Το πάρκο έγινε κόκκινη πλατεία

Ο προσεκτικός παρατηρητής καταλαβαίνει τι σηκώνει στη στρατηγική του το ΚΚΕ, παρατηρώντας τα μπάνερ ή τις τεράστιες πινακίδες που κάθε φορά τοποθετούνται στον χώρο του Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή». Οπως και φέτος. Το τριήμερο Φεστιβάλ έκλεισε 45 χρόνια, ξεπέρασε σε μαζικότητα κάθε άλλο στα χρόνια της κρίσης και συμπύκνωσε τι σηκώνει ο Περισσός στην προσεχή μάχη του. Εργατικό κίνημα με αιχμή την αντιπολίτευση κατά του νέου αναπτυξιακού νόμου της κυβέρνησης, πολεμική κατά της επέκτασης της συμφωνίας της χώρας με το ΝΑΤΟ για τις βάσεις, καταδίκη του πρόσφατου αντικομμουνιστικού ψηφίσματος του Ευρωκοινοβουλίου.

Ο χώρος του Πάρκου Τρίτση μετατράπηκε σε κόκκινη πολιτεία για τρεις ημέρες, οι συναυλίες και οι πολιτικές εκδηλώσεις άθροισαν ένα μέγα ρεύμα κόσμου, οι πλανόδιοι λουκουματζήδες δεν στάθηκαν ικανοί να ρευστοποιήσουν το μήνυμα: Εδώ χτύπησε και φέτος η καρδιά της δράσης του ΚΚΕ. Ενα φεστιβάλ – θεσμός, μια μεγάλη ευκαιρία για ζύμωση, στρατολόγηση νέων μελών στην ΚΝΕ, διακίνηση κομματικού υλικού, «για τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται», όπως έλεγε η κνίτισσα στην είσοδο του Μαθητικού Στεκιού – ως γνωστόν η ΚΝΕ και το ΚΚΕ με άψογο τρόπο χωρίζουν το πάρκο σε χώρους απεύθυνσης, για παράδειγμα, Στέκι Πολιτισμού, Φοιτητικό Στέκι, Χώρος Αθλητισμού, Διεθνούπουλη (εδώ εντοπίσαμε τον Χρίστο Χριστόφια, γραμματέα της ΕΔΟΝ), Χώρος Προσφύγων και Μεταναστών ή μεγάλη έκθεση από στιγμές του διεθνούς κινήματος.

Το Σάββατο το βράδυ το Πάρκο έμοιαζε μικρό για να χωρέσει τον κόσμο. Γενιές παλαιών, που κάποτε πρωτοπήγαν παιδιά στο Φεστιβάλ και τώρα οι ίδιοι είναι γονείς. Στελέχη αναγνωρίσιμα του ΚΚΕ, καλλιτέχνες που είχα πάρει θέση από νωρίς για τις συναυλίες τους και είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν και να πουν δυο λόγια με τον Δημήτρη Κουτσούμπα. Ο γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ, έκανε το Σάββατο το βράδυ την κεντρική ομιλία στην κεντρική σκηνή του Φεστιβάλ. Αυτό πάντα σημαίνει μια μεγάλη κινητοποίηση των μελών του κόμματος, που προσήλθαν με δεκάδες κόκκινες σημαίες στον χώρο. Στους επισήμους έβλεπες βουλευτές, μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ, αλλά και γνωστά πρόσωπα που στηρίζουν το Κόμμα, όπως ο Κώστας Καζάκος που καθόταν δίπλα στον Θανάση Παφίλη, ο Γιώργος Κιμούλης, η Σεμίνα Διγενή, ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσακίρης, ο Θωμάς Μπακαλάκος ή η αγέρωχη Τιτίκα Σαριγκούλη. Λίγο πριν ανέβει ο Κουτσούμπας στο βήμα, έκανε έναν χαιρετισμό ο γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ Νίκος Αμπατιέλος. Ανέφερε πως το Φεστιβάλ είναι μια ανάσα για τις λαϊκές οικογένειες, ενώ έκανε και ειδική αναφορά στο Πάρκο Τρίτση, που αν και 1.200 στρεμμάτων έχει μόνο τρεις μόνιμους υπαλλήλους! Πάντως είμαστε αυτόπτες πως το φεστιβάλ δεν άφησε σκουπίδι πίσω του, τα μέλη είχαν ομάδες καθαριότητας. Φεστιβάλ χωρίς χορηγούς, με δεκάδες καλλιτέχνες, ήταν φέτος η δέκατη χρονιά που έγινε στο Πάρκο. Οι παλιότεροι έχουν μνήμες από Περιστέρι, Καισαριανή, Πανεπιστημιούπολη, υπήρχε και φωτογραφικό υλικό από το πρώτο Φεστιβάλ το 1975. Την ηλικιακή διαστρωμάτωση την έβλεπες δε στην ομιλία Κουτσούμπα. Από εναπομείναντες της εαμικής γενιάς μέχρι πιτσιρικάδες που κάνανε insta-story στους χώρους.

ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ. Ο γενικός γραμματέας της ΚΕ του Κόμματος, βέβαια, έδωσε το στίγμα για το επόμενο διάστημα. Εκανε αναφορά στις πρόσφατες εκλογές, τα νομοσχέδια που έρχονται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, τα αποτελέσματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το νόημα της ισχυροποίησης του ΚΚΕ, τα διεθνή και τους κινδύνους ανάφλεξης με την Τουρκία, αλλά και γενικά. Εκανε – για πρώτη φορά – κριτική στη συμμετοχή του Κόμματος σε δύο αστικές κυβερνήσεις. Αυτή του 1944 και αυτή του 1989 – υπό θερμό χειροκρότημα. Ο κόσμος του ΚΚΕ έχει διάθεση για τακτικές συμπορεύσεις ενόψει των νέων μαχών, όχι για πολιτικούς αρραβώνες. «Ανέστιος κόσμος από ΛΑΕ και άλλους χώρους μάς προσεγγίζει» μου έλεγε κορυφαίο στέλεχος του Κόμματος. «Ξέρουμε επίσης πως το καινούργιο δεν διαμορφώνεται, δεν ωριμάζει μια κι έξω, γι’ αυτό και ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός μπορεί να μπει ξανά μπροστά για την ανθρωπότητα, αναπτύσσοντας πλέρια και σταθερά τα χαρακτηριστικά του, τα πλεονεκτήματά του. Αγωνιζόμαστε βαδίζοντας έναν απόκρημνο και δύσκολο δρόμο, πιασμένοι γερά χέρι χέρι με την εργατική τάξη και τη νεολαία. Γιατί με τους αγώνες, τα όνειρα, τη δύναμή μας “θα χτίσουμε έναν κόσμο λεύτερο, ανοιχτό, γεμάτο ελπίδα”, τον σοσιαλισμό» κατέληξε ο Κουτσούμπας στην ομιλία του και ακολούθησε η καθιερωμένη «Διεθνής» και οι υψωμένες γροθιές όλων.