Εν αρχή ην ο λόγος

– Κύριε Τσίπρα, τον Καραβίτη τον ξέρετε;

– Κάτι μου λέει…

– Ητανε πρωτοπαλίκαρο του Παύλου του Μελά.

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται στο αεροπλάνο της γραμμής, πλάι στην πρώην υπουργό του Εφη Αχτσιόγλου. Τον πλησιάζει μια κυρία και του τα ψέλνει, ενώ ταυτόχρονα καταγράφει με την κάμερα του κινητού της ό,τι συμβαίνει. Τον λέει προδότη λόγω της πολιτικής επιλογής του στο Μακεδονικό. Είναι, λέει, οργισμένη επειδή συμμετείχε στα συλλαλητήρια και την έλεγαν φασίστρια, ενώ δεν είναι. Και απειλεί τον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος είναι αμήχανος, ότι θα βρεθεί στη φυλακή.

Αυτό είναι το περιεχόμενο ενός «ντοκουμέντου» που κυκλοφόρησε προχθές στο Διαδίκτυο. Είναι ένα δυσάρεστο περιστατικό: ελληνίδα πολίτης, προσκεκλημένη του υπόδικου ευρωβουλευτή Λαγού που εξελέγη με τη Χρυσή Αυγή, προπηλακίζει τον πρώην πρωθυπουργό συγκρίνοντας τον πατριωτισμό του με τον πατριωτισμό «του Παύλου του Μελά» και κατόπιν αναρτά το βιντεοσκοπημένο στιγμιότυπο στο Διαδίκτυο. Είναι μια υποκινήτρια μισαλλοδοξίας, μια hater. Το μίσος διακινείται πάντα αποτελεσματικότερα στο όνομα της αμφισβήτησης του πατριωτισμού.

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται πρώτη φορά μπροστά σε αυτού του τύπου τον προπηλακισμό. Τα τελευταία χρόνια, ήταν πρωθυπουργός. Παλιότερα, όμως, όσο διεκδικούσε την εξουσία, σε άλλο κόνσεπτ, είχε κι ο ίδιος επικροτήσει αυτού του τύπου την οχλοκρατία, είχε πολιτικά στηριχτεί πάνω της, είχε βρεθεί στις ίδιες πλατείες με τους σημερινούς φίλους της κυρίας που του την έπεσε. Οι πολιτικοί αντίπαλοι, τότε, στιγματίζονταν ως γερμανοτσολιάδες, προσκυνημένοι, μερκελιστές, πουλημένοι στα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Τα χρόνια εκείνα, ο Τσίπρας θεωρούσε ότι δεν είναι μεγάλη βία «κάνα γιαουρτάκι», όπως έλεγε. Και άλλοτε αστειευόταν με τις μολότοφ – σημασία είχε από ποια πλευρά είσαι όταν τις ρίχνουν, τόνιζε.

Ο φανατισμός δεν είναι ξένος στην ελληνική πολιτική κουλτούρα. Κι ο Τσίπρας τον χρησιμοποίησε: ήρθε στην εξουσία χάρη στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και στην υποδαύλιση του κοινωνικού μίσους από το κόμμα του. Η εικόνα που θα μπορούσε να συνοψίσει την περίοδο που ερχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με όλη τη λεγόμενη αντιμνημονιακή ομάδα, είναι εκείνη από τη μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2011 στη Λάρισα, όταν ένας μαθητής μούντζωσε τους επισήμους – κι έγινε ήρωας, ενώ η σχολική κοινότητα έκανε τα πάντα για να μην τιμωρηθεί.

Εκείνα τα χρόνια ήταν έγκλημα καθοσιώσεως η επίκριση του μαθητή ή ανάλογων συμπεριφορών. Με τέτοιες πράξεις συμβολιζόταν τότε η οργή του λαού. Ανήκω σε εκείνους που επέκριναν τέτοιες συμπεριφορές, σε εκείνους που έχουν υποστεί ανεκδιήγητες δημόσιες ύβρεις ως εχθρός του λαού, πουλημένος, όργανο συμφερόντων, γερμανόδουλος… Το κόνσεπτ άλλαξε, αλλά η εντύπωση πολλών απ’ όσους υποστήριξαν το μίσος και την οχλοκρατία παραμένει – όσοι σκεφτόμασταν έτσι τότε συνεχίζουμε να θεωρούμαστε εχθροί και γερμανοτσολιάδες έως και σήμερα.

Αλλά αυτά δεν έχουν σημασία. Εκείνο που έχει σημασία είναι να αποφευχθεί οποιαδήποτε επιστροφή της κουλτούρας του μίσους. Σε οποιοδήποτε ιδεολογικό περιτύλιγμα (εθνικιστικό, εθνικολαϊκιστικό, λαϊκιστικό). Κατά οποιωνδήποτε. Πάθαμε και οφείλουμε την αποτροπιαστική καταδίκη των πράξεων κάθε hater. Εν αρχή ην ο λόγος και τα επιχειρήματα που απορρέουν απ’ αυτόν. Είμαστε οπαδοί του δημοκρατικού διαλόγου. Και αντίπαλοι κάθε εχθρού της δημοκρατίας.