Η είδηση πως το Περιστέρι τιμωρεί και είναι διατεθειμένο ακόμα και να λύσει τη συνεργασία του με τον Γιάννη Αγραβάνη, ένα παιδί 20 χρονών, επειδή εκείνος αρνήθηκε να ταξιδέψει με την υπόλοιπη αποστολή στο Γκαζιαντέπ λόγω φόβου, προκαλεί αλγεινή εντύπωση για ένα σωματείο που είναι συμπαθές σχεδόν σε όλη την μπασκετική Ελλάδα. Ο Αγραβάνης πήγε μέχρι το αεροδρόμιο, αλλά έπειτα από αρκετή συζήτηση με τους γονείς του αποφάσισε να μην μπει στο αεροπλάνο.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το Γκαζιαντέπ βρίσκεται μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Συρία, όπου μαίνεται ο πόλεμος. Είναι μια πόλη με έντονη την... οσμή του πολέμου. Τι πιο φυσιολογικό για ένα παιδί 20 χρονών (αν παίζει ρόλο η ηλικία κάποιου) να πει πως φοβάται τον πόλεμο; Γιατί θα πρέπει ο σύλλογος να τον τιμωρήσει, να τον αποκλείσει από αγώνες, πιθανότατα να τον διώξει; Δεν είπε ότι φοβάται να πάει στη Θεσσαλονίκη, αλλά στα βάθη της Τουρκιάς, μια ανάσα από τα πολεμικά εδάφη.

Οχι μόνο δεν θα έπρεπε το Περιστέρι να τιμωρήσει τον παίκτη, αλλά θα όφειλε να του σταθεί, να του δώσει ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και να του πουν πως θα παίξουν και γι' αυτόν. Ο φόβος είναι συναίσθημα και τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα. Δεν μπορεί ο αθλητισμός, σε όσο επαγγελματικό επίπεδο κι αν έχει φτάσει, να μπαίνει πάνω από το συναίσθημα ενός παιδιού.

Αν θέλουν οι σύλλογοι να προκύψουν κι άλλοι... Μελιόπουλοι, που σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε πολύ μικρή ηλικία παρ' όλο που θα μπορούσε να βγάλει εκατομμύρια, ας έχουν συμπεριφορές σαν αυτή του Περιστερίου. Κανείς, όμως, μέσω αυτής της διαδικασίας δεν βγαίνει κερδισμένος. Ούτε ο σύλλογος, ούτε τα παιδιά που θέλουν να αγωνιστούν, ούτε το άθλημα. Ο αθλητισμός είναι γιορτή. Αν πραγματοποιείται, όμως, μια ανάσα από τον πόλεμο, τότε έχει δικαίωμα ο καθένας απλά να πει πως φοβάται. Χωρίς να έχει την παραμικρή επίπτωση γι' αυτό.