Το αφεντικό του ροκ {LF}και τα αφεντικά της μαφίας

Ενας γλυκύτατος, πολύ ψυχαγωγικός φόρος τιμής προς το «Αφεντικό» (The Boss), τον έναν και μοναδικό ροκ εντ ρόλερ Μπρους Σπρίνγκστιν, είναι εκτός άλλων το «Blinded by the light» (Αγγλία, 2019) της Γκουριντέρ Τσάντρα, η ταινία που προτείνω με το χέρι στην καρδιά. Είναι η ιστορία του Τζεβέντ (Βιβέικ Κάλρα), ενός πακιστανού μαθητή, ταλέντου στο γράψιμο και στην ποίηση, ο οποίος θα νιώσει τη ζωή του να αλλάζει όταν με καθυστέρηση ανακαλύπτει τον Σπρίνγκστιν. Βρίσκει την ελπίδα στην «παγιδευμένη» ζωή του στο Λούτον των σκληρών χρόνων της δεκαετίας του 1980, όταν η Μάργκαρετ Θάτσερ γκρέμιζε αλύπητα την εργατική τάξη της Αγγλίας. Κλασικός λαϊκός βρετανικός κινηματογράφος με ελάχιστες δόσεις μιούζικαλ, χωρίς ίσως το πολιτικό βάθος των ταινιών του Μάικ Λι και του Κεν Λόουτς, αλλά με τη feelgood διάθεση ενός «Μπίλι Ελιοτ» και του «Κάν’ το όπως ο Μπέκαμ», τη μεγάλη επιτυχία της Τσάντρα. Και με πολύ Σπρίνγκστιν τη χρυσή εποχή των «Born to Run», «Born in the USA» και «The River». Με συνεπήρε.

Εντεκα χρόνια μετά τη μεταφορά στο σινεμά του «Γόμορρα» σε μια σπουδαία ταινία του Ματέο Γκαρόνε, ο ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας Ρομπέρτο Σαβιάνο συνυπογράφει τη διασκευή σε σενάριο του βιβλίου του «Η τράτα των παιδιών» (εκδόσεις Πατάκη) στην ταινία «Η μεγάλη νύχτα της Νάπολης» («La paranza dei bambini»/ «Piranhas», Ιταλία, 2019) του Κλάουντιο Τζοβανέζε (και συν-σεναριογράφος μαζί με τον συγγραφέα Μαουρίτσιο Μπράουτσι). Ρεαλιστικά γυρισμένο φιλμ που με τη βοήθεια της ακρίβειας του  βιβλίου καταγράφει την πορεία στο οργανωμένο έγκλημα ενός παιδιού της Νάπολης (μικρή αποκάλυψη ο νεαρός ηθοποιός Φραντσέσκο Ντι Νάπολι). Εξάλλου η επιτυχία των βιβλίων του Σαβιάνο οφείλεται στο ότι τα στηρίζει με ακλόνητα στοιχεία για τη δράση της ιταλικής μαφίας, η οποία, διόλου τυχαία, τον έχει βάλει εδώ και χρόνια στο στόχαστρο. Εχουμε λοιπόν μια πραγματικά ανατριχιαστική εικόνα τής ούτως ή άλλως κακόφημης Νάπολης, καθώς τα εγκλήματα που πράττουν παιδιά τα οποία ζουν στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν διαφέρουν από αυτά που γίνονται στις βραζιλιάνικες φαβέλες! Η «Μεγάλη νύχτα της Νάπολης» κέρδισε την Αργυρή Αρκτο – βραβείο σεναρίου στο εφετινό φεστιβάλ Βερολίνου.

Βαθμολογία

«Blinded by the light» 7

«Η μεγάλη νύχτα της Νάπολης» 7

Ερωτες, χωρισμοί
και αναμνήσεις

Η καλύτερη στιγμή για να χωρίσεις και να ξαναρχίσεις τη ζωή σου είναι όταν έχεις τακτοποιήσει το μέλλον των παιδιών σου, είναι η άποψη των δημιουργών τού «Απρόσμενου έρωτα» («El amor menos pensadο», Αργεντινή, 2018), στον οποίο ο Ρικάρντο Νταρίν (ευπρόσδεκτος πάντα, ό,τι κι αν κάνει) και η Μερσέντες Μοράν βρίσκονται σε αυτήν ακριβώς τη θέση. Μετά την εγγραφή του γιου τους στο πανεπιστήμιο, οι γονείς αντιμετωπίζουν με ηρεμία τη βαλτωμένη σχέση τους και ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους. Πόσο έτοιμοι όμως είναι να επανέλθουν στην εργένικη ζωή; Χωρίς να είναι  σημαντική, η ταινία του Χουάν Βέρα θέτει στο τραπέζι ένα αρκετά σοβαρό ζήτημα που ενδεχομένως απασχολεί αρκετό κόσμο, είτε θέλει να το παραδεχτεί είτε όχι.

Αντιθέτως, δεν επικοινωνείς εύκολα με τη σχέση που βρίσκεται στο επίκεντρο και της ιταλικής ταινίας «Αναμνήσεις» («Ricordi», 2018), διότι ο σκηνοθέτης Βαλέριο Μιέλι φτιάχνει μια συρραφή αναμνήσεων από την πορεία της σχέσης του ζεύγους (Λούκα Μαρινέλι, Λίντα Καρίντι) τόσο συγκεχυμένη που συχνά δεν βγάζεις νόημα. Ανθρωποι περπατούν, κάνουν έρωτα, τρώνε, πίνουν, συζητούν, και όλα αυτά σε πλάνα δίχως συνοχή, σε σημείο που οι «Αναμνήσεις» αφήνουν την εντύπωση της ταινίας εκτός τόπου και χρόνου. Είναι σαν να παρακολουθείς μια άσκηση πάνω στην τελευταία περίοδο του Τέρενς Μάλικ, του οποίου οι ταινίες βλέπονται με πολύ κόπο.

Βαθμολογία

«Απρόσμενος έρωτας» 5

«Αναμνήσεις» 3

Δύο θρίλερ

Στο «Παιχνίδι του ρόδου» («Baja la rosa», Ισπανία, 2017) ο απαγωγέας ενός κοριτσιού εμφανίζεται στο σπίτι της οικογένειάς της (γονείς και μεγάλος αδελφός) και χωρίς να εξηγήσει γιατί πήρε το κορίτσι, προτείνει στα τρία μέλη της να εξομολογηθούν μπροστά του τα χειρότερα μυστικά τους αν θέλουν να τους το επιστρέψει. Οπότε ο ταλαντούχος σκηνοθέτης Χοσουέ Ράμος, στη δεύτερη μόλις ταινία του, πετυχαίνει ένα μικρό, σφιχτό, κλειστοφοβικό θρίλερ που μας υπενθυμίζει ότι μια καλή ιδέα μπορεί να γίνει αξιοπρεπής ταινία με λίγα μέσα και χρήματα. Και χωρίς να εκμεταλλεύεται το θέμα της για ένα χειμαδιό βίας, όπως π.χ. κάνουν οι ταινίες του franchise «Σε βλέπω», τη λογική του οποίου το «Παιχνίδι του ρόδου» κατά μια έννοια έχει.

Το θρίλερ του Αντρέ Οβρενταλ «Τρομακτικές ιστορίες στο σκοτάδι» («Scary stories to tell in the dark», ΗΠΑ, 2019) είναι ένας καταιγισμός τερατολαγνείας που ακολουθεί τη συνταγή αίμα + παιδιά = επιτυχία που έπιασε ταβάνι με τον θρίαμβο του «It». Η σειρά βιβλίων τρόμου του Αλβιν Σβαρτς είναι η βάση του σεναρίου, αλλά η μόνη πρωτοτυπία της ταινίας είναι ότι σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή γιατί η ιστορία τοποθετείται στην αμερικανική επαρχία του 1968. Κάποιο στοιχειώδες ενδιαφέρον μπορεί να βρει κανείς στα ντεκόρ, τα οποία βέβαια δεν μιλούν, σε αντίθεση με τους ηθοποιούς που λένε τη μία ακατανόητη αρλούμπα μετά την άλλη, ενώ προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο που κρύβεται σε μια έπαυλη στην άκρη μιας πόλης, εκεί όπου ένα κορίτσι με φριχτά μυστικά μετέφερε τη ζωή της σε ένα βιβλίο μέσω μιας σειράς από τρομακτικές ιστορίες.

Βαθμολογία

«Το παιχνίδι του ρόδου» 5

Πάλι αίμα

Διάσημος κινηματογραφικός ήρωας της δεκαετίας του 1980, ο Τζον Ράμπο, ο ένας από τους δύο «κλασικούς» ήρωες του Σιλβέστερ Σταλόνε (ο άλλος είναι ο Ρόκι Μπαλμπόα), άγγιξε εκατομμύρια θεατές στην πρώτη και καλύτερη ταινία του 1982. Αποτέλεσμα: μια σειρά ταινιών με τον Ράμπο να γίνεται το ακριβώς αντίθετο των όσων πρέσβευε στην πρώτη ταινία. Από περιθωριοποιημένος στην πατρίδα του βετεράνος του πολέμου στο Βιετνάμ, έγινε ένα χυδαίο όπλο θανάτου της αμερικανικής κυβέρνησης σε αποστολές εκτός έδρας. Ομως τα χρόνια περνούν και, όπως όλοι, ο Ράμπο γέρασε. Οπότε τώρα, στο «Rambo: Το τελευταίο αίμα» («Rambo: Last blood», ΗΠΑ, 2019) που τον βλέπουμε να τα βάζει με τα παλικάρια της μεξικανικής μαφίας, τα βρίσκει σκούρα. Φυσικά και περιμένεις το ξέσπασμά του (και είναι εντυπωσιακό), όμως η αλήθεια είναι ότι αυτή η πέμπτη ταινία της «σειράς» που σκηνοθέτησε ο Εντριαν Γκρούνμπεργκ δεν είναι και τόσο προβλέψιμη. Και η υπόνοια ότι αυτή θα είναι η τελευταία περιπέτεια του Ράμπο θα έλεγα ότι ως και συγκινεί. Απλώς αυτός ο Σταλόνε, βρε παιδί μου, πραγματικά δεν αντέχεται πια…

Βαθμολογία

«Rambo: Το τελευταίο αίμα» 4

Προβάλλονται επίσης

n Η κομεντί «Εντμόντ: Ενας Απρόβλεπτος Συγγραφέας» («Edmond», Γαλλία / Βέλγιο, 2018) του Αλέξις Μιχαλίκ περιγράφει την ιστορία πίσω από τη συγγραφή της αριστουργηματικής ηρωικής κωμωδίας  «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» του Εντμόντ Ροστάν (Τομά Σολιβερέ).

n «Το μαγικό χαλί» («Up and away», 2018) είναι δανέζικα κινούμενα σχέδια που «πατούν» στον μύθο του «Χίλιες και μία νύχτες».

n Στη «Ζωή του Τζον Φ. Ντόνοβαν» («The death and life of John F. Donovan», ΗΠΑ, 2018) του Ξαβιέ Ντολάν το μυστήριο για τον θάνατο του ηθοποιού στον τίτλο με άφησε παγερά αδιάφορο εξαιτίας της ακατάληπτης σκηνοθεσίας του καναδού σκηνοθέτη. Ωστόσο η ταινία έχει πολύ καλό καστ, με Σούζαν Σαράντον, Νάταλι Πόρτμαν, Κάθι Μπέιτς, Τάντι Νιούτον κ.ά.

Βαθμολογία

«Η ζωή του Τζον Φ. Ντόνοβαν» 3