«Κάνεις ένα βήμα προς τον ρόλο κι ένα αυτός σ΄ εσένα»

Σ’ ένα σπίτι μπροστά στη θάλασσα συναντιούνται ύστερα από χρόνια δύο αδελφές με αφορμή έναν αιφνίδιο θάνατο και μια αναπάντεχη κληρονομιά. Κι ενώ όλα δείχνουν πως πολλά τις χωρίζουν, ο αέρας μεταφέρει λέξεις κι αναμνήσεις, φέρνοντας φαντάσματα του παρελθόντος, μελωδίες μακρινές, αλλά οικείες, πλημμυρίζοντές τες τελικά με τη ζωή τους όλη. Το έργο «Αέρας» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη ανεβαίνει στο Θέατρο Ιλίσια – Βολανάκης σε σκηνοθεσία Μανώλη Δούνια. Η Ναταλία Τσαλίκη και η Ολια Λαζαρίδου υποδύονται δύο αξιαγάπητες ηρωίδες που μιλούν για την πολυπλοκότητα των σχέσεων, την αγάπη και το μίσος, το ψέμα και την αλήθεια.

Πώς θα περιγράφατε τον ρόλο και το ύφος που απαιτεί;

Ν.Τ. Πρέπει να υπάρχει μια ομοιογένεια, να έχει συμφωνηθεί ένα ενιαίο ύφος, στο οποίο φτάνεις σταδιακά. Δεν μπορείς να προεξοφλήσεις πώς θα παίξεις τον ρόλο. Είναι κάτι που σε οδηγεί από μόνο του. Είναι σαν να σε παίρνει το αεράκι και να λες “όπου με πάει”. Οπου με πάει με την έννοια της πείρας, της γνώσης, της αυτοπεποίθησής σου. Αλλά εγώ προσωπικά έτσι λειτουργώ.

Ο.Λ. Εμένα μου θυμίζει – σε τραβηγμένο, συμπυκνωμένο και συμπτυγμένο τρόπο – τον εαυτό μου, αλλά και τον εαυτό πολλών από τις φιλενάδες μου, τους κοντινούς μου ανθρώπους. Οταν μιλάνε, αναλώνονται σε μικρορυθμίσεις και μικροδιεκδικήσεις συμφερόντων συναισθηματικών ή οικονομικών. Αυτό χοντρικά μού θυμίζει αλλά φτιαγμένο βέβαια μέσα από την πένα ενός πολύ καλού θεατρικού συγγραφέα που είναι ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης.

Ν.Τ. Αν δεν ήταν, δεν θα είχε αξία το έργο. Εννοείται ότι όταν έρχεται ο θεατής να παρακολουθήσει κάτι πρέπει να βρει στοιχεία που τον αγγίζουν. Στοιχεία που του θυμίζουν τον εαυτό του, πράγματα που ίσως είχε ξεχάσει. Είναι ακόμα καλύτερο αν το πετύχει κανείς που δεν τα ομολογεί, δεν τα βγάζει, δεν τα επικοινωνεί. Ο θεατής πρέπει να ανακαλύπτει δικά του πράγματα, αλλιώς δεν είναι επιτυχημένο το έργο. Παρ’ όλη τη λοξή ματιά, το περίεργο του πράγματος που είναι μεταξύ ονείρου, πραγματικότητας, φαντασίας. Εάν όμως δεν υπάχουν εκ των προτέρων αληθινές καταστάσεις, δεν θυμίζουν τίποτε στους θεατές, δεν αγγίζουν χορδές τους.

Ο αέρας τι συμβολίζει για εσάς στην παράσταση;

Ο.Λ. Νομίζω ότι είναι αυτό που λένε στο τέλος: «Οι λέξεις είναι αέρας». Δηλαδή είναι το χιούμορ του συγγραφέα. Οτι πραγματικά όλα αυτά τα ανθρώπινα και τα τόσα λόγια στο τέλος τα παίρνει ο αέρας. Γιατί αυτό είναι οι λέξεις. Δεν τρώγονται, δεν πιάνονται, αν αλλάξεις τη σειρά τους γίνονται άλλες.

Ν.Τ. Και εκτός αυτού όλα στη ζωή μας είναι αέρας. Δηλαδή αναλωνόμαστε σε πράγματα, συγκρουόμαστε, τσακωνόμαστε, υποφέρουμε, πασχίζουμε για πράγματα και καταστάσεις και στο τέλος δεν μένει τίποτα. Δεν έχουμε βρει την ουσία της ζωής, που είναι αλλού, και δεν είναι σε όλα αυτά τα καθημερινά, τις μικρότητες με τις οποίες αναλωνόμαστε. Γιατί δεν θα μείνει τίποτα στο τέλος.

Αισθάνεστε κοντά στις δύο ηρωίδες που ενσαρκώνετε;

Ν.Τ. Δεν υπάρχει ο ρόλος. Τον ρόλο τον κάνεις εσύ. Κι αν δεν έχεις στοιχεία δικά σου, προσπαθείς να βρεις πράγματα και να τα βάλεις στον ρόλο, να εμπνευστείς και να θυμηθείς δικά σου πράγματα. Είναι ένα πάρε-δώσε, δεν μπορείς να το βάλεις σε καλούπι, ούτε να το εξηγήσεις. Γίνεται συν τω χρόνω αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην είσαι εσύ. Εγώ δεν μπορώ να παίξω με εκφραστικά μέσα ή εμπειρίες κάποιου άλλου. Αν παίζω κάτι άλλο, με κάτι που δεν ακουμπάει μέσα μου, θα είναι ψεύτικο. Δεν θα αφορά κανέναν.

Ο.Λ. Πιστεύω ότι έχω μάθει και πολλά πράγματα για τον εαυτό μου μέσα από τους ρόλους μου. Δεν το ήξερα και μου αποκαλύφθηκαν. Κι εδώ το ίδιο. Δηλαδή νομίζω ότι είναι η μισή απόσταση. Κάνεις εσύ ένα βήμα προς τον ρόλο κι έρχεται κι αυτός ένα βήμα προς τα εσένα και κάπου προς τη μέση γίνεται η συνάντηση.