Ιστορίες σε γεύση μείζονα

Ας πάμε καμιά 25αριά χρόνια πίσω. Εκεί, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990. Η χώρα βρίσκεται στην αντίστροφη μέτρηση πριν από τη μεγάλη έκρηξή της – έστω και ψευδεπίγραφης, όπως διαπιστώθηκε μετά – ευμάρειας. Αλλά εκείνη την εποχή ζει το όνειρό της. Η καινούργια χιλιετία ξεπροβάλλει ήδη στον ορίζοντα αγκαζέ με τη μεγάλη υπόσχεση των Ολυμπιακών Αγώνων. Και, ειδικά στην Αθήνα, όλα αλλάζουν. Εκεί που συντελείται μια πραγματικά θεμελιακή αλλαγή είναι η εστίαση. Το «βγαίνουμε έξω για φαγητό» δηλαδή. Που αναβαθμίζεται τόσο γευστικά όσο και κοινωνικά και γίνεται βασικό κομμάτι του ανατέλλοντος, τότε, lifestyle. Οχι μόνο οι σεφ αλλά και οι επιχειρηματίες της εστίασης γίνονται πλέον δημόσια πρόσωπα. Και ένας λόγος να πάει κάποιος στα μαγαζιά τους. Συγχρόνως, αρχίζει να καλλιεργείται και η κουλτούρα του κρασιού. Τα piano bar ανήκουν πλέον στο παρελθόν, μαζί με τη δεκαετία του 1980. Το νέο είδος είναι τα bar restaurant που ικανοποιούν την ανάγκη του πελάτη και για φαγητό και για ποτό. Με δυο λόγια, τα εστιατόρια γίνονται «διασκεδαστήρια».

Ενας από τους πρωτοπόρους στον χώρο αυτό ο Νίκος Μαούνης που, με τη συνεργάτριά του Εφη Γιαλούση, υπήρξε και συνεργάτης του ένθετου στα «ΝΕΑ» περιοδικού «Ταχυδρόμος». Ηδη από το 1987 ήταν ο άνθρωπος πίσω από το Suis generis της οδού Βεντήρη, το πρώτο μαγαζί που υποστήριξε αυτό το μαγικό μπέρδεμα φαγητού και διασκέδασης. Δέκα, περίπου, χρόνια αργότερα ήρθε το Ginger της Πλατείας Μαβίλη. Στο ίδιο concept αλλά σε πιο μεγάλο χώρο και με μία εντυπωσιακή λίστα κρασιών. Εκείνη την εποχή, στο Ginger πήγαινες για φαγητό και, ιδίως τις Παρασκευές και τα Σάββατα, έφευγες τα ξημερώματα ύστερα από ξέφρενο πάρτι. Λίγο αργότερα έγινε και το Dirty Ginger, μια πιο local εκδοχή στο ακμάζον τότε Γκάζι, σε μία αυλή που έμοιαζε να έχει βγει από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Της κρίσης. Τα Ginger έκλεισαν και όλοι αλλάξαμε σελίδα ως προς τα ήθη, τις μόδες και τις συνήθειές μας. Επειτα από κάποια χρόνια απόσυρσης ωστόσο, ο Νίκος και η Εφη γυρίζουν στις πίσω τους σελίδες, στις οποίες όμως έχουν βάλει καινούργιο περιεχόμενο. Το νέο Dirty Ginger στο Χαλάνδρι δεν έχει απομακρυνθεί πολύ από το παλιό του concept, έχει εντάξει στον νέο του κατάλογο τις σύγχρονες τάσεις της διατροφής με super foods, bio και χορτοφαγικά πιάτα, κυρίως όμως μας θυμίζει το «έξω καρδιά» που υπήρξαμε κάποτε.

Μαθήματα θεάτρου…

Το θέατρο τα τελευταία χρόνια γνωρίζει, κυρίως στην Αθήνα, μεγάλη άνθηση. Καλλιτεχνική αλλά και εισπρακτική – που, να υπενθυμίσω, δεν ταυτίζεται πάντα με την οικονομική. Βεβαίως και αυτό οφείλεται στις νεότερες γενιές ηθοποιών και σκηνοθετών που με τη θεατρική παιδεία και τις γνώσεις τους προσδίδουν μια νέα σημαντικότητα στην Τέχνη τους. Υπάρχει όμως και ένα θεατρικά εκπαιδευμένο πλέον κοινό, με καλλιεργημένο καλλιτεχνικό κριτήριο που μπορεί να αξιολογήσει μια καλή παράσταση.

Μην τα πολυλογούμε, αγαπάμε το θέατρο. Οι ουρές στα ταμεία ακόμη και περιφερειακών σκηνών είναι ένα αισιόδοξο για τον πολιτισμό αυτής της χώρας μήνυμα. Και, βεβαίως, την Τέχνη δεν χρειάζεται να την καταλάβεις, φτάνει να σε συγκινήσει. Ωστόσο στο θέατρο υπάρχουν ειδικές συνθήκες και κάποια στοιχεία γνώσης κάνουν πιο ουσιαστική αυτή τη μαγική σχέση μεταξύ ηθοποιών και κοινού. Ο Οιδίποδας, για παράδειγμα, δεν είναι απλώς ο βασιλιάς της Θήβας που σκότωσε τον πατέρα του και παντρεύτηκε τη μητέρα του. Είναι η αφορμή να μιλήσει ο Σοφοκλής για τη σύγκρουση του ανθρώπου με το πεπρωμένο του. Και τους σπαραγμούς του σαιξπηρικού Ριχάρδου θα τους αφουγκραστούμε καλύτερα αν γνωρίζουμε το ιστορικό πλαίσιο της εποχής του.

Μαθήματα θεάτρου λοιπόν για θεατές. Από το Θέατρο των Αλλαγών, τη δραματική σχολή του Ευδόκιμου Τσολακίδη που δεν εντάσσεται στο πλαίσιο των αναγνωρισμένων από το υπουργείο Πολιτισμού σχολών. Στα τμήματά του που μπορούν να ενταχθούν και μη επαγγελματίες του χώρου διδάσκεται, με αφορμή το παγκόσμιο Θέατρο, η ιστορία όλων των Τεχνών σε συνάρτηση με τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές παραμέτρους της κάθε εποχής. Οποιος θέλει λοιπόν μπορεί να τα παρακολουθήσει πληρώνοντας έξι ευρώ το μάθημα. Οσο στοιχίζει, περίπου, ένα πακέτο τσιγάρα.

…και μαθήματα κινηματογράφου

Εχουν περάσει ήδη 18 χρόνια από τότε που ο Πλάτων Ριβέλλης εγκαινίασε στην έδρα του Φωτογραφικού Κύκλου στη Σύρο συναντήσεις με μέλη του σωματείου και φίλους, αφιερωμένες σε μεγάλους σκηνοθέτες. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει πάνω από 120 τέτοιες συναντήσεις ενώ φέτος, από τώρα μέχρι και τον Ιούνιο του 2020, τα «Σαββατοκύριακα Κινηματογράφου» θα πραγματοποιούνται στον Φωτογραφικό Κύκλο της οδού Τσακάλωφ στην Αθήνα. Τις Παρασκευές – μία κάθε μήνα – θα γίνεται η παρουσίαση του συνολικού έργου ενός μεγάλου σκηνοθέτη (από τον Ντε Σίκα έως τον Μπέργκμαν και από τον Αλμοδόβαρ έως τον Ταρκόφσκι) και το Σάββατο και την Κυριακή η προβολή και η ανάλυση τριών ταινιών του. Η συμμετοχή για κάθε «Σαββατοκύριακο» στοιχίζει 30 ευρώ, τιμή που μειώνεται αν κάποιος κλείσει για περισσότερα του ενός.