Παγιδευμένος Τσίπρας σε προσωπική αντιπαράθεση

Τα δεδομένα στο τραπέζι είναι συγκεκριμένα: οι αλλαγές στα εργασιακά είναι το πιο ισχυρό χαρτί της αντιπολίτευσης απέναντι στο Μέγαρο Μαξίμου. Αντί, όμως, να αναδεικνύει την πραγματική διάσταση των αλλαγών, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως ακολουθεί άλλη τακτική, αυτή της προσωπικής αντιπαράθεσης του Αλέξη Τσίπρα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τακτική που, από τη μια, εξυπηρετεί τη φάση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η αξιωματική αντιπολίτευση και, από την άλλη, απευθύνεται σε συγκεκριμένο πολιτικό κοινό.

Επιδιώκοντας τη σύγκρουση πρόσωπο με πρόσωπο, με επιθετικές ανακοινώσεις όπως αυτή που έβγαλε ο Αλέξης Τσίπρας για την ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και για τον ορισμό της νέας διοίκησης του ΚΕΘΕΑ, η Κουμουνδούρου επενδύει στον δικομματισμό. Στην ανάδειξη, δηλαδή, του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ως του μοναδικού που μπορεί να κοντράρει στα ίσα τον Πρωθυπουργό. Η στάση αυτή λειτουργεί περίπου όπως η προεκλογική συνέντευξη στον Σκάι. Δεν βρίσκει ανταπόκριση στην πλειονότητα των πολιτών, θέλει, όμως, να συσπειρώσει εκείνους που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, τους πολίτες με αντιδεξιά αντανακλαστικά και αυτούς που ψάχνουν κυβερνητική εναλλακτική στη ΝΔ. Η επιλογή αυτή «σκαλώνει» στη μικρή χρονική απόσταση από τις εκλογές και είναι βασικά επικοινωνιακή. Αποτρέπει, δηλαδή, τον ΣΥΡΙΖΑ από το να κάνει ουσιαστική αντιπολίτευση. Ανοίγει, παρ’ όλα αυτά, εσωκομματικό δρόμο στον Αλέξη Τσίπρα, που θεωρείται βέβαιο ότι θα καλέσει σε προοδευτική συστράτευση όσους διαφωνούν με την κυβέρνηση, ακόμα κι αν οι λεπτομέρειες του προσκλητηρίου μείνουν γι’ αργότερα – μαζί με τις ενστάσεις που υπάρχουν εντός ΣΥΡΙΖΑ για τον τρόπο και το ύφος του μετασχηματισμού του. Κι αν τα εργασιακά είναι εύκολο αντιπολιτευτικό πεδίο, η ίδια τακτική είναι πιο δύσκολο να εφαρμοστεί στο Προσφυγικό, που αποτελεί τρωτό σημείο για την προηγούμενη κυβέρνηση. Σ’ αυτό, ο Τσίπρας μένει σιωπηλός και αφήνει τους αρμόδιους τομεάρχες του ΣΥΡΙΖΑ να ασκούν κριτική.

Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΟΔΟΣ. Από την άλλη, το Κίνημα Αλλαγής ακολουθεί μια πιο θεσμική οδό – αυτός είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος να μπει σφήνα ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τη Χαριλάου Τρικούπη θέλουν να χτυπήσουν το κεντρώο προφίλ του Μητσοτάκη, μιλώντας για «βαθιά συντηρητική άποψη απέναντι στο κατοχυρωμένο δικαίωμα στην απεργία». Αυτό είναι και το επικίνδυνο για το Κίνημα Αλλαγής, ο Μητσοτάκης να συγκεντρώσει εκ νέου στο πρόσωπό του το μεγαλύτερο κομμάτι του προοδευτικού κέντρου. Για να ασκήσουν σκληρή αντιπολίτευση σ’ αυτά που πιστεύουν, αλλά να διαφοροποιηθούν και με τον ΣΥΡΙΖΑ, στο Κίνημα Αλλαγής επικεντρώνονται στην προγραμματική αντιπολίτευση. Η κριτική που ασκείται στο Μέγαρο Μαξίμου είναι κατά βάση πολιτική και αφορά τα σημεία διαφωνίας με το νομοσχέδιο, κυρίως για την προβλεπόμενη σχέση των επιχειρησιακών και των κλαδικών συμβάσεων. Κι αυτό γιατί θεωρούν πως οι δεύτερες αποδυναμώνονται σε σχέση με τις πρώτες, με ρυθμίσεις που οδηγούν σε αθέμιτο ανταγωνισμό ανάμεσα στις εταιρείες λόγω των δύο ταχυτήτων που προβλέπονται για τον κατώτατο μισθό. Ενδεικτικά, το Κίνημα Αλλαγής δεν είναι αρνητικό στις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για τις απεργίες – προσπαθώντας να μπει σε μια λογική αντιπολίτευσης που λαμβάνει υπόψη τις σημερινές συνθήκες. Από την άλλη, η Χαριλάου Τρικούπη σηκώνει ιδιαίτερα το ζήτημα του Προσφυγικού, το οποίο το Κίνημα Αλλαγής δεν έχει διαχειριστεί και μπορεί να αποδώσει ευθύνες τόσο στη σημερινή όσο και στην προηγούμενη κυβέρνηση.  Αυτό που μένει να επιλυθεί για την αντιπολίτευση είναι ο τρόπος παρουσίας «εκτός Βουλής», αλλά και η διαχείριση των συναινέσεων. Και αυτό, τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση, μπορεί να αποδειχθεί «κλειδί» το επόμενο χρονικό διάστημα.