Επωνυμίας παρατράγουδα

Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα – αφετηρία για δευτερεύουσας αν και πολύ ζωτικής σημασίας προβλήματα – που ταλαιπωρεί εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες την ελληνική κοινωνία, αλλά φαίνεται περίπου σαν απαγορευμένο να ασχοληθεί κανείς μαζί του. Ισως γιατί κάποια στιγμή πάρα πολλοί έχουν «ψαρέψει» στα θολά – για να μη γράψουμε βορβορώδη – νερά του ή πάρα πολλοί επίσης φιλοδοξούν να κολυμπήσουν μελλοντικά στα νερά αυτά. Το πρόβλημα δεν είναι άλλο παρά ο τρόπος που γίνεται η «διαχείριση» πολύ γνωστών προσώπων, πολιτικών, ηθοποιών, εκκλησιαστικών ταγών, ποδοσφαιριστών, τραπεζιτών, υψηλά ιστάμενων οικονομικών παραγόντων, είτε σε συντροφιές σε καφετέριες και γενικότερα σε δημόσιους χώρους είτε στο Facebook και στις ιστοσελίδες.
Μιλάμε για έναν τρόπο τόσο προσωπικό ώστε μένεις με την εντύπωση ότι ο άνθρωπος που αποφαίνεται για τις πολύ γνωστές αυτές συνομοταξίες των συμπολιτών του – αρνητικά ή υβριστικά πάντα – θα πρέπει, αν όχι για πολλές, τουλάχιστον για αρκετές φορές, να έχει έρθει σε επαφή μαζί τους, να έχει κουβεντιάσει και να του έχουν εμπιστευτεί τις μύχιες σκέψεις και προθέσεις τους. Διαφορετικά πώς θα άκουγες σε άπειρες παραλλαγές την ίδια ακριβώς φράση να την επαναλαμβάνουν άγνωστοι, αλλά σαν συνεννοημένοι μεταξύ τους, άνθρωποι όσον αφορά τα πολύ επώνυμα λόγω των επαγγελματικών ιδιοτήτων τους πρόσωπα. «Εμένα θα μου πεις για τον… Δεν θέλω να ανοίξω το στόμα μου γιατί, αν το κάνω, δεν θα ξέρει πού να πάει να κρυφτεί».
Και ενώ θα ήθελε να τον δει να εξαφανίζεται, μια ανεξήγητη συστολή τον κάνει να μη μιλάει και να μη λέει όσα θα μπορούσε να του καταμαρτυρήσει. Και μένεις με την απορία πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος, ο οποιοσδήποτε, να θεωρεί όλους τους άλλους συλλήβδην ηλίθιους ώστε να μην αντιλαμβάνονται πως αν μετέρχεται με τόση οικειότητα έναν άγνωστό του επώνυμο, το κάνει ακριβώς γιατί ξέρει πως η επωνυμία, όσο διαβλητή ή ύποπτη κι αν είναι, μεταγγίζει στον ίδιο τον κατήγορο μια μορφή σπουδαιότητας σε σχέση με το αμαρτωλό φωτοστέφανό της. Είναι ακριβώς ο λόγος που κάνει να σταδιοδρομούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα απολύτως όσα επώνυμα πρόσωπα εξακριβωμένα θα μπορούσε να τους καταμαρτυρήσει κανείς δημόσιες αμαρτίες.

Το γεγονός δηλαδή ότι στις κουβέντες των ανθρώπων που δεν έχουν καμία σχέση μαζί τους «τσουβαλιάζονται» αδιακρίτως με τους ανεπίληπτα – γιατί υπάρχουν και αυτοί – επώνυμους. Οταν πληροφορίες που έχουν συλλεγεί χάρη σε δήθεν ασφαλείς ακριτομυθίες ή σε κακόβουλες προθέσεις που εμφανίζονται με τον μανδύα μιας αδέκαστης υψηλοφροσύνης και ενός ανυποχώρητου, σε σχέση με τον άνθρωπο που το εκφράζει, περί δικαίου αίσθημα, τότε η κοινωνία ολόκληρη γίνεται υποχείρια μιας ασυνεννοησίας σε όλα τα επίπεδα.
Δεν έχει παρά να προσέξει ο καθένας για λογαριασμό του, ακόμα και στις προσωπικές του σχέσεις, κάτι που δυσκολοσυνάντητο σε πολύ παλαιότερα χρόνια, όταν οι πραγματικά γραμματιζούμενοι άνθρωποι ήταν ελάχιστοι, σήμερα κάνει κυριολεκτικά θραύση σε όλους τους κύκλους. Ρωτάτε κάποιον κάτι, αλλά η απάντηση που σας δίνεται έχει και αυτή τη μορφή ερωτήσεως!