Αριστεροκρατία…

Η αριστεροκρατία στην Ελλάδα δεν κλονίζεται. Με την πλήρη ανοχή της κοινής γνώμης. Ανεξάρτητα εξελίξεων, αρθρογράφοι και σχολιαστές θα βρούνε κάτι να πουν εξιδανικεύοντας τους στόχους και τις αντιλήψεις της Αριστεράς.

Οταν πλέον κάθε υποστηρικτικό επιχείρημα εξαντλείται εμφανίζεται η τελευταία γραμμή αμύνης. «Αυτό δεν είναι Αριστερά». Ποτέ δεν μαθαίνουμε τι είναι, επιτέλους, Αριστερά.

Αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τους προπαγανδιστές. Εκείνο που τους νοιάζει είναι ο εξαγνισμός του ιδεολογικού τους ιδανικού από κάθε αρνητικό συσχετισμό. Φθάσαμε να αποδίδουμε τον καταιγισμό φορολογικών επιβαρύνσεων σε ένα απροσδιόριστο φάντασμα «νεοφιλελευθερισμού»!

Ενώ η Αριστερά προβλήθηκε σαν φανατικός τους αντίπαλος! Παραβλέποντας πως αυτές επιβλήθηκαν από αριστερές η σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Κι ότι αποτελούν βασικό κορμό του ιδεολογικού τους οπλοστασίου.

Κάθε προσπάθεια προς την αντίθετη κατεύθυνση είναι μάταιη. Διότι πέφτει σε ένα ποτάμι αριστερόστροφης «υπερπληροφόρησης» και πνίγεται. Γράφω μονόστηλα στα «ΝΕΑ» για το Μεταναστευτικό, τον φιλελευθερισμό και την κλιματική απάτη. Και βομβαρδίζεται στη συνέχεια η κοινή γνώμη από χειμάρρους άρθρων, σχολίων και ρεπορτάζ, σε όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, που υποστηρίζουν φανατικά τα αντίθετα.

Το πιο κλασικό παράδειγμα βρίσκεται στον χειρισμό του λεγόμενου Μεταναστευτικού. Λογής εκφράσεις συμπαράστασης εμφανίζονται για τους «κατατρεγμένους» και «βασανισμένους» ανθρώπους που καταλήγουν με γυναίκες και μικρά παιδάκια στις ακτές της χώρας μας. Επιζητώντας απ’ όλους εμάς μόνο την ανοχή και την προσωρινή μας φροντίδα. Κουβέντα δεν γίνεται για τους αγριωπούς επιβάτες φουσκωτών, όλοι τους σε ηλικίες στράτευσης σε ομάδες κομάντο, που φωνάζοντας «Αλλάχ Ακμπάρ» απαιτούν διευκολύνσεις και στη συνέχεια μετακίνηση στην ενδοχώρα. Κι απόλυτη σιωπή για τους χιλιάδες Χριστιανούς που εξολοθρεύονται στα ίδια εδάφη. Στη Συρία, ιδίως στο Ιντλίμπ αλλά και στο Κουρδιστάν, υπάρχουν κρατούμενοι ή εγκλωβισμένοι χιλιάδες μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Οπως έχω προειδοποιήσει, θα εμφανισθούν κι αυτοί τώρα εδώ σαν αναξιοπαθείς που χρειάζονται βοήθεια.

Ηθελημένη τύφλωση ή έλλειψη κρίσης; Εγώ πάντως επιμένω πως τη χώρα την περιμένουν δύσκολα. Σε λίγα μόνο χρόνια. Η λεγόμενη «πολυπολιτισμικότητα» δεν είναι παρά μια φαινάκη. Παντού απέτυχε κι όπου πρόλαβαν εγκαταλείφθηκε. Οπου αλλού, πληρώνουν τις συνέπειες της απερισκεψίας και των κακών τους χειρισμών. Σε κοινωνικό, πολιτικό κι εθνικό επίπεδο.

Ενα έθνος οφείλει να στηρίζεται σε μια αίσθηση κοινής υπαγωγής, συμμετοχής σ’ έναν κοινό εθνικό στόχο και σε μοιρασιά ίδιων περίπου αξιών. Μόνο τότε μπορούν να αναπτυχθούν κοινές αντιλήψεις και μια αίσθηση εμπιστοσύνης που είναι απόλυτα απαραίτητη για την κοινωνία και τους θεσμούς της να λειτουργήσουν. Σε κάθε άλλη περίπτωση σοβαρά εσωτερικά ρήγματα γίνονται αναπόφευκτα. Ο πολυπολιτισμός οδηγεί σε αποσύνθεση…