, αλλά στην καρδιά είμαστε χρυσά παιδιά. Δεν βλάπτουμε κανένα, σκορπίζουμε το κέφι σε όλους. Είμαστε η έκφραση της ξενοιασιάς. Εμείς έχουμε ανακαλύψει έναν καινούργιο κόσμο, όπου δεν έχει θέση η υποκρισία και ο συμβιβασμός με καταστάσεις. Δε μας ενδιαφέρει το τι λένε οι άλλοι για μας. Εμείς προσπαθούμε να μη βλάπτουμε τους άλλους. Αλλωστε κάτι τέτοιο είχε πει και ένας Ελληνας σοφός: «Μη λαμβάνετε υπόψη τη γνώμη των άλλων…».

Συνέντευξη κολυμπώντας. Κυριακή απόγευμα: η πλαζ του ξενοδοχείου «Ξενία» στην Ιτέα έχει ετοιμασθεί για να κολυμπήσουν οι Μπητλς. Ο Ρίνγκο, ο Λένον και ο Χάρισον ξαπλώνουν στην αμμουδιά για να κάνουν ηλιοθεραπεία. Πέφτει στη θάλασσα μόνο ο Πολ Μακάρτνυ, παίρνοντας μαζί του και τον γιο του Λένον. Τον ακολουθεί η φίλη του Τζέην Ασερ και η αδελφή της κυρίας Χάρισον. Ο Πωλ παίζει με τον νεαρό Λένον. Του περνάει ένα σωσίβιο από τον λαιμό και οι δυο τους αρχίζουν να ανοίγονται στα βαθιά. Ο πανέξυπνος Τζούλιαν φωνάζει κάθε τόσο στον πατέρα του:

– Ντάντυ έλα μαζί μας, είναι θαυμάσια.

– Κρυώνω, φωνάζει ο Τζον Λένον.

– Το δικό μας το κανάλι – εννοώντας τη Μάγχη – είναι πιο ζεστό, συμπληρώνει ο Ρίνγκο…

Ο Πολ Μακάρτνυ δε δυσανασχετεί καθώς βρίσκομαι για μια στιγμή κοντά του και του κάνω την πρώτη ερώτηση.

– Είσαστε και οι τέσσερις Μπητλς αγαπημένοι ή μήπως έχουν αρχίσει να εμφανίζονται σύννεφα στις σχέσεις σας;

Ο Πολ είναι κατηγορηματικός. Λέει:

– Είμαστε ακόμη σαν αδέλφια. Απόδειξη ότι κάνουμε διακοπές όλοι μαζί στην Ελλάδα. Οι οικογένειές μας είναι ένα και το αυτό πράγμα.

– Δηλαδή δε σκοπεύετε να διασπασθείτε;

– Τουλάχιστο μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει τέτοια σκέψη.

– Πιστεύεις ότι ο Μπράιαν Επσταϊν σας εκμεταλλεύεται;

Ο Πολ, που δείχνει ενθουσιασμένος με τη συζήτηση μέσα στη θάλασσα, δεν απαντάει αμέσως… Αφού σκέπτεται λίγο λέει:

– Ο μάνατζερ στους καλλιτέχνες είναι αναγκαίο κακό. Αυτό ισχύει και για τον Επσταϊν. Πάντως είναι ωραίος τύπος και πολύ φίλος μας.