Αυτοκαταστροφή και μόνο

«Ενα είναι σίγουρο. Το Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς εμένα δεν έχει κάτι για να παρακολουθήσει κανείς, οπότε δεν έχει καμία αξία να περιμένεις να δεις το Μουντιάλ».

«Κάποτε ήθελα όλος ο κόσμος να με αγαπάει. Πατούσα στο Google το όνομά μου προκειμένου να δω τι λένε για μένα. Τι γράφουν οι δημοσιογράφοι, ο κόσμος».

Η πρώτη ατάκα ανήκει στον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς. Τον πιο εγωκεντρικό ποδοσφαιριστή του πλανήτη. Τον άνθρωπο που νομίζει ότι είναι ο Θεός ο ίδιος. Η δεύτερη θα μπορούσε να ανήκει και αυτή στον Ζλάταν. Αλλωστε κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του λέει μια ατάκα που οι δημοσιογράφοι την προσθέτουν στις εκατοντάδες που έχει πει, αποδεικνύοντας πόσο μεγάλο «εγώ» έχει.

Ο Γιοάν Μολό μοιάζει πολύ στον Ζλάταν. Δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό και όσες ομάδες τον είχαν αποκτήσει, μονάχα στα όσα λέει. Το «εγώ» πάνω από το «εμείς». Παντού. Σε κάθε του σταθμό. Και ήταν πολλοί στην καριέρα του. Καμιά ομάδα δεν τον άντεξε για πολύ, όσο ταλέντο κι αν τον συνόδευε. Τα όσα έκανε και έλεγε υπερτερούσαν σε σχέση με όσα έδινε μέσα στο γήπεδο.

Πάντα καθισμένος πάνω σε μια ζυγαριά, να περιμένει προς τα πού θα γείρει. Από την ηλικία των 14 ετών. Τότε ήταν η πρώτη φορά που ο Γάλλος θεωρούσε ότι όλος ο κόσμος του ανήκει. Παιδί ακόμα, αμούστακο, ζήτησε από τον Ζοσέ Ανιγκό εγγυημένο χρόνο συμμετοχής στη Μαρσέιγ. Κι όταν, απολύτως φυσιολογικά, κανείς δεν μπορούσε να του τον εγγυηθεί, γέμισε μια βαλίτσα με ρούχα και με ένα ζευγάρι ποδοσφαιρικά παπούτσια και έφυγε για το Μονακό.

«Ενα βράδυ στο Μονακό πέτυχα ένα γκολ και με κατηγόρησαν ότι είμαι εγωιστής. Σταμάτησε τότε να με νοιάζει η γνώμη των άλλων. Είμαι εγωκεντρικός και το έχω αποδεχθεί. Το πιο σημαντικό είναι να είμαι ο εαυτός μου». Καλά καταλάβατε. Και στο Μονακό έκανε τα ίδια. Και στην Καέν. Και στη Νανσί. Και στη Γρανάδα. Και στη Σεντ Ετιέν. Οπου πήγε υπάρχει και μια ιστορία να τον συνοδεύει. Μια ιστορία όχι τιμητική για το όνομά του.

Στην Καέν εκτέλεσε ένα φάουλ, σκόραρε και όταν οι συμπαίκτες του έτρεξαν κοντά του, εκείνος τους έδιωχνε αφού «όλοι ήθελαν να εκτελέσουν. Κι εγώ τους έδειξα ποιος κάνει το κουμάντο». Στη Ρωσία ξεπέρασε κάθε όριο. Βγαίνοντας από το γήπεδο, άκουσε κάποιους να τον βρίζουν κι εκείνος δεν δίστασε να σηκώσει το μεσαίο του δάχτυλο επιδεικτικά. «Είμαι αυτός που είμαι», απάντησε όταν ρωτήθηκε για τον λόγο που το έκανε.

Ετσι γεννήθηκε. Ετσι μεγάλωσε. Αντιμετώπιζε όλους τους ανθρώπους με καχυποψία. Ακόμα και τις γυναίκες. Πίστευε πως βλέπουν σε αυτόν τα χρήματα. «Οσο παίζω ποδόσφαιρο έχω τον φόβο ότι μια γυναίκα θα ενδιαφέρεται για μένα μόνο για τα λεφτά μου και όχι για το ποιος είμαι. Το πλεονέκτημα είναι ότι ζω ελεύθερος χωρίς ζήλειες και έγνοιες». Αν δε σας θυμίζει κάτι, θα σας θυμίσουμε εμείς. Μια ακόμα ατάκα του Ζλάταν. «Τι δώρο θα κάνω στη γυναίκα μου; Τι άλλο θέλει; Εχει το μεγαλύτερο. Εχει τον Ζλάταν»…

«Δεν είμαι μαραθωνοδρόμος»

Από την πρώτη του στιγμή στον Παναθηναϊκό καταλάβαινες πως ο Γάλλος θα μας απασχολήσει πολύ. Ισως για πρώτη φορά στην ανακοίνωση μιας μεταγραφής και στις δηλώσεις ενός παίκτη, εκείνος δεν μιλάει για την ομάδα αλλά για τον εαυτό του. «Καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε με», θα πει τον προηγούμενο Ιούλιο, όταν υπέγραψε στον Παναθηναϊκό.

Ηταν θέμα χρόνου πως όταν θα συνέβαινε κάτι που δεν θα του άρεσε, θα ερχόταν το ξέσπασμα. «Κόουτς δεν είμαι μαραθωνοδρόμος να τρέχω στις προπονήσεις. Το σημαντικό είναι οι αγώνες. Κι εκεί έχω δώσει τους τέσσερις από τους πέντε βαθμούς της ομάδας», θα πει στον Δώνη, παραμονές του αγώνα με την Ξάνθη. Ο Δώνης τον έδιωξε από το γραφείο του, τον άφησε έξω από την αποστολή και ακολούθησε το ξέσπασμα.

Βρισιές, σκισίματα σε χαρτιά στον πίνακα ανακοινώσεων του προπονητικού, χτυπήματα σε πόρτες. Ξανά το «εγώ» πάνω από το «εμείς». Ξανά να νομίζει πως ο κόσμος του ανήκει και πως για όλα φταίνε οι άλλοι. Ξανά… Γιοάν Μολό.