Ο από μηχανής… Θέος

Τραυματίστηκε στο Κράσνονταρ, 28η Αυγούστου. Αρθροσκόπηση την επομένη στο Φάληρο. Και εκεί που οι περισσότεροι περίμεναν την επιστροφή του κάπου στον Οκτώβριο; Ο Ρούμπεν Σεμέδο και η «αμυντική του πανοπλία» στο χορτάρι του Γεώργιος Καραϊσκάκης, 16 Σεπτεμβρίου. Στην πρεμιέρα του Τσάμπιονς Λιγκ για τον Ολυμπιακό. Θαύμα; Και τέλος πάντων γίνονται θαύματα στη σύγχρονη ιατρική άρα και στην εφαρμογή της στο ποδόσφαιρο;

Μια ενδιαφέρουσα αφετηρία για την κουβέντα με έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής στο να δημιουργεί τέτοιες απορίες. Κάποιος που κάθεται στην απέναντι γωνία του πάγκου από εκείνη του προπονητή, αλλά που με ένα άλμα του μπορεί να χρειαστεί να σκαρφαλώσει στις κερκίδες για να παράσχει τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Ο Χρήστος Θέος. Χειρουργός ορθοπεδικός. Επικεφαλής του ιατρικού τιμ του Ολυμπιακού. Φύλακας άγγελος των ποδοσφαιριστών. Φύλακας άγγελος σε ένα παιχνίδι που η πίεση και οι συνθήκες επιφυλάσσουν έναν σωρό κινδύνους. Και για εκείνους που πατούν στο χορτάρι. Και για εκείνους που το παρακολουθούν.

«Συνέχεια μαζί»

Συναντηθήκαμε το μεσημέρι της Δευτέρας στο Μετροπόλιταν (διευθυντής ορθοπεδικός). Την επομένη του ντέρμπι Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός. Αραγε κουβαλά ένας γιατρός στο γραφείο του το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού ματς; «Φυσικά. Επηρεάζεται. Η δική μας δουλειά έπειτα από κάθε ματς είναι ένας απολογισμός. Να δούμε αν υπάρχουν τραυματισμοί, κούραση. Αλλά εδώ δεν είναι μόνο δουλειά. Είμαι και οπαδός (γέλια). Αρα…». Και η κούραση για την οποία έγινε λόγος έπειτα από αυτό το αντάμωμα των Αιωνίων; «Το ποδόσφαιρο έχει φτάσει σε άλλα επίπεδα. Αλλάζει. Το ίδιο και οι ανάγκες του. Ο σύγχρονος ποδοσφαιριστής πρέπει να είναι υπεραθλητής. Η βασική μας δουλειά είναι η πρόληψη. Εμείς στον Ολυμπιακό έχουμε μια πάγια τακτική. Να μην εκθέτουμε τους ποδοσφαιριστές σε κινδύνους. Τα τελευταία 3-4 χρόνια είμαστε μια από τις ομάδες με τον μικρότερο αριθμό τραυματισμών στην Ευρώπη και με τα στατιστικά μας στην αποκατάσταση να είναι πολύ υψηλότερα από τους μέσους όρους. Το ιατρικό τιμ δουλεύει full time με την ομάδα. Είμαστε δίπλα στο τεχνικό τιμ. Συζητάμε. Συλλογική η αντιμετώπιση. Εννέα χρόνια πρόγραμμα, non stop. Ενα ολόκληρο επιτελείο. Ο Λυκουρέσης, ο Σιβίλιας, ο Κλείδης, ο μασέρ ο Χειλουδάκης. Οι γυμναστές αποκατάστασης Μουρίκης και Πασχαλίδης. Συνέχεια με την ομάδα. Ταξίδια, προπονήσεις. Κάπως έτσι τους γνωρίζουμε καλύτερα. Το σώμα τους. Τον χαρακτήρα τους. Κάποια φορά μπορείς να καταλάβεις από μια λεπτομέρεια. Από μια γκριμάτσα, από τη στάση του σώματος. Αν είναι καλά, αν όχι».

Εύκολος ασθενής ένας ελίτ αθλητής; Εύκολο να υποστηρίζεις ιατρικά ένα ρόστερ 90 εκατ. ευρώ; «Σημασία έχει η προσέγγιση. Το ιατρικό τιμ πρέπει να αγκαλιάζει τον ποδοσφαιριστή, να του δημιουργήσει αίσθημα εμπιστοσύνης. Η ευθύνη είναι μεγάλη». Και όταν κάνεις λάθος; «Σημασία έχει πώς το διορθώνεις. Το αντιμετωπίζεις με ειλικρίνεια. Αλλά προσπαθείς και να το ελαχιστοποιήσεις ως πιθανότητα. Δόξα τω Θεώ χάρη στον πρόεδρο, τον κύριο Μαρινάκη, στον Ρέντη έχουμε ένα από τα καλύτερα αθλητικά κέντρα της Ευρώπης. Με εξοπλισμό, μηχανήματα που μπορούν να μας δώσουν τα καλύτερα αποτελέσματα. Ξαναλέω, για αυτό είμαστε όλη μέρα μαζί με την ομάδα. Τους ποδοσφαιριστές τους ζω περισσότερο από τα παιδιά μου. Και ευτυχώς έχω γυναίκα με κατανόηση και υπομονή (γέλια)».

Η περίπτωση του Σεμέδο

Η απορία πάντως παραμένει. Τελικά ήταν θαύμα του Σεμέδο; «Σε καμία περίπτωση. Εγινε μια επέμβαση έξω μηνίσκου, που απαιτεί έως και ενάμιση μήνα αποθεραπείας. Εγινε άμεσα η διάγνωση, η επέμβαση. Είχαμε έναν αθλητή με θετικό feed back. Βλέπαμε καθημερινά την αντίδρασή του. Εγιναν διπλές θεραπείες. Δεν αφήσαμε το υπόλοιπο σώμα απροπόνητο. Εκανε έξι προπονήσεις σκληρές με την ομάδα πριν μπει. Δεν πήραμε κανένα ρίσκο. Και δεν είναι τυχαίο πόσο καλά ανταποκρίθηκε από το πρώτο κιόλας ματς».

Το να αντιμετωπίσεις έναν τραυματισμό ενός ποδοσφαιριστή είναι η μία όψη του νομίσματος. Το να αντιμετωπίσεις ό,τι πιθανό και απίθανο μπορεί να συμβεί σε ένα γήπεδο; «Είμαι σε ομάδα Τσάμπιονς Λιγκ άρα και εγώ κάνω προπόνηση… Τσάμπιονς Λιγκ. Ολα τα ιατρικά τιμ των ομάδων αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα. Προφανώς τρομάζεις ως άνθρωπος όταν βλέπεις έναν ποδοσφαιριστή στον αγωνιστικό χώρο δίχως τις αισθήσεις του, ή όταν πρέπει να ανέβεις στις κερκίδες να αντιμετωπίσεις ένα περιστατικό. Είναι η εκπαίδευση όμως που έχει κάθε άνθρωπος. Ξέρεις τι πρέπει να γίνει. Ακολουθείς τα βήματα. Κατεβάζεις τους σφυγμούς σου στο φυσιολογικό και κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις. Αυτό είναι το επάγγελμα του γιατρού. Και αυτά συμβαίνουν στα γήπεδα…».