Κρασί που… μιλάει

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Παρά το γεγονός ότι το Σιάτλ (Ουάσιγκτον, Βρετανική Κολομβία) δεν έχει αμπέλια, έχει όμως μούστο!.. Και θα εξηγήσω το πώς και το γιατί:{ARX}
Ευρισκόμενος λοιπόν στο Σιάτλ τη δεκαετία του ‘80 για μετεκπαίδευση στην αγγειοχειρουργική και για εκπαίδευση στους υπερήχους Doppler (όχι βέβαια για τον… μούστο!), έτυχε να παραβρεθώ σε μια συγκέντρωση (τελετή θα μπορούσα να γράψω) όπου σε ένα σπίτι Ελληνοαμερικανών άνοιγαν το «γιοματάρι»! Κι ιδού πώς:
Η Βρετανική Κολομβία όπου υπάρχει το Σιάτλ απέχει από την Καλιφόρνια μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα (τις χωρίζει το Ορεγκον). Αυτό δεν εμποδίζει όμως κάποιους… αθεράπευτους Ελληνες που μένουν στο Σιάτλ να μη γεμίζουν ένα (τουλάχιστον) βαρελάκι με μούστο από την Καλιφόρνια και διατηρώντας το υπό κατάλληλες συνθήκες (δεν έχω ιδέα πώς) να καταφέρνουν να κάνουν μια ποσότητα κρασιού, το κρασί ίσως της χρονιάς τους.
Οταν λοιπόν διαπιστώσουν ότι το κρασί έγινε, μαζεύονται γνωστοί και φίλοι να το δοκιμάσουν, να το… βαθμολογήσουν και να το τιμήσουν (να πιουν όσο θέλουν). Η διαδικασία περίπου έχει ως εξής: σε ευρύχωρα ποτήρια βάζουν λίγη ποσότητα κάτω στον πάτο του ποτηριού και το πλησιάζουν στη μύτη τους (το οσφραίνονται). Συνήθως αναφωνούν: «It smells good!» (= μυρίζει ωραία). Ακολούθως βάζουν μια «τζούρα» στη στοματική κοιλότητα και… κάνουν… γαργάρα και – συνήθως – λένε: «It tastes good!» (= είναι γευστικό). Μετά λένε κάμποσες ευχές και το ρίχνουν στο φαγοπότι!..
Εγώ, θέλοντας να κάνω τον έξυπνο, σήκωσα το ποτήρι μου επιδεικτικά με το αριστερό μου χέρι, το χτύπησα με τον αντίχειρα και το μεσαίο δάκτυλο του δεξιού, το ποτήρι έκανε τον θόρυβο που κάνουν όλα τα γυαλιά σ’ όλον τον κόσμο και φέρνοντάς το κοντά στο αφτί μου… ανεφώνησα: «It sounds good!» (= κάνει καλό θόρυβο = «κρασί που μιλάει»). Μετά από μερικά δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν, μετά από μια… νεκρική σιωπή, το δωμάτιο σείστηκε από τα γέλια με φωνές θαυμασμού: «Βρε, τι λέει ο Ελληνας» (κάπως έτσι).
Γράφω αυτό το κείμενο για δύο λόγους: ο πρώτος είναι διότι οι Ελληνες του εξωτερικού κρατούν τα ήθη και τα έθιμα ζωντανά περισσότερο από εμάς και ο δεύτερος είναι ότι δεν έχουν χάσει την ανθρωπιά τους και την κοινωνικότητά τους («Υγεία είναι η συνισταμένη της σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας, και όχι μόνο η απουσία νόσου ή διαφόρων συμπτωμάτων», ο ορισμός της υγείας).
Για ιστορικούς λόγους αναφέρω ότι η πατρίδα μου, η Χίος, παρήγε τον ξακουστό (Ομηρος) αριούσιον οίνον! Ακόμα και σήμερα τα νησιά μας κάνουν καλό κρασί (Σάμος, Χίος – η Μυτιλήνη κάνει καλό λάδι).
Καλό θα ήταν στα σχολεία εκτός των Θρησκευτικών και της σωστής Ιστορίας, να επανέλθει και το μάθημα «Πατριδογνωσία» για να θυμόμαστε διάφορα χρήσιμα θέματα από την καθημερινή μας ζωή!..
Αναστ. Ι. Τριπολίτης
Ιατρός αγγειοχειρουργός

Οι Κορυσχάδες Ευρυτανίας
Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Στις 2 Οκτωβρίου ο συνεργάτης σας Βαγγέλης Στεριόπουλος στη στήλη ΔΙΑΚΟΠΕΣ της εφημερίδας σας γράφει για την Ευρυτανία. Στην προτελευταία παράγραφο του κειμένου του αναφέρει για τα γραφικά χωριά. Τυχαίως ή σκοπίμως παραλείπει ν’ αναφέρει το χωριό Κορυσχάδες, το οποίο συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτόν τον χώρο που περιγράφει και έχει και αρκετά ενδιαφέροντα για τον επισκέπτη. Πέρα βέβαια από το φυσικό περιβάλλον που τον ενθουσιάζει, τον καλύπτει και από όλες τις σύγχρονες απαιτήσεις της εποχής, υπάρχουν και τρία ιστορικά δεδομένα.{ARX}
Θα μου επιτρέψετε με την ευκαιρία αυτή να τα αναφέρω περιληπτικά και για τα οποία γράφουν όλες οι έγκυρες εγκυκλοπαίδειες.
Το πρώτο ιστορικό σημείο αναφέρεται στην προ-ομηρική εποχή και προ της καθόδου των Δωριέων. Πεντακόσια μέτρα από το χωριό και στη θέση Καμίνια υπήρχαν εργαστήρια που έβγαζαν χαλκό, σίδηρο και ρινίσματα χρυσού. Με αυτά κατασκεύαζαν πολεμικά αντικείμενα εποχής, κυρίως όμως περικεφαλαίες. Η περικεφαλαία αρχαιοελληνικά εκφράζεται ως «κόρυς – κόρυθα», από εδώ προέρχεται και το όνομα Κορυσχάδες, το τέταρτο γράμμα της λέξης με ύψιλον.
Το δεύτερο ιστορικό σημείο είναι το Κάστρο, βορείως του χωριού με υψόμετρο 1.100 μ. Εκτός από τις περιγραφές στις εγκυκλοπαίδειες για το Κάστρο, έχουμε και σύγχρονες εκθέσεις αρχαιολόγων οι οποίοι αποφαίνονται ότι η χρησιμοποίηση αυτού αρχικά ανάγεται στην προχριστιανική εποχή (ρωμαϊκή εποχή). Στη συνέχεια φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε στη βυζαντινή εποχή και στη συνέχεια στην Τουρκοκρατία. Οι κάτοικοι της περιοχής κατέφευγαν σε αυτό για να σωθούν, αλλά και για την απόκρυψη τροφίμων και νερού. Υπάρχουν ακόμη σήμερα πηγάδια και γκρεμισμένα τείχη. Είχαμε τη μακρά αυτή εποχή τη ρωμαϊκή κατοχή από το 146 π.Χ., τα βαρβαρικά φύλα από τον Βορρά κατά τη βυζαντινή εποχή που ελυμαίνοντο όλο τον ελλαδικό χώρο και την Τουρκοκρατία.
Το τρίτο ιστορικό γεγονός είναι σύγχρονο. Εθνική αντίσταση 1941-1944. Το μεγαλοπρεπές δημοτικό σχολείο για τα δεδομένα του χωριού χρησιμοποιήθηκε τον Μάιο του 1944 για τη συνεδρίαση του εθνικού συμβουλίου των αντιστασιακών ομάδων. Εκλεγμένοι αντιπρόσωποι από όλη την Ελλάδα, προσκεκλημένοι της κυβέρνησης του βουνού, όπως ελέγετο, συνεδρίασαν για τον συντονισμό του απελευθερωτικού αγώνα από τη γερμανική κατοχή και εξέδωσαν και ορισμένα ψηφίσματα για τους περαιτέρω πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες. Σήμερα αναγνωρίστηκε ως Μουσείο Εθνικής Αντίστασης. Εχει μεγάλη επισκεψιμότητα, τελούνται ετήσιες γιορτές κάθε Μάιο από τις Αρχές.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ
Σπύρος Τσιρούρης