Από τις αλάνες των Σερρών, {LF}«λιοντάρι του Θρύλου»

«Ο Πανσερραϊκός είναι η “μητέρα” μου και “πατέρας” μου ο Ολυμπιακός». Από το εισαγωγικό κιόλας σημείωμα του Παναγιώτη Κελεσίδη στο βιβλίο του «Το λιοντάρι του Θρύλου» ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως πρόκειται να «μπει» σε ένα αφήγημα σαν μυθιστόρημα. Στις 302 σελίδες του βιβλίου του, ο εκ των κορυφαίων ελλήνων τερματοφυλάκων όλων των εποχών αφηγείται τη ζωή του από τις Σέρρες και τα πρώτα βήματα μέχρι την καταξίωση και το όνειρο που έγινε πραγματικότητα φορώντας την ιστορική φανέλα του Ολυμπιακού.

Ο «Αγριόγατος» των Ερυθρολεύκων πάντα στο γήπεδο δεν λογάριαζε τις επιπτώσεις ακόμα και ενός πιθανού τραυματισμού του, όταν αποφάσιζε να κάνει τις (εξαιρετικός στο είδος του) περίφημες εξόδους τους, βάζοντας σώμα και κεφάλι στα πόδια των αντιπάλων του. Δεν τον ένοιαζε τίποτε άλλο από το να μπλοκάρει ή να αποκρούσει την μπάλα πάση θυσία. Ακριβώς έτσι αυθόρμητα όπως έπαιζε, έτσι ζούσε και τη ζωή του και το ίδιο αυθόρμητα τη μεταφέρει στο χαρτί του βιβλίου του από τις εκδόσεις Αγγελάκη, το οποίο έχει επιμεληθεί ο συντοπίτης του δημοσιογράφος Στέφανος Δημητριάδης.

Ο Κελεσίδης βγάζει την ψυχή του σε αυτό το βιβλίο χωρίς να στρογγυλεύει τις γωνίες και είναι ίσως από τις λίγες φορές που σε μια ανάλογη βιογραφία βλέπει κανείς τον πρωταγωνιστή να εκθέτει τόσο τον εαυτό του, χωρίς να κρύβει στο ελάχιστο τις αδυναμίες του. Ουσιαστικά δεν ωραιοποιεί τη ζωή του, απλά αφηγείται τα βιώματά του, παραδέχεται τα λάθη του, ζητά συγγνώμη από όσους πίκρανε, φωτίζει τις σκοτεινές στιγμές της σταδιοδρομίας του, αναφέρεται στην «ημέρα» και στη «νύχτα» αφήνοντας την καρδιά του να ταξιδέψει στον χρόνο. Η «εξομολόγησή» του στον φίλο του (επίσης Πόντιο με καταγωγή από τις Σέρρες) Στέφανο Δημητριάδη έγινε εξ ολοκλήρου στο εστιατόριο του  Γεώργιος Καραϊσκάκης, στο γήπεδο δηλαδή – στην παλαιά μορφή του – όπου ο Παναγιώτης Κελεσίδης έχτισε την τεράστια φήμη του δίνοντας άλλη αίγλη στη θέση του τερματοφύλακα.

ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΜΕ ΚΑΡΠΟΥΖΙΑ. Στο βιβλίο γράφει για τα πρώτα του χρόνια στις Σέρρες και τον αγώνα των γονιών του (πρόσφυγες από τη Σαμψούντα) Βασίλη και Ολγα να μεγαλώσουν τα τρία παιδιά τους, τον Παναγιώτη, τον Γιώργο και την Ευτυχία. Το πρώτο δελτίο στα 13 του χρόνια στον Ηρακλή Σερρών (η ομάδα που συγχωνεύτηκε με τον Απόλλωνα Σερρών αργότερα και δημιουργήθηκε ο Πανσερραϊκός), τα καρπούζια με τα οποία έκανε προπόνηση στο μανάβικο όπου δούλευε για 5 δραχμές την εβδομάδα, αλλά και το όνειρο όταν έφυγε για τον Πειραιά και τη μεταγραφή στην ομάδα της καρδιάς του τον Ολυμπιακό.

Οι 25.000 δραχμές που ζήτησε και πήρε από τον Λεωνίδα Θεοδωρακάκη για να εξοφλήσει τους φίλους του στις Σέρρες που τον είχαν δανείσει. Ξεχωρίζουν στο βιβλίο τα συγχαρητήρια που έχει πάρει από αντίπαλους, έλληνες και ξένους, μεγάλους ποδοσφαιριστές για τις αποκρούσεις του.

Το κεφάλαιο για τη γυναίκα της ζωής του, την Αγγελική, η συνάντηση με τον μεγάλο πρόεδρο του Ολυμπιακού Νίκο Γουλανδρή και φυσικά η κατάκτηση πρωταθλημάτων και Κυπέλλων και οι μεγάλες προσωπικές στιγμές. Αλλά και το άδοξο – και άδικο – φινάλε στην καριέρα του. Με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και αποκόμματα από εφημερίδες το βιβλίο αποτελεί και ένα είδος αρχείου. Με πρωταγωνιστή πάντα το φτωχόπαιδο από τη συνοικία Σαράντα Μαρτύρων στα Τσερκέζικα Σερρών που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα.