Το θέατρο, η πολιτική και ένα ντιμπέιτ που δεν έγινε

Στη δραματουργία λέγεται «παράλληλοι μονόλογοι». Τι είναι στην ουσία; Ενας διάλογος που γίνεται με διαμεσολαβητή το κοινό. Αντί δηλαδή δύο ρόλοι να συνομιλούν μεταξύ τους, μονολογούν αλλά είναι σαν να απαντούν ο ένας στον άλλον. Νομίζω ότι αυτό αρέσει στους θεατές. Ισως επειδή, με κάποιον τρόπο, τους δίνει την αίσθηση ότι συμμετέχουν στην παράσταση. Αντίστοιχα, υπάρχει και το ξεπερασμένο και εντελώς «παλιακό» πλέον «μετωπικό παίξιμο». Οι ηθοποιοί δηλαδή, ενώ απευθύνονται ο ένας στον άλλον, μιλούν στραμμένοι προς το κοινό. Χάλια.

Κλισέ μεν αλλά είναι γεγονός ότι η πολιτική μοιάζει πολύ συχνά – και ιδιαίτερα στην εποχή μας – με κακό θέατρο. Ιδιαίτερα όταν παρεισφρέουν σε αυτήν όχι ακριβώς πολιτικοί αλλά «ρολίστες». Που υποδύονται δηλαδή έναν συγκεκριμένο ρόλο πέραν του οποίου είναι σαν το ψάρι έξω από το νερό. Τέλος πάντων, το μετωπικό παίξιμο που λέγαμε προηγουμένως είναι κακό θέατρο. Και εξίσου κακή πολιτική.

Επί των γεγονότων τώρα. Εκατό, σχεδόν, μέρες μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, τρεις μήνες και κάτι με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη και αξιωματική αντιπολίτευση τον Αλέξη Τσίπρα. Η προεκλογική περίοδος είχε κλείσει με ένα ντιμπέιτ που δεν έγινε. Και η νέα πολιτική σεζόν ξεκινά με ένα ντιμπέιτ που δεν θα γίνει. Αντ’ αυτού, δύο παράλληλοι τηλεοπτικοί μονόλογοι, έστω και αν έχουν την επίφαση της συνέντευξης. Χθες ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε στον Alpha, στον Αντώνη Σρόιτερ. Τη Δευτέρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλάει στον ΑΝΤ1, στον Νίκο Χατζηνικολάου. Και ενδιάμεσα, μία συνάντηση των πολιτικών αρχηγών για θέματα που αφορούν κυρίως τον εκλογικό νόμο και την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού.

ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ. Ο στόχος των δύο συνεντεύξεων είναι προφανής. Ο Πρωθυπουργός απευθύνεται στον ελληνικό λαό συνεχίζοντας έτσι την επικοινωνιακή παράδοση των «εκατό ημερών» που είχε εισαχθεί στα πολιτικά μας ήθη επί ΠΑΣΟΚ. Οφείλει να το κάνει, σε μια διαφανή – όσο αυτό είναι εφικτό – σχέση εξουσίας και πολιτών ώστε να υπερασπιστεί την πρώτη πράξη του κυβερνητικού του έργου. Δεν πρόκειται μόνο περί επικοινωνίας αλλά και ουσιαστικής πολιτικής υποχρέωσης. Ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνθηκε στους οπαδούς του που βλέπουν την «ομάδα» τους να κατεβαίνει στο γήπεδο ασύντακτη, ασυντόνιστη, με άμυνα μέχρι τώρα σουρωτήρι και με επίθεση που βαράει, επίσης μέχρι τώρα, στον γάμο του Καραγκιόζη. Επίσης πρόκειται περί ουσιαστικής υποχρέωσης, κομματικής σε αυτή την περίπτωση, αφού, επιπλέον, στην Κουμουνδούρου καταγράφονται – από υπόκωφοι έως ψιθυριστοί έστω – κραδασμοί.

Ενα ντιμπέιτ που δεν έγινε λοιπόν πάλι; Οχι ακριβώς. Οι παράλληλοι μονόλογοι των δύο πολιτικών ανδρών μπορεί να γίνονται κυρίως για επικοινωνιακούς λόγους, όπως είπαμε, αλλά στις μέρες μας η επικοινωνία διαθλάται πιο εντυπωσιακά απ’ όσο οι φιγούρες των Λουδοβίκων στην Αίθουσα των Κατόπτρων. Το ντιμπέιτ έχει ήδη αρχίσει να γίνεται από χθες το βράδυ στο Διαδίκτυο και τα σόσιαλ μίντια, θα κορυφωθεί τη Δευτέρα και την Τρίτη και θα πάρει άλλες λίγες μέρες μέχρι να καταλαγιάσει. Τι να κάνει μία ώρα διαξιφισμών ανάμεσα σε δύο πολιτικούς αρχηγούς μπροστά σε μια ιντερνετική σύγκρουση που θα κρατήσει μία εβδομάδα;

Η ΦΩΝΗ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ. Εντάξει, δεκτές οι ενστάσεις. Τι ουσία μπορούν να έχουν οι διαδικτυακές αντιπαραθέσεις μεταξύ των δύο ακροατηρίων που, ούτως ή άλλως, περιορίζονται κυρίως σε ευφυολογήματα και τσιτάτα. Στην εποχή μας όμως είναι γεγονός – έστω και κακοποιητικό για την πολιτική – ότι ο αντίλαλος καταγράφεται πιο έντονα από τη φωνή που τον προκαλεί. Από την άλλη, ποιον θα συνέφερε να γινόταν ένα πραγματικό ντιμπέιτ; Πριν από λίγους μήνες θα έλεγα τον Αλέξη Τσίπρα. Ακόμη και ο τσαμπουκάς του «Τώρα μιλάει ο Πρωθυπουργός» συντονίζεται με ορμέμφυτα του μέσου Ελληνα. Οχι όμως πλέον. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης το 2012 κάλπαζε στον ίδιο ρόλο διότι τον οδηγούσε στη νίκη. Τώρα το κουστούμι της ήττας τού πέφτει πολύ στενό, τον σφίγγει τόσο που κάποιες φορές, αυτές τις εκατό ημέρες, μοιάζει να μην μπορεί να αναπνεύσει.