Η θεσμική επιστροφή του ΚΚΕ

Ο τρόπος που το ΚΚΕ μπήκε στο κέντρο της συζήτησης για την ψήφο των απόδημων δεν αποτέλεσε μια απλή τακτική, δική του επιτυχία – και σε αντίθεση με την απομόνωση του ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα. Πολύ περισσότερο που με τη στάση του όλα δείχνουν πως καθόρισε και τις αναδιπλώσεις της κυβέρνησης. Αποτέλεσε μια τρανταχτή επιβεβαίωση πως ο Περισσός μπορεί να ισορροπεί ενίοτε από τον ακτιβισμό του ΠΑΜΕ, τη συντεταγμένη ανυπακοή του εργατικού κινήματος μέχρι και τη μάχη εντός του Κοινοβουλίου, και μάλιστα όχι με στείρα άρνηση για τα θέματα.

Ας θυμηθούμε – παρότι η κυρίαρχη λογική θέλει το ΚΚΕ μια «ασφαλή ζώνη άρνησης στα πάντα εντός του καπιταλισμού» – πόσες τροπολογίες εντός Βουλής κατέθεσε επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα. Και με την τωρινή του στάση στο θέμα της ψήφου των αποδήμων επανήλθε με την εικόνα «ρυθμιστικής» δύναμης και χωρίς να απεμπολεί τις δικές του πάγιες θέσεις. Σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ που μοιάζει χαμένος στη μετάφραση της κινηματικής ανυπακοής και της εικόνας της θεσμικής αξιωματικής αντιπολίτευσης, το ΚΚΕ, παρά την προφανώς μικρότερη κοινοβουλευτική του δύναμη, μπορεί να ελίσσεται μεταξύ του πιο μαξιμαλιστικού λόγου και των επιμέρους τακτικών ελιγμών, αποσπώντας πράγματα αλλά και συχνά αποκαλύπτοντας τα όρια του συστήματος.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ. Στο πεδίο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι ο δήμαρχος Πάτρας Κώστας Πελετίδης και η παράταξή του, που και με αγώνα αλλά και με πρωτοβουλίες έφτιαξαν ένα κεκτημένο για τους δημότες τους και κατάφεραν χωρίς να βάλουν νερό στο κρασί τους να δώσουν τη δική τους σφραγίδα προς μια «φιλολαϊκή κατεύθυνση». Στο πιο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, η εξέλιξη με την ψήφο των αποδήμων, όπου στα βασικά σημεία που ο Περισσός έθεσε δείχνουν να συγκλίνουν η κυβέρνηση, το Κίνημα Αλλαγής κ.λπ. – ήλθε, δε, αμέσως μετά τη δυναμική κινητοποίηση του ΚΚΕ κατά της επίσκεψης Πομπέο. Μια κινητοποίηση που κρίθηκε αυστηρά από μέρος του πιο συντηρητικού δημόσιου λόγου λόγω του ακτιβιστικού χαρακτήρα της (μπογιές στο άγαλμα του Τρούμαν) και σε ένα ευρύτερο φόντο όπου το ΚΚΕ έδειχνε πως σηκώνει ψηλά ταυτόχρονα μερικά ακόμη θέματα, όπως οι εργατικές κινητοποιήσεις για το δικαίωμα στην απεργία.

Η ολοκληρωμένη άποψη του ΚΚΕ για τους αποδήμους – αυτοπρόσωπη παρουσία των ψηφοφόρων, όχι στην επιστολική ψήφο που ενέχει κινδύνους όσον αφορά το απαραβίαστο, ύπαρξη οικονομικών δεσμών των ομογενών με τη χώρα και χρονικό όριο που πρέπει να καθοριστεί για την απουσία από τη χώρα, ώστε το εκλογικό σώμα να μην αλλοιωθεί από περιπτώσεις ομογενών που δεν γνωρίζουν τις πολιτικές εξελίξεις – στρίμωξε τον ΣΥΡΙΖΑ, αναδίπλωσε την κυβέρνηση και έθεσε τη βάση μιας συναίνεσης για το επίμαχο επίδικο των πολιτικών δυνάμεων.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΧΙΟ. Ακόμη και η επίσκεψη του Δημήτρη Κουτσούμπα την Πέμπτη στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Χίο δεν ήταν μια εθιμοτυπική επίσκεψη σε νησί που αντιμετωπίζει το θέμα των προσφυγικών ροών, αλλά μια δημιουργική υπενθύμιση πως και το ΚΚΕ έχει θέση για το ζήτημα, και μάλιστα αρκετά ρεαλιστική. «Η πρόταση του ΚΚΕ επιβάλλεται να υλοποιηθεί αμέσως, δηλαδή πρέπει να υπάρξει άμεσος απεγκλωβισμός από τη Χίο, από όλα τα νησιά μας και από τη χώρα μας, των προσφύγων, των μεταναστών. Να γίνονται γρήγορα οι διαδικασίες χορήγησης ασύλου, μέσα από πολύ συνοπτικές και επαρκείς διαδικασίες. Αλλά για αυτό χρειάζεται και το απαραίτητο προσωπικό, έτσι ώστε να τρέχουν γρήγορα όλες αυτές οι γραφειοκρατικές διαδικασίες και μετά τη χορήγηση ασύλου να οδηγούνται στους τόπους πραγματικού προορισμού τους» είπε ο γενικός γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ και συμπλήρωσε με νόημα: «Απ’ αυτήν τη σκοπιά χρειάζεται να ενταθεί η πάλη μας και μέσα στη Βουλή και έξω από αυτή…» δίνοντας το στίγμα του Περισσού.