Ευτυχώς δεν μυρίζει τσίκνα…

Πριν ανοίξει η σκηνή με την αυτοσχέδια παράνομη καντίνα που λειτουργεί στην παραλία και πουλάει σουβλάκια, ο κεντρικός ήρωας έχει περιγράψει με «χειρουργική» ακρίβεια τον τρόπο με τον οποίο σφάζει τα γουρούνια. Από αυτή τη «σφαγή» φτιάχνει τα souvlakia sta karvouna…

Αμεσα συνδεδεμένη με την ιστορία του έργου, αυτή η περιγραφή – σε έναν συνδυασμό οθόνης και σκηνής – σηματοδοτεί τον ωμό ρεαλισμό με τον οποίο θα εξελιχθεί η πλοκή, σε μια παράσταση που το κείμενο βρίσκει στη σκηνοθεσία την ολοκλήρωσή του.

Γραμμένο το 2013 από τον Γιάννη Τσίρο, ο «Αγριος σπόρος» συμπυκνώνει, διαχρονικά, τον τύπο του Ελληνα που θα θέλαμε όλοι να έχει πλέον εξαφανιστεί. Την ίδια στιγμή που ο καθένας μας θα μπορούσε (αν τολμούσε) να αναγνωρίσει λίγα ή πολλά στοιχεία από τον εαυτό του στον Σταύρο, ο ήρωας αυτός ξεδιπλώνει την ελληνική παθογένεια λιτά και καθαρά. Κι εδώ βρίσκεται η ουσία της γραφής του Τσίρου, τον οποίο γνωρίσαμε στα μέσα της δεκαετίας του 2000 με το βραβευμένο, τότε, από το υπουργείο Πολιτισμού, έργο του «Αξύριστα πηγούνια».

Στον «Αγριο σπόρο» ο Σταύρος, που δουλεύει την καντίνα μαζί με την κόρη του, Χαρούλα, πιστεύει ότι για όλα φταίει το κράτος και οι άλλοι. Από τη μια η άδεια λειτουργίας που δεν του δόθηκε, η φορολογία που τον τσακίζει, το κράτος, ως θηρία, που τον ξεζουμίζει. Και από την άλλη, ο ξένος, στην περίπτωσή του ο τουρίστας, ο πελάτης που με μια κάποια αφορμή γίνεται εχθρός. Οταν στην παραλία καταφθάσουν γερμανοί ερευνητές, λόγω της εξαφάνισης ενός νεαρού Γερμανού, τότε όλα τα βλέμματα θα πέσουν πάνω στον Σταύρο – που άλλωστε ξέρει να σφάζει… Κι όσο η παραλία, οι Γερμανοί και το γενικότερο τοπίο θα ζωντανεύουν, μέσα από τη γραφή του Τσίρου μπροστά στα μάτια μας, τόσο ο αστυνομικός της περιοχής (τρίτο πρόσωπο του έργου) θα μεταφέρει τον παλμό, τις πληροφορίες αλλά και τα κουτσομπολιά.

Η Ελένη Σκόττη, με την ομάδα ΝΑΜΑ, που έχει αποδείξει εδώ και χρόνια, την πίστη της στο ρεαλιστικό θέατρο, καταπιάνεται αντιστοίχως με τον «Αγριο σπόρο». Διατηρώντας τον ρυθμό του έργου και κυρίως το μέτρο του, η Σκόττη στη σκηνοθετική της προσέγγιση αφήνει το ίδιο το κείμενο να την οδηγήσει. Η μαεστρία της γραφής του Τσίρου γεννά φυσικούς διαλόγους και εναλλαγές είδους, με το κωμικό και το δραματικό να ισορροπούν παράλληλα με το κοινωνικό και αστυνομικό. Το έργο δεν περνά στη σφαίρα του γραφικού ούτε εγκλωβίζεται στα ντόπια του χαρακτηριστικά. Ο συγγραφέας δεν δικαιώνει τον ήρωά του: Απλώς τον αφήνει να φανεί. Κι εδώ έγκειται η μεγάλη του επιτυχία.

Ο Στάθης Σταμουλακάτος στον ρόλο του Σταύρου πλάθει αυτόν τον τύπο του οικείου και συνάμα συμπαθούς και απεχθούς Νεοέλληνα. Δίπλα του η Χριστίνα Μαριάννου (Χαρούλα) παίζει με τη φυσικότητά της, όπως και ο αστυνομικός του Χρήστου Κοντογεώργη. Μόνον η τσίκνα από τα σουβλάκια λείπει από αυτή την παράσταση, που επιβεβαιώνει τη δύναμη του ελληνικού έργου όταν αυτό έχει κάτι να πει και το λέει.

Εγινε της… Κίτσου

Προφανώς και δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας λέγοντας ότι η τηλεόραση έχει τη δύναμη, γρήγορα και άμεσα, να κάνει γνωστό έναν ηθοποιό. Γι΄αυτό και ουκ ολίγες φορές αρκεί μια καθημερινή – και όχι μόνον – τηλεοπτική σειρά για να βαφτίσει «διάσημο» ένα νέο πρόσωπο και από την επόμενη κιόλας μέρα να γίνει σταρ της εγχώριας show business. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και ηθοποιός, ότι μπορεί να σταθεί στο σανίδι, όπως έλεγαν οι παλιοί.
Το πρόσφατο παράδειγμα με την πρωταγωνίστρια της νέας σειράς του Antenna «Αγριες μέλισσες», Μαρία Κίτσου, φέρνει στην επιφάνεια, ευτυχώς, και την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Οσο κι αν η μικρή οθόνη, εν μια νυκτί, κατάφερε να «συστήσει» στο ευρύ κοινό την ηθοποιό που πλέον ακούει στο όνομα «Ελένη» (από την ηρωίδα της), η δουλειά της Κίτσου στο θέατρο είναι αυτή που την έκανε – την κάνει – να ξεχωρίζει. Εχει πίσω της μια δεκαετία ρόλων, συνεργασιών και κυρίως σκληρής δουλειάς με τον εαυτό της, τους σκηνοθέτες και τους συναδέλφους της. Και δεν είναι η μόνη φυσικά – στη σειρά ξεχωρίζουν ο Γιώργος Γάλλος, η Ελλη Τρίγγου, ανάμεσα σε έναν θίασο υψηλών προδιαγραφών συνολικά.
Ωστόσο, κι αυτό μας το διδάσκει η εμπειρία, όποτε ένας ηθοποιός που έχει δοκιμαστεί στη σκηνή περνά στη μικρή οθόνη, τα πράγματα αποκτούν θετικό πρόσημο. Οταν όμως οι λεγόμενοι «τηλεοπτικοί» ηθοποιοί ανέβουν στο σανίδι, όπου απαιτείται να «ξεγυμνωθούν», οι ελλείψεις δεν κρύβονται. Ισως να μη φταίνε (μόνον) οι ίδιοι, αλλά μερίδιο ευθύνης να έχει τόσο το ίδιο το μέσο (στην Ελλάδα τουλάχιστον) όσο και ο τρόπος που αυτό τους χειρίζεται και τους διαχειρίζεται.
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες έχει γίνει της Κίτσου, με τους τηλεθεατές να εκπλήσσονται και να θαυμάζουν την ερμηνεία και το ταλέντο της. Η ίδια έχοντας ξεκάθαρα μέσα της την πορεία που θέλει να ακολουθήσει, σε μια πιο ώριμη στιγμή της, είπε «ναι» στην τηλεόραση. Κι πολύ καλά έκανε. Γιατί ίσως έτσι, πέρα από της προσεγμένες «Αγριες μέλισσες» που παρακολουθεί το κοινό, να θελήσει να την ακολουθήσει και στο θέατρο.

Κείμενο: Γιάννης Τσίρος
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική & επιμέλεια ήχου: Στέλιος Γιαννουλάκης
Ερμηνείες: Στάθης Σταμουλακάτος, Χριστίνα Μαριάννου, Χρήστος Κοντογεώργης
Παραστάσεις: Τετάρτη – Παρασκευή & Σάββατο (21.15), Κυριακή (19.30) στο Θέατρο Επί Κολωνώ (Ναυπλίου 12, τηλ.
210-5138.067)