Τα λερωμένα χέρια{CR}(και) του νέου ΣΥΡΙΖΑ{CR}

Θα μπορούσε να αφορά απορρυπαντικά ή αντιβακτηριδιακά, αλλά με λίγη φαντασία από αυτή που διαθέτουν σε περίσσια οι διαφημιστές, θα μπορούσε εξίσου να αφορά τα πάντα: σοκολάτες, μπίρες, πατατάκια ή ό,τι άλλο. Η καμπάνια για τον επόμενο «ηλεκτρονικό ΣΥΡΙΖΑ» δεν είναι πολιτική. Είναι αμιγώς εμπορική: Ενα όμορφο, εξόχως διαφημιστικό κοριτσάκι μας καλεί γενικώς και αορίστως να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας, καδράροντας τα δικά της, που είναι πασαλειμμένα από μπογιές, γύρω από το μάτι της. Και συμπληρώνει: «Για μια νέα σχέση με την πολιτική». Ποια «νέα σχέση»; Οτι λερώνει; Πού είναι το νέο;… Και από κάτω ο Τσίπρας λέει διάφορα, τα γνωστά του.

Ομως η διαφήμιση και τα μηνύματά της κρύβουν πάντα παγίδες, ενίοτε δύσκολα ορατές ακόμα και στους ίδιους τους δημιουργούς της. Ιδίως όταν «πηδάει» κανείς με ευκολία και επιπολαιότητα από το εμπορικό στο πολιτικό πεδίο. Αυτό συνέβη και εδώ. Και, βασικά, ο τίτλος της θα μπορούσε εύκολα να ήταν: «Τα λερωμένα χέρια (και) του νέου ΣΥΡΙΖΑ».

Το μέλλον λοιπόν για τον επόμενο ΣΥΡΙΖΑ είναι, πρώτα απ’ όλα, μία συνεπής συνέχεια του «ένδοξου» παρελθόντος του: ένα πασάλειμμα. Το άλλο κυρίαρχο μήνυμα, είναι ότι και ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο παλιός, λερώνει. Και πρέπει μετά άλλοι να έρθουν να καθαρίσουν… Κατά κάποιο τρόπο, ο ΣΥΡΙΖΑ ομολογεί εδώ το ποιος πραγματικά είναι και το τι έκανε στην Ελλάδα. Και, με θράσος που δεν ξανάγινε, μας καλεί στις τάξεις του για να έχει την ευκαιρία να το ξανακάνει.

Η επιστράτευση μιας τέτοιας καμπάνιας δείχνει κι άλλα. Πρώτον, ότι ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να κάνουν την ελάχιστη αυτοκριτική: η πρώτη μαζική πρόσκλησή τους προς τον λαό μετά τις εκλογές θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να έχει κάποια σοβαρότητα και κάποια ουσία στα οποία μία κάποια αυτοκριτική θα όφειλε να έχει πρωτεύουσα θέση. Δεν υπάρχει. Αλλά τι να υπάρξει όταν έχεις τον Τσίπρα να λέει απειλητικά ότι θα… μιλήσει για το 2015! Τι να πει για το 2015; Ποιον φαντάζεται ότι κοροϊδεύει; Ή, όταν έχεις τον δελφίνο του Τσακαλώτο να εκφράζει το ανθρωπιστικό δόγμα ότι η αύξηση στο πετρέλαιο που άφησε στο κρύο χιλιάδες οικογένειες ήταν καλή για το περιβάλλον; Αυτό ακριβώς είναι ο φασισμός σε μία από τις πιο σύγχρονες και απεχθείς εκφράσεις του.

Οχι. Οι Συριζαίοι προτιμούν τα λερωμένα παιδικά χέρια – προδήλως από το… δημιουργικό παιχνίδι. Φυσικά. Παιχνίδι δεν ήταν όλα γι’ αυτούς απ’ την αρχή μέχρι το τέλος; Σήμερα κορυφαία στελέχη τους ομολογούν μαζικά ότι έβλαψαν την Ελλάδα όταν εκβίασαν τις εξελίξεις και έριξαν πρόωρα την κυβέρνηση Σαμαρά. Ε, και που το λένε; Διορθώνονται σε τίποτα; Πάλι κοροϊδεύουν και πάλι τα βλέπουν όλα σαν παιχνίδι και στον νέο ΣΥΡΙΖΑ. Ξεχνούν ότι δεν είναι πια τα ξένοιαστα παιδιά με τα ταγάρια και τις κιθαρούλες της τζάμπα «αμφισβήτησης» της πρώιμης Μεταπολίτευσης, που δεν γεμίζανε ταξί. Η πτώχευση και η απελπισία τους έκαναν εξουσία. Εχουν κυβερνήσει και μάλιστα σκληρά και επιθετικά, με τα γνωστά αποτελέσματα. Ξεχνούν ότι ενδιαμέσως έγιναν σύστημα πιο πολύ κι απ’ το σύστημα. Ξεχνούν πόσο πολύ και σε πόσα επίπεδα λέρωσαν πραγματικά τα χέρια τους. Το να παραπέμπουν εκ νέου στην ψυχολογία του εναλλακτικού και του τραλαλά αμφισβητία είναι, πλέον, απλώς κωμικό.