Ιστορίες πίσω από την Ιστορία

Υπάρχει η επίσημη «σκηνή». Εκεί όπου καταγράφεται η Ιστορία. Στην προκειμένη περίπτωση, λαμπερή, φαντασμαγορική, επιβλητική. Και κάπως «σιδερωμένη». Και υπάρχουν και τα παρασκήνια. Πιο ανατρεπτικά και σκανδαλιάρικα. Και πιο τσαλακωμένα. Χωρίς τα παρασκήνια, η σκηνή δεν θα είχε έρμα. Και χωρίς τη σκηνή, τα παρασκήνια δεν θα είχαν καμιά απολύτως αξία. Εχουμε κι εμείς όμως το δικό μας «Χόλιγουντ». Τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου που παρήγαγε είδωλα, ιστορίες, ατάκες, αστεία, χαρακτήρες, μύθους και παραμύθια που αναπαράγονται ακόμη. Και βέβαια είχε και τα δικά του παρασκήνια. Πολλά από αυτά θυμάμαι να μου τα διηγείται απολαυστικά, μεταξύ άλλων, ο Γιάννης Δαλιανίδης στις δύο τρεις συνεντεύξεις που μου έκανε την τιμή να μου δώσει. Ή ο Αλέκος Σακελλάριος στη μία και μοναδική φορά που μίλησα μαζί του.

Για παράδειγμα, φιγούρα εμβληματική του δικού μας «Σινεμά ο Παράδεισος» η Ζωή Λάσκαρη στον «Κατήφορο», πήρε τον ρόλο από καραμπόλα. Την Αλίκη Βουγιουκλάκη είχε στον νου του ο Δαλιανίδης. Την είχε πρωτοδεί μια μέρα στην Ακαδημίας να κατεβαίνει από ένα ταξί και μαγεύτηκε από την ανεπιτήδευτη θηλυκότητα που αναδυόταν στην κάθε της κίνηση. Γι’ αυτήν σκέφτηκε να προσαρμόσει στα ελληνικά τη γαλλική ταινία στην οποία βασίσθηκε ο «Κατήφορος». Ηδη όμως από το 1960, η Αλίκη είχε αποφασίσει πώς θα κτίσει το προφίλ της. Και ο ρόλος ήταν πολύ τολμηρός για το «κορίτσι της διπλανής πόρτας».

Τρία χρόνια πριν, ο Αλέκος Σακελλάριος είχε προτείνει στη Βουγιουκλάκη να παίξει μια από τις τρεις κόρες του Ορέστη Μακρή στη «Θεία από το Σικάγο». «Μα καλά, δεν είμαι πολύ νέα για να παίξω τη θεία;» του απάντησε κάνοντας πως δεν άκουσε ότι την ήθελε για δεύτερο ρόλο. Μικρός είχε φανεί ο ρόλος της κόρης και στην Ξένια Καλογεροπούλου. Το είπε ένα βράδυ στον Γιώργο Παππά και την Τζένη Καρέζη που ήταν τότε ζευγάρι και, ως δια μαγείας, την άλλη μέρα πήρε τον ρόλο η Τζένη.