Ευδοκίες

Μου πήρε δυο – τρία λεπτά να καταλάβω περί τίνος ακριβώς θα έγραφε ο συνάδελφος. Οτι θα καταργηθεί το G3 μου έλεγε για 3G του απαντούσα εγώ, ότι είναι ήδη ξεπερασμένο. Ε, και πού κατάλαβα, τέλος πάντων, τι ακριβώς θα καταργηθεί, λες και ήξερα πιο πριν ότι υπήρχε. Καλώς ή κακώς θα υπάρχουν κάποιοι τομείς στους οποίους τα δύο φύλα διατηρούν τους ρόλους τους. Και ο στρατός είναι ένας από αυτούς.

Η σχέση που είχαμε εμείς τα κορίτσια με τον στρατό ακροβατούσε πάντα ανάμεσα σε έναν υπολανθάνοντα μελαγχολικό ερωτισμό και μια προβακατόρικη ποιητικότητα. Που προσωρινά μόνο διατάραξαν τα περί στράτευσης των γυναικών, εκεί στο τέλος της δεκαετίας του 1970, μαζί με τις καλτ ταινίες της εποχής τύπου «Οι φανταρίνες» με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Οσο για την «Επίλεκτη» του Ρίντλεϊ Σκοτ με την Ντέμι Μουρ στον ρόλο της λοχαγού Ο’ Νιλ, της πρώτης γυναίκας καταδρομέα στο Ναυτικό των ΗΠΑ, ήταν μια ταινία που, για πολλούς λόγους, αφορούσε περισσότερο τους άνδρες.

Στη δική μας σύγχρονη μυθολογία ο «φαντάρος» υπήρξε μια εμβληματική φιγούρα που ενέπνευσε αισθητικά και σημειολογικά. Ακόμη και μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1980 όταν καταργήθηκε, μαζί με τη σχολική ποδιά, η στολή εξόδου των στρατιωτών. Και στέρησε, κυρίως από τις μικρότερες πόλεις, εκείνες τις χαρακτηριστικές σκηνές με τους φαντάρους με «εξόδου» να κατεβαίνουν σε παρέες από τα στρατόπεδα προς το κέντρο. Οπως το τραγουδούσε η Χάρις Αλεξίου. «Φαντάρος πήρε άδεια και με την τσέπη άδεια κίνησε για την πόλη».

Τα κορίτσια της γενιάς μου «είδαμε» του φαντάρους να χορεύουν ζεϊμπέκικο στους πίνακες του Τσαρούχη. Ταυτιστήκαμε τραγουδώντας «Κι όμως τούτη η θητεία δεν σταματάει πουθενά» του Σαββόπουλου. Και με το «Διδυμότειχο μπλουζ» του Λαυρέντη και του Γιάννη Μπαχ είναι σαν να κάναμε κι εμείς το στρατιωτικό μας. Ε και βεβαία, οι περισσότερες θελήσαμε να καβαλήσουμε ένα ξεχαρβαλωμένο μηχανάκι, πίσω από έναν φαντάρο που, ενώ γκάζαρε, θα μας φώναζε «Ευδοκία».