Η επιστροφή {LF}στην κανονικότητα θέλει δουλειά πολλή

Είναι αισιόδοξη η διαπίστωση ότι η σημερινή κυβέρνηση επικαλείται συνεχώς την «κανονικότητα» και ανακοινώνει «κινήσεις» για την επιστροφή της όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και την κοινωνία, την παιδεία, τον δημόσιο τομέα, την επιχειρηματικότητα, τους θεσμούς και την πολιτική. Από την άλλη, είναι μελαγχολική η διαπίστωση ότι έχει τόσο πολύ διαταραχθεί πανταχού αυτή η «κανονικότητα» επί δεκαετίες, ώστε δεν φτάνουν όχι μόνο τέσσερις ή πέντε καίριες «κινήσεις», αλλά ούτε εκατόν τέσσερις!

Ολες αυτές οι «κινήσεις» για επιστροφή στην «κανονικότητα» θα απαλλάξουν τη χώρα από δυσβάσταχτα άγη, τα οποία, με βάση αδιάσειστα διαχρονικά στοιχεία (είναι στη διάθεση παντός ενδιαφερομένου), είχαν ως αποτέλεσμα να σπαταληθούν από το 1981 έως σήμερα πάνω από 1,6 τρισ. ευρώ που εισέρευσαν στα δημόσια ταμεία με τη μορφή άμεσων και έμμεσων φόρων, δανείων, κοινοτικών πόρων και ιδιωτικοποιήσεων. Και όλη αυτή η λεηλασία έγινε διότι δεν υπήρχε «κανονικότητα», δηλαδή δεν λειτούργησε ποτέ η ελληνική οικονομία κανονικά, δεν τηρήθηκαν ποτέ οι οικονομικοί νόμοι και δεν έκαναν ποτέ οι εκάστοτε υπεύθυνοι διαχειριστές τους αυτό που θα έκανε ένας συνετός οικογενειάρχης. Μερικά παραδείγματα:

– Οι φιλέκδικοι οικονομικοί νόμοι επιτάσσουν να μην ξοδεύουμε περισσότερα από όσα εσοδεύουμε, διότι έτσι δημιουργούνται ελλείμματα που καλύπτονται με προσφυγή στον δανεισμό.

– Να σταματήσουν οι δωρεές και οι επιχορηγήσεις χωρίς παραγωγικό αποτέλεσμα, διότι δεν υπάρχει «δωρεάν πιάτο στην οικονομία», αφού κάποιος το πληρώνει και, εν προκειμένω, οι (άσχετοι, μερικές φορές) φορολογούμενοι.

– Να σταματήσει η σπατάλη που εκδηλώνεται μονίμως και συνεχώς με τη γνωστή τακτική της ανάληψης χρεών δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, που διογκώνει το χρέος, αχρηστεύει τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

– Οι αναγκαίοι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης εξασφαλίζονται με την αύξηση της κατανάλωσης, με κινήσεις για αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος με περιορισμό της παραοικονομίας, της φοροδιαφυγής και του φορομπηχτισμού.

– Να σταματήσει η γνωστή τακτική της «περαίωσης» εκκρεμών φορολογικών, ασφαλιστικών, δανειακών και άλλων υποθέσεων, με την οποία δικαιώνονται οι μπαταξήδες και περιορίζονται οι εθνικοί πόροι.

– Οι αναγκαίοι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης εξασφαλίζονται με σημαντική αύξηση των επενδύσεων και των εξαγωγών, που όμως προϋποθέτουν επάρκεια πόρων και αύξηση της παραγωγής, της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας.

Επιγραμματικά επισημαίνουμε ότι τολμηρές «κινήσεις» περιμένουν ο δημόσιος τομέας με παροχή κινήτρων που θα συντρίβουν την ήσσονα προσπάθεια και την ισοπέδωση, η παιδεία με αυστηρό έλεγχο των διαθέσιμων πόρων και περιορισμό της σπατάλης, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που απελευθερώνουν πόρους, ενισχύουν την ανάπτυξη, περιορίζουν τη σπατάλη και εξυπηρετούν τον πολίτη, η προστασία του πολίτη που ίσως έχει το υψηλότερο οικογενειακό κόστος για τη φύλαξή του και πολλοί άλλοι.