Ποδοσφαιρική δικαιοσύνη

Σεένα ντέρμπι δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος για τίποτα. Σε ένα ντέρμπι τις περισσότερες φορές η ποιότητα είναι η τελευταία που μετράει. Στοιχεία όπως το πάθος, η θέληση, τα τρεξίματα, μπορούν να σου δώσουν το αποτέλεσμα. Κι ας έχεις απέναντί σου έναν αντίπαλο πιο ποιοτικό και πολύ πιο ακριβό. Ο Ολυμπιακός έμεινε στις… δόξες της Τότεναμ. Πίστεψε πως αν βρει ένα γκολ θα του είναι αρκετό για να επενδύσει πάνω σε αυτό και να φτάσει σε μια… επαγγελματική νίκη, που θα τον διατηρούσε μόνο πρώτο στη βαθμολογία του πρωταθλήματος.

Ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε ακριβώς αυτό. Και έβγαλε στο γήπεδο όλα αυτά τα στοιχεία που περιγράψαμε. Περισσότερη δίψα μέχρι το τέλος. Ισως να λειτούργησε και το αίσθημα της… επιβίωσης. Με τα τόσα προβλήματα που έχει, ένα αποτέλεσμα απέναντι στον Ολυμπιακό θα ήταν φάρμακο. Αποδείχτηκε από το ξέσπασμα παικτών και κόσμου στο 90′, όταν ο Μολό ισοφάρισε σε 1-1 με το πέναλτι που είχε κερδίσει ο Μακέντα από τον Μεριά. Το δεύτερο πέναλτι που κέρδισε ο Παναθηναϊκός στη βραδιά και για το οποίο έγινε… σύσκεψη για το ποιος θα το εκτελέσει. Ο Περέα έπιασε πρώτος την μπάλα, ο Μακέντα σαν ο πρώτος εκτελεστής ζήτησε να το πάρει και αυτό, ο Μολό επέδειξε ηγετική φυσιογνωμία και το εκτέλεσε ιδανικά, κερδίζοντας τον Σα που τριάντα λεπτά νωρίτερα είχε σηκώσει ανάστημα στον Μακέντα. Το 1-1 απέδωσε δικαιοσύνη, αν κρίνουμε τη συνολική εικόνα του αγώνα.

Ο Δώνης με το 4-4-2 δεν δίστασε να ρισκάρει απέναντι στον αντίπαλό του. Βοήθεια ο Κολοβός δίπλα στον Μακέντα, άπλωμα του γηπέδου, πίεση ψηλά για να κουράσει τον Ολυμπιακό, που λίγες μέρες νωρίτερα είχε κάνει υπερπροσπάθεια απέναντι στην Τότεναμ. Και εντολή για επιθετική άμυνα πάνω στα όπλα του Μαρτίνς. Ο Ποντένσε είχε συνεχώς παίκτη ή παίκτες στον… σβέρκο του, ο Βαλμπουενά δεινοπαθούσε σε κάθε του επαφή με την μπάλα, ο Μασούρας μακριά απ’ τον καλό του εαυτό. Σε ένα ματς με πολλές διακοπές και με μπόλικη δύναμη, οι Πράσινοι έχασαν τις δύο πρώτες καλές ευκαιρίες με Μακέντα και Κουρμπέλη, αλλά ο Ολυμπιακός με την ποιότητά του άνοιξε το σκορ στο 36′ κόντρα στη ροή του αγώνα.

Ο Μπουχαλάκης με 40άρα διαγώνια μπαλιά βρήκε τον Τσιμίκα, στη μοναδική ολιγωρία τού εκ των κορυφαίων Γιόχανσον, ο αριστερός μπακ του Ολυμπιακού σέντραρε και ο Γκερέρο τελείωσε τη φάση αριστοτεχνικά. Ενα γκολ που επηρέασε πολύ την ψυχολογία των γηπεδούχων, σταμάτησε την… ορμή τους και πάγωσε το έτσι κι αλλιώς κρύο, λόγω του λίγου κόσμου, Ολυμπιακό Στάδιο. Για τον Ολυμπιακό το γκολ αυτό φάνηκε σαν να τελείωσε το παιχνίδι, κάτι που εντέλει το πλήρωσε.

Ο Δώνης συνέχισε να το πιστεύει και να το… πολεμάει, έβαλε τον Περέα αντί του αρνητικού Κολοβού, «φόρτωσε» τα άκρα του με Μολό και Μπεκ και ρίσκαρε βάζοντας τον Μπουζούκη δεύτερο χαφ στο πλάι του Μπουζούκη. Μετά το χαμένο πέναλτι του Μακέντα το ματς… έσβησε, με τους παίκτες του Μαρτίνς να δείχνουν πως αρκούνται στο 0-1, όμως η τελευταία κουβέντα ήταν του Παναθηναϊκού. Ο Μακέντα προειδοποίησε με ευκαιρία στο 85′, ο ίδιος παίκτης κέρδισε πέναλτι – εξιλέωση από τον Μεριά στο 90′ και ο Μολό συστήθηκε στον κόσμο με το πρώτο του γκολ, χαρίζοντας στον Παναθηναϊκό ένα βαθμό που τον ευεργετεί ψυχολογικά και τον διατηρεί… στη ζωή.

«Aποφασίσαμε να αλλάξουμε πράγματα στο παιχνίδι μας, καταφέραμε να φέρουμε την μπάλα στο μισό του αντιπάλου, δημιουργήσαμε προβλήματα στον Ολυμπιακό και παίρνουμε αυτοπεποίθηση αλλά και έναν βαθμό που στη φάση που είμαστε είναι σημαντικός» είπε ο Δώνης, με τον Μαρτίνς να αναφέρει. «Ο αντίπαλος έπαιξε με ψυχή, τα έδωσε όλα και μας πίεσε πάρα πολύ. Εμείς δεν είχαμε συγκέντρωση. Πήραμε έναν βαθμό, αλλα δεν κάναμε καλό παιχνίδι και δεν είμαστε ευχαριστημένοι».

Παναθηναϊκός: Διούδης, Γιόχανσον, Σένκεφελντ, Πούγγουρας, Ινσούα, Δώνης (71′ Μπεκ), Κουρμπέλης, Ζαχίντ (63′ Μολό), Κολοβός (46′ Περέα), Μπουζούκης, Μακέντα.

Ολυμπιακός: Ζοσέ Σα, Ελαμπντελαουί, Μεριά, Σεμέδο, Τσιμίκας, Γκιγιέρμε, Μπουχαλάκης, Ποντένσε (93′ Ελ Αραμπί), Βαλμπουενά (69′ Καμαρά), Μασούρας (66′ Ραντζέλοβιτς), Γκερέρο.