Υποχρεώσεις {LF}και δικαιώματα {LF}των αποδήμων

Ευφραίνεται η ψυχή των Ελλήνων του εξωτερικού από τη συζήτηση που διεξάγεται στην Ελλάδα για την παροχή του δικαιώματος ψήφου στον τόπο που ο κάθε ένας τους ζει. Και ευφραίνεται γιατί επιτέλους διεξάγεται μια συζήτηση και για τα δικαιώματα, όχι μόνο για τις υποχρεώσεις τους έναντι της πατρίδας, όπως γίνεται για δεκαετίες. Καιρός ήταν.

Αναμφισβήτητα οι συναντήσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τους αρχηγούς των άλλων πολιτικών κομμάτων για το θέμα της ψήφου και η κατ’ αρχήν θετική αντιμετώπιση του θέματος από τους περισσότερους από αυτούς, αποτελεί μια χειροπιαστή απόδειξη της σοβαρότητας με την οποία η χώρα αντιμετωπίζει αυτό το θέμα.

Ωστόσο θα ανέμενε κανείς ότι την ευκαιρία αυτή, μια ευκαιρία για την πραγματοποίηση ενός άλματος στην, σε παγκόσμιο επίπεδο, εθνική μας ανασύνταξη και σύσφιγξη των σχέσεων, θα την άρπαζαν και οι 300 βουλευτές της Βουλής μας. Δεν θα ήταν αυτό μια συγκλονιστική επιτυχία που οι επαναστατικές τεχνολογικές εξελίξεις της εποχής μας καθιστούν δυνατή; Και δεν θα συνέβαλλε στην περαιτέρω αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου;

Ελπίζω πως δεν χάθηκε ακόμα αυτή η ευκαιρία. Οπως επίσης ελπίζω ότι δεν θα συνεχιστεί ο εμπαιγμός της νοημοσύνης των αποδήμων από ορισμένους πολιτικούς. Γιατί αυτό πληγώνει τα αδέλφια μας. Τα απωθεί. Τα προκαλεί. Και ως έθνος, δεν έχουμε πια την πολυτέλεια – αν ποτέ την είχαμε – για κάτι τέτοιο.

Βρέθηκα πρόσφατα στο Λος Αντζελες όπου είχα την ευκαιρία να εκκλησιαστώ στον πανέμορφο Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας, που ίδρυσε ο Σπύρος Σκούρας. Εκεί ένας νέος μετανάστης από την Κεφαλονιά με πόνο στη φωνή του μου είπε: «Μα γιατί μας προσβάλλουν μερικοί πολιτικοί της πατρίδας μας; Δεν φτάνει που μας ανάγκασαν να μεταναστεύσουμε; Τώρα μας θεωρούν και έλληνες δεύτερης κατηγορίας; Γιατί η ψήφος μας να διαφέρει από την ψήφο των άλλων Ελλήνων. Και γιατί να μην μπορούμε να ψηφίζουμε με επιστολική ψήφο;». Αλήθεια, γιατί;

Αποτελεί Θεού δώρο ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο λαός μας τάσσεται υπέρ της ψήφου, με συντριπτική πλειοψηφία. Ομως με ανησυχεί το γεγονός ότι ενώ μιλάμε για τους απόδημους θεωρούμε κάπως περιττό να ζητήσουμε τη γνώμη τους. Και πάντως, στη χειρότερη των περιπτώσεων, ας σκέφτονται μερικοί τι λένε γιατί τους παρακολουθούν Ελληνες σε κάθε γωνία της γης.

Βλέπετε, σήμερα, το 2019, η ενημέρωση δεν έχει σύνορα, όσο αυτό και να εκπλήσσει μερικούς. Και ας καταλάβουμε όλοι μας καλά ότι ούτε η Ελλάδα, μα ούτε και οι απόδημοι, έχουν πια την πολυτέλεια μιας ανεξάρτητης, ο ένας από τον άλλο, πορείας. Τα δημογραφικά στοιχεία είναι αμείλικτα.

Ολοφάνερη είναι επίσης και η ανάγκη για την ανασύνταξη των δυνάμεων του έθνους μας. Σήμερα αυτό είναι εφικτό. Οι μόνοι που φαίνονται να μην το αντιλαμβάνονται είναι αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί» αλλά κοιτάζουν τραγικά προς τα πίσω. Πρέπει να ζούσε κανείς σε μια σπηλιά τις τελευταίες δεκαετίες για να μη γνωρίζει ότι η απόσταση που μας χωρίζει από τους απόδημους δεν είναι μεγαλύτερη από ένα κλικ στο κομπιούτερ μας. Κάτι ανάλογο μας χωρίζει και από την κρίση της ιστορίας.

Ο Αντώνης Η. Διαματάρης είναι υφυπουργός των Εξωτερικών, αρμόδιος για θέματα απόδημου Ελληνισμού