Μήπως απέτυχε το βόλεϊ;

Λόγος πολύς έγινε για την παρουσία της εθνικής ομάδας βόλεϊ στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ύστερα από απουσία χρόνων. Ειπώθηκαν αρκετά, άλλοι έβαλαν πρόσημο θετικό και άλλοι ακόμη να αποφασίσουν…

Ας το δούμε αναλυτικά: αρχικά, μόνο και μόνο η παρουσία στην τελική φάση συνιστά από μόνη της και εξ ορισμού επιτυχία. Η ελληνική ομάδα βρέθηκε ξανά στο (όντως μεγάλο) γκρουπ των υπολοίπων ομάδων και ακούστηκε στον χώρο. Μέχρι εδώ όμως. Κατά τα λοιπά, δεν έκανε υπέρβαση και απείχε σημαντικά από το να φτάσει σε αυτή. Ναι, ήρθε η πρόκριση στις 16 που συνέχισαν και εκεί ήταν ανυπέρβλητο το εμπόδιο της Ρωσίας, αλλά να μην τρελαθούμε κιόλας. Πώς συνέβη αυτό; Κάναμε μόνο μία νίκη επί της Ρουμανίας και το εισιτήριο για την επόμενη φάση προέκυψε έπειτα από απίστευτη καραμπόλα. Ή μήπως είναι λάθος τούτη η άποψη;

Ακολούθως, ας δούμε τι έδειξε η εθνική ομάδα στο τουρνουά. Οχι κάτι σπέσιαλ από απόδοση και οι περισσότεροι έφτασαν στα γνωστά επίπεδα. Ο (κόουτς) Ανδρεόπουλος πήρε καλό βαθμό στη διαχείριση του υλικού και της κατάστασης, έχει γνώση του χώρου και από τις δηλώσεις του και μόνο φαίνεται πως αντιλαμβάνεται ότι χρειάζονται βήματα για το επόμενο στάδιο. Αν κάποιος θέλει να δει όσους ξεχώρισαν, είναι ο διαγώνιος Ζουπάνι που έπαιζε σχεδόν μόνος στη θέση, ύστερα από την απουσία του λαβωμένου και πάντως όχι στο πρότερο επίπεδο, Τζούριτς. Σταθερή αξία ο Πρωτοψάλτης, ένας ακραίος-βαρόμετρο που δεν έβγαινε σχεδόν ποτέ. Οι πασαδόροι Φιλίποφ και Στιβαχτής με το γνωστό τους ταβάνι και σίγουρα κάτι το εντυπωσιακό, οι κεντρικοί Πετρέας και Πελεκούδας στα δύσκολα ήταν απίθανο να κοντράρουν ψηλότερούς τους, καλά πήγε ο λίμπερο (για πρώτη φορά) Κοκκινάκης, ενώ το βάθος του ρόστερ δεν υπήρξε το αρτιότερο για να διακριθείς σε τέτοια τουρνουά.

Εδώ, απαιτείται να δούμε τις παθογένειες του αθλήματος. Το βόλεϊ στερείται υλικού ή αν προτιμά κάποιος, δεν έχει τους παίκτες του παρελθόντος. Οι ψηλοί είναι άγνωστη λέξη, κεντρικοί βαφτίζονται παιδιά που είναι κοντά στα δύο μέτρα και άρα έχουν ντεσαβαντάζ απέναντι στα πιο μεγάλα κορμιά και συχνά τους βλέπουμε να ξελογιάζονται από το μπάσκετ. Σε άλλο άθλημα, ποδόσφαιρο και δη τερματοφύλακες (!) καταλήγουν αυτοί που είναι κοντά στο 1,90 μ. Το βόλεϊ είναι αδήριτη ανάγκη να αγκαλιάσει όσους πρόσφεραν, αλλά και πήραν από αυτό. Τους παλιότερους. Να διδάξουν τα μυστικά. Γιατί μόνο περιστασιακά βοηθούν ορισμένοι (περίπτωση Αμαργιαννάκη) και χωρίς σοβαρή φωνή. Δεν επιτρέπεται να αφήνεις στελέχη ικανά να πηγαίνουν στην Κύπρο να κάνουν τους προπονητές, όπως συμβαίνει με τον Χριστοφιδέλη. Ούτε η ομοσπονδία να στελεχώνεται από παράγοντες που έχουν την ταμπέλα του «κολλητού» ή του «φίλου» και  βρίσκονται επί μακρόν στον χώρο, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Κυρίως όμως πρέπει να γίνει ξανά ελκυστικό. Ενα άθλημα με τόση δυναμική, να αγκαλιάσει το ευρύ κοινό.

Η παρουσία στα τελικά ήταν το έναυσμα. Η συνέχεια όπως και η σκυτάλη, βρίσκονται στα χέρια των υπευθύνων και δη της ομοσπονδίας.