«Με επηρέασαν βαθιά η Μαρία {LF}Κάλλας και ο Ντέμης Ρούσσος»

Ενα αεράκι που χαϊδεύει το πρόσωπο, τα δάχτυλα του εραστή που αγγίζουν με τρυφερότητα τον λαιμό της αγαπημένης του, αλλά και εκείνο το δυνατό σφίξιμο στο στομάχι όταν κάτι συνταράσσει την ύπαρξή μας. Αυτές τις λέξεις θα διάλεγε για να περιγράψει η Λίζα Γκέραρντ σε κάποιον ο οποίος δεν μπορεί ν ακούσει το ηχητικό σύμπαν που πλάθει επί σκηνής. Η τραγουδίστρια των Dead Can Dance, με την αέρινη και απόκοσμη φωνή θα επιχειρήσει να αποκαλύψει μαζί με τη γυναικεία χορωδία από τη Βουλγαρία το μυστήριο της ανθρώπινης φωνής. Να φωτίσει, όπως λέει στο «Νσυν» με αφορμή την παράσταση «The Mystery Of the Bulgarian Voices», την πύλη που υπάρχει ανάμεσα στην καρδιά και τον λαιμό. «Το αναπάντητο για μένα βρίσκεται στο βάθος των συναισθημάτων όταν η ανθρώπινη φωνή εκθέτει το όριά της. Είναι μια μαγική σχέση, μια μαγική σύνδεση με μαγικά αποτελέσματα». Αυτό αναζητά επίμονα, όπως λέει, σε κάθε συνάντησή της με το κοινό. Το ίδιο προσδοκά και στην εμφάνισή της στην Αθήνα. Εναν καμβά ηχοχρωμάτων από τον συνδυασμό μοναδικών φωνών – τραγουδιστών: της αυστραλής ερμηνεύτριας της χορωδίας «The Mystery of the Bulgarian Voices» αλλά και του παγκόσμιου πρωταθλητή του beatboxing (σ.σ. η τέχνη της παραγωγής φωνητικών ήχων σε μίμηση μουσικών οργάνων, κατά κύριο λόγο κρουστών) – Skiller (Aleksandar Deyanov).«Είναι ένας ακόμη δρόμος για ν’ αναδυθεί το μυστήριο της τέχνης. Πρόκειται για μια θαυμάσια συνεργασία μέσα από διαφορετικές ηχητικές εκφράσεις. Μια εξωτική ιστορία μουσικών τοπίων που δημιούργησαν το πάντρεμα του σύγχρονου με τη βουλγάρικη παράδοση η οποία φέρει ιστορία πολλών ετών».

Το φωνητικό σύνολο «Το μυστήριο των βουλγαρικών φωνών» που  δημιουργήθηκε το 1952 ιδρύθηκε από τη Βουλγαρική Εθνική Ραδιοφωνία. Η παράδοση της Βουλγαρίας, τα λαϊκά τραγούδια που αφηγούνται τις τελετουργίες της ζωής, αλλά και η μοναδικότητα του τραγουδιού και των φωνών που αποκρυπτογραφούν τα πιο βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα συνθέτουν το παζλ της δημιουργίας της σπουδαίας χορωδίας. Η «The Mystery of the Bulgarian Voices» προτάθηκε πολλές φορές για το βραβείο «Γκράμι» το οποίο έλαβε τελικά το 1990, με τον δίσκο «THE MYSTERY OF THE BULGARIAN VOICES – VOLUME II», όπου την επιμέλεια   είχε ο Μαρσέλ Σελιέ. Ο συναρπαστικός τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούν οι τραγουδιστές της χορωδίας τη φωνή – «πιο παλιό, το πιο αληθινό, το πιο ωραίο μουσικό όργανο και η μόνη αρχή στην οποία η μουσική οφείλει την ύπαρξή της» κατά τον Ρίχαρντ Βάγκνερ – γίνεται η αόρατη κλωστή που φέρνει κοντά τους τη Λίζα Γκέραρντ. Η ίδια άλλωστε δεν σταμάτησε ποτέ να μελετά και να διευρύνει τα όρια της φωνής της.

ΓΙΑ ΤΟΝ «ΜΟΝΟΜΑΧΟ». Παραδέχεται ότι απολαμβάνει αυτή την ευχαρίστηση αλλά ξεχωρίζει στη μνήμη της τη στιγμή εκείνη που κατάφερε να «αιωρηθεί»: «Είναι πάντα συναρπαστικό και υπερβατικό το συναίσθημα που μου δημιουργείται όταν τραγουδάω. Θυμάμαι όμως τις ώρες που εργαζόμασταν με τον Χανς (σ.σ. Ζίμερ ) πάνω στη μουσική του «Μονομάχου» (σ.σ.: η ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ, για την οποία κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα και μία υποψηφιότητα για Οσκαρ). Ψάχναμε ιδέες αυτοσχεδιάζοντας και ήταν απίστευτη η επικοινωνία και ο μουσικός διάλογος που αναπτύσσαμε. Σαν να ήταν κυριολεκτικά ο ένας στο μυαλό του άλλου».

Την υπερβατική διάσταση της μουσικής η Λίζα Γκέραντ την ένιωσε όταν άκουσε για πρώτη φορά τον Ντέμη Ρούσσο και τη Μαρία Κάλλας. «Είναι δυο τραγουδιστές οι οποίοι επηρέασαν βαθιά τον τρόπο που τραγουδώ και εκφράζομαι και έχουν κερδίσει τον θαυμασμό και την αγάπη μου». Τα ίδια συναισθήματα κέρδισε και ο σχεδόν μόνιμος πια συνεργάτης της, Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ, με τον οποίο θα κάνει περιοδεία στην Ευρώπη συνεχίζοντας να διερευνά όπως λέει το «μυστήριο της ανθρώπινης φωνής».

INFO{CR}Christmas Theater, Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου (Βεΐκου), 23/ 10, στις 21.00