Μια τρομακτική διαδικασία

«Το impeachment είναι τόσο διχαστικό για τη χώρα που, εκτός αν υπάρξει κάτι τόσο επιτακτικό και συντριπτικό και διακομματικό, δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο, γιατί διχάζει τη χώρα. Και [ο Ντόναλντ Τραμπ] απλώς δεν αξίζει τον κόπο». Αυτήν ακριβώς τη δήλωση είχε κάνει η Δημοκρατική πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόζι τον Μάρτιο, λίγο πριν παραδώσει ο ειδικός εισαγγελέας Ρόμπερτ Μιούλερ στον υπουργό Δικαιοσύνης την έκθεσή του για το Russia-gate. Η Πελόζι δεχόταν και τότε πιέσεις, από την αριστερή πτέρυγα του κόμματός της, καμιά εκατοστή βουλευτές σε σύνολο 235, να ξεκινήσει τη διαδικασία παραπομπής του αμερικανού προέδρου σε δίκη με το ερώτημα της καθαίρεσης. Μέχρι την περασμένη Δευτέρα, ωστόσο, ο πολιτικός κόσμος στις ΗΠΑ ήταν λίγο – πολύ βέβαιος ότι ο Τραμπ δεν θα παραπεμπόταν σε δίκη από αυτή την, ελεγχόμενη από τους Δημοκρατικούς, Βουλή και θα ριχνόταν ανενόχλητος στην προεκλογική εκστρατεία για το 2020. Μόνο που εκείνο το βράδυ, επτά νεοεκλεγμένοι Δημοκρατικοί βουλευτές που ήταν από καιρό αντίθετοι στην παραπομπή Τραμπ σήμαναν, με κοινό τους άρθρο στην «Washington Post», ότι είχαν αλλάξει γνώμη. Και στις 5 το απόγευμα (τοπική ώρα) της Τρίτης 24 Σεπτεμβρίου η Πελόζι εκφώνησε τις «μαγικές» λέξεις: «Ο πρόεδρος πρέπει να λογοδοτήσει. Κανείς δεν είναι υπεράνω του νόμου». Στο πλάι της βρέθηκαν σύντομα επισήμως 218 Δημοκρατικοί βουλευτές.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ζήτησε επανειλημμένως στις 25 Ιουλίου – ενώ είχε ήδη παγώσει στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία ύψους 300 και πλέον εκατομμυρίων δολαρίων – από τον νεοεκλεγμένο τότε πρόεδρο της χώρας Βολοντίμιρ Ζελένσκι να ερευνήσει τον Τζο Μπάιντεν, τον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ που είναι σήμερα φαβορί για το δημοκρατικό προεδρικό χρίσμα, καθώς και τον γιο του Χάντερ, που δραστηριοποιούνταν από το 2014 επιχειρηματικά στην Ουκρανία. Ολα αυτά τα είχε αποκαλύψει ο αμερικανικός Τύπος από την προηγούμενη εβδομάδα. Επιβεβαιώθηκαν όμως και με το παραπάνω μέσα από την απόδοση της επίμαχης τηλεφωνικής συνδιάλεξης Τραμπ – Ζελένσκι που αναγκάστηκε να δώσει στη δημοσιότητα ο Λευκός Οίκος την Τετάρτη και τη σχετική καταγγελία ανώνυμου πληροφοριοδότη (πράκτορα της CIA αποσπασμένου στον Λευκό Οίκο, σύμφωνα με τους «New York Times») που δημοσιοποιήθηκε υπό την πίεση των εξελίξεων την Πέμπτη. Η καταγγελία είχε γίνει από τον Αύγουστο, υπουργείο Δικαιοσύνης και Λευκός Οίκος ωστόσο μπλόκαραν τόσο καιρό τη διαβίβασή της στο Κογκρέσο: ο μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος κατήγγειλε μεταξύ άλλων σε αυτήν και απόπειρα συγκάλυψης της υπόθεσης, παρέμβαση «υψηλόβαθμων αξιωματούχων του Λευκού Οίκου ώστε να κλειδώσουν όλα τα αρχεία που συνδέονται» με το επίμαχο τηλεφώνημα.

«Το σύστημα δούλεψε» πανηγυρίζει στο «New Yorker» ο Ντέιβιντ Ροντ. Μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να επιμένει από την ημέρα που εξελέγη ότι υπάρχει ένα «βαθύ κράτος», το οποίο παλεύει να υπονομεύσει την προεδρία του, αλλά «η καταγγελία του πληροφοριοδότη είναι η δημοκρατία επί το έργον». «Ο πρόεδρος Τραμπ αξίζει να παραπεμφθεί. Αλλά η διαδικασία με τρομοκρατεί, και θα έπρεπε να τρομοκρατεί και εσάς» αντιτείνει στους «New York Times» ο Φρανκ Μπρούνι. Γιατί από εδώ και στο εξής, με τη Γερουσία να ελέγχεται από τους Ρεπουμπλικανούς, όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου που θέλει το impeachment να γυρίζει τελικά μπούμερανγκ στους Δημοκρατικούς, να συσπειρώνει τη βάση του «μάρτυρα» Τραμπ και να του χαρίζει μια δεύτερη, καταστροφική θητεία. Στο μεταξύ, οι ΗΠΑ θα έχουν διχαστεί τόσο, που ακόμα και αν καθαιρεθεί ο Τραμπ, ακόμα και αν κερδίσουν το 2020 οι Δημοκρατικοί, θα χρειαζόταν ένας θαυματοποιός για να τις επανενώσει. «Αυτός δεν είναι ένας λόγος να κάνουμε πίσω» παραδέχεται ο Μπρούνι. «Είναι όμως μια πραγματικότητα, για την οποία πρέπει να προετοιμαστούμε».