Ποιoι φοβούνται την άμεση δημοκρατία

Υπήρξε αίτημα της Παρισινής Κομμούνας. Για αυτήν χύθηκαν τόνοι μελανιού αλλά κι αίματος από αναρχοσυνδικαλιστές, καταστασιακούς, κομμουνιστές, ανανεωτές της Αριστεράς. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης ή η γαλλική αριστερή αβάν γκαρντ των 60s ασχολήθηκαν μαζί της διεξοδικά με τρόπο επιστημονικό και φιλοσοφικό. Το αίτημα γιγαντώθηκε στην επαναστατημένη Ιταλία των 70s με τη Lotta Continua.

Ο λόγος για τη σοσιαλιστική άμεση δημοκρατία. Για την επονομαζόμενη «εργατική αυτοδιάθεση», την καθαρή κι ανόθευτη, τη βασισμένη στη λαϊκή κυριαρχία.

Στην πλειοψηφία.

Θα περίμενε κανείς πως η ελληνική Αριστερά θα πίεζε για όλα τα παραπάνω και πως η εγχώρια Κεντροδεξιά, η «ελιτίστικη» όπως βιαστικά κάποιοι τη χαρακτήρισαν, θα απέτρεπε κάθε συζήτηση «ανοίγματος» της δημοκρατίας στη βάση.

Με αφορμή όμως τον νέο συνδικαλιστικό νόμο που έρχεται για συζήτηση αλλά και το άνοιγμα για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού έχει ξεκινήσει μια γόνιμη συζήτηση για το ποιος εκφράζει τα πλατιά λαϊκά στρώματα και ποιος επί της ουσίας φοβάται να τους δώσει χώρο και λόγο. Για το ποιοι είναι πραγματικά δίπλα στους «πολλούς» και ποιοι υπερασπίζονται τους «λίγους». Αυτό δεν ήταν εξάλλου το προεκλογικό σλόγκαν του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Κι όμως. Οι ιδεολογικά συγγενείς των παραπάνω, τα μέλη του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν να μη θέλουν την «πλέρια δημοκρατία».

Για την ακρίβεια επενδύουν σε μια δημοκρατία των συγκεκριμένων και των λίγων.

Λένε όχι σε έναν νόμο που αυξάνει την προστασία των μισθωτών, που επενδύει στη μόνιμη και καλά αμειβόμενη εργασία κι όχι στην υπερωριακή απασχόληση (σ.σ. μην ξεχνάμε τις mini jobs της Εφης Αχτσιόγλου) και που – το σημαντικότερο – για να υπάρξει μια κινητοποίηση θα πρέπει να αποφασίζουν οι πολλοί. Η πλειοψηφία. Οχι μια κλειστή κάστα 5 ή 10 ατόμων. Το συνδικαλιστικό κίνημα έχει υποφέρει πολύ από την απαξίωση που έφεραν οι κλειστές πόρτες των συνδικάτων. Εχει υποστεί ζημιά από τις απεργίες ή τις πορείες των 100 ατόμων. Πρόεδροι κλαδικών σωματείων που εκλέχθηκαν από 300 άτομα, έχουν λόγο κι αποφασίζουν για την τύχη 100.000 εργαζόμενων. Ενώσεις και συνδικάτα που απέτυχαν στα χρόνια των Μνημονίων να εκφράσουν τους πολλούς, ζητούν διατήρηση παρωχημένων προνομίων. Ζητούν κυνικά να μην υπάρχει λαϊκή κυριαρχία στη λήψη αποφάσεων. Αυτοί θέλουν να αποφύγουν το περίφημο Μητρώο συνδικαλιστικών οργανώσεων. Αυτοί αποσιωπούν πως οι όποιες αλλαγές στις συλλογικές συμβάσεις για τις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε κίνδυνο έρχονται να διαφυλάξουν τις θέσεις εργασίας κι όχι να καταστρατηγήσουν εργασιακά δικαιώματα. Ολοι θυμούνται το πώς οι ακραίες συνδικαλιστικές απαιτήσεις, η απουσία του όποιου πεδίου συνδικαλιστικής ευελιξίας κόστισαν το λουκέτο σε βιομηχανίες ή Μέσα Ενημέρωσης. Το πώς οι ουτοπίες των «λίγων» έφεραν ζημιά στην εργασία των πολλών.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους απόδημους Ελληνες. Μια ολόκληρη Ελλάδα εκτός Ελλάδος, οι συμπατριώτες μας που η ζωή τα έφερε να μην είναι εντός συνόρων, πρέπει να έχουν λόγο για όσα συμβαίνουν στη μητέρα πατρίδα. Πρέπει δημοκρατικά να εκφράζονται. Κι αυτό διότι πλέον με το brain drain των τελευταίων ετών έχουν γίνει πολλοί εκείνοι που δεν είναι σήμερα μαζί μας. Στο θέμα αυτό τακτικισμοί και άγονες αντιπαραθέσεις δεν χωρούν. Είναι θέμα εθνικό. Είναι ζήτημα σωστό και λογικό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν αν θέλει να αποκαλείται ανοικτό, δημοκρατικό και κυρίως προοδευτικό κόμμα, οφείλει να σεβαστεί και όχι να φοβηθεί τη δημοκρατία. Αν επιδιώκει στροφή προς το Κέντρο, αν μιλά όντως για μια Ελλάδα που επί της ουσίας θα ανήκει στους Ελληνες, πρέπει να το αποδείξει. Οχι στα λόγια. Στις πράξεις.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής Β’ Πειραιώς με τη Νέα Δημοκρατία