Από την οικολογία στο κέρδος

Πράσινη Αριστερά ή πράσινη συμμαχία; Ελάχιστη σημασία έχει ποιο ουσιαστικό θα βαφτεί στο χρώμα του πράσινου. Γιατί εάν υπάρχει ένα νέο brand στην πολιτική που θα μπορούσε να μαζέψει όλο το χαρτί, ή τέλος πάντων έναν σεβαστό αριθμό ψηφοδελτίων, είναι ακριβώς αυτό: Το πράσινο. Ακόμη περισσότερο, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να μοιάζει τόσο γρήγορα το όνομά του με τα όνομα ενός φθαρμένου πολιτικού προϊόντος, η πράσινη μπογιά στην επωνυμία μοιάζει με το φρεσκάρισμα που έχει ανάγκη για να κρύψει τη φθορά του.

Η σπουδή που επιδεικνύουν οι του ΣΥΡΙΖΑ να καπαρώσουν το brand, ένα brand παρθένο στην Ελλάδα όσο ένα παρθένο δάσος, μαρτυρά πως έχουν αντιληφθεί το πρόβλημα και – μαζί με αυτό – έχουν δει και την ευκαιρία. Μπορεί οι συριζαίοι να μη μάζευαν ως κυβέρνηση τα ρυπογόνα καμένα στο Μάτι, αλλά για τις πυρκαγιές του Αμαζονίου επέδειξαν ως κόμμα την οικολογική ευαισθησία που έπρεπε.

Ηταν ο Αλέξης Τσίπρας αυτοπροσώπως που εξέφραζε στο Facebook την αγωνία του για την καταστροφή στον Αμαζόνιο, ψέγοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την υποτιθέμενη σιωπή του στη συνάντηση που είχε με τον Εμανουέλ Μακρόν. Δήλωση για τον Αμαζόνιο έκανε και η Σβίγκου και ασφαλώς για την κυβέρνηση που «όχι μόνο δεν έχει λάβει κάποια πρωτοβουλία, αλλά απουσιάζει παντελώς, παρά τις πολύτιμες παρακαταθήκες, και σε αυτόν τον τομέα, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όπως η Εθνική Στρατηγική προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή». Τα πράσινα βέλη του έριξε στο Ευρωκοινοβούλιο και ο Παπαδημούλης, οι νεολαίοι του κόμματος προχώρησαν σε παράσταση διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία της Βραζιλίας, το ίδιο το κόμμα ζήτησε εξηγήσεις από τους ευρωβουλευτές της ΝΔ επειδή καταψήφισαν πρόταση των ευρωομάδων της Αριστεράς και των Πρασίνων να υπάρξει ψήφισμα για την οικολογική καταστροφή.

Από τη σπουδή και το πλήθος των δηλώσεων συνάγεται το συμπέρασμα πως οι συριζαίοι δεν θα βάψουν το όνομά τους απλώς με πινέλο αλλά με ταβανόβουρτσα – κι ας στάξει το πράσινο παντού. Κι ο λόγος δεν είναι μόνο οικολογικός. Με το ισχυρότερο brand της μεταπολίτευσης, αυτό του ΠΑΣΟΚ, να σβήνει από τον πολιτικό χάρτη, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ δεν θα πάψουν να διεκδικούν το ίδιο πράσινο – ο ένας ως φυσικός διάδοχος και ο άλλος ως φυσικός κληρονόμος. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα αλλά με τον τρόπο του Χάρρυ Κλυνν: και οι συριζαίοι θα ‘θελαν να ‘ναι πράσινοι, πράσινα να μιλούσαν, πράσινα να κοιμόντουσαν και πράσινα να ξυπνούσαν.

Δεν είναι μόνο ο Χάρρυ Κλυνν, είναι και η Γερμανία που δείχνει τον δρόμο. Οι δημοσκοπήσεις σε ένα από τα κρατίδια της ομοσπονδίας δείχνουν τους Πράσινους να έχουν εκτοξευθεί στο 38%, τους χριστιανοδημοκράτες να έχουν κολλήσει στο 26% και τους σοσιαλδημοκράτες να σέρνονται κάτω από το 10%. Η αναλογία είναι απλή. Εάν οι γερμανοί πράσινοι πήραν όλη την εκλογική πελατεία του άλλοτε κραταιού SPD, γιατί να μην πάρουν οι συριζαίοι πράσινοι δια παντός την πελατεία της υπερδύναμης που ήταν κάποτε το ΠΑΣΟΚ;

Ο στόχος δεν είναι απολύτως φιλικός στο πολιτικό περιβάλλον. Αντίθετα, και καθώς η Φώφη Γεννηματά επενδύει πολλά στο ΠΑΣΟΚ ως κληρονόμος, μπορεί να αποδειχθεί υψηλά τοξικός. Μπορεί, με άλλα λόγια, να ρυπάνει την πολιτική ατμόσφαιρα. Αλλά έτσι δεν συμβαίνει και στη ζωή; Μπροστά στο κέρδος, η οικολογία μπορεί να περιμένει…