Στο περιθώριο της πολιτικής

Είναι πλέον προφανές σε όλους πως η αρχική ευημερία στον ΣΥΡΙΖΑ ότι «υπέστη μεν συντριβή στις εκλογές αλλά όχι και τόσο» φθίνει με τον καιρό, ενώ η παρουσία του κ. Τσίπρα στην Εκθεση, αλλά και στη Ρώμη, δείχνει μόνο ένα πράγμα, την απελπισία του να μη μετατραπεί η εκλογική του ήττα του σε πολιτική συντριβή και την επιστροφή στο φυσικό τους περιθώριο μαζί με το ανίσχυρο ιταλικό κόμμα Articolo Uno που τον υποδέχθηκε. Η δε εμμονή του να προτείνει παντα κυβερνητικές συμμαχίες των προοδευτικών δυνάμεων με τη μειοψηφική Αριστερά που εκπροσωπεί, συγκρούεται με την πραγματικότητα και τη λογική, καθώς στην ΕΕ η μεγάλη συμμαχία των ευρωπαϊκών προοδευτικών δυνάμεων συμπεριλαμβάνει κυρίως τους σοσιαλδημοκράτες, τους φιλελεύθερους και τους χριστιανοδημοκράτες και μόνο σε επιμέρους ζητήματα συμπλέουν οι σοσιαλδημοκράτες με τους Πράσινους και την ευρωπαϊκή Αριστερά.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το ζήτημα της ηγεμονίας στην Κεντροαριστερά παραμένει ανοιχτό. Ο χώρος είναι διασπασμένος σε τρία μέρη, με ένα μέρος να μένει στο ΠΑΣΟΚ, ένα μέρος στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ένα μέρος στη Νέα Δημοκρατία. Η πολυδιάσπαση του χώρου δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι ακόμη δεν διατυπώνει το ΠΑΣΟΚ μία πειστική αφήγηση που μπορεί να ενώσει.

Φοβάμαι ότι όσο συνεχίζεται αυτή η μάχη ορισμών τόσο πιο πολύ θα διασπάται ο πολιτικός χώρος μας. Αυτό διότι η μάχη, δεν είναι αναφορικά με το «ποιος ισχυρίζεται ότι είναι κεντροαριστερός», αλλά αποκλειστικά στο πού στέκεται η Κεντροαριστερά απέναντι σε θεμελιακά ζητήματα, κρίσιμα και διαχρονικά, και τι συγκεκριμένες κυβερνητικές προτάσεις δίνει. Με απελπισία παρακολουθούμε τον πολιτικό διάλογο και διαπιστώνουμε ότι κανένας και πουθενά δεν μιλά για ορισμένα από τα πρωταρχικά ζητήματα που αφορούν τους πολίτες και την Ελλάδα:

Ποια είναι η ελληνική κεντροαριστερή λύση στα προβλήματα παραγωγής που θέτει η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση; Πώς αντιλαμβάνεται την ανάγκη απαντήσεων στις νέες ανισότητες που προκαλεί η ραγδαία ανάπτυξη επαναστατικών τεχνολογιών;

Ποια είναι η κεντροαριστερή στρατηγική αναφορικά με το μέλλον της εργασίας και τη σταδιακή μετάβαση από το ενεργητικό στο παθητικό εισόδημα; Ποιος και πώς θα προστατεύσει την ιδιωτικότητα των πολιτών και πώς θα τους προστατεύσει από τις διακρίσεις που προκύπτουν με τη χρήση των δεδομένων τους;

Πού στέκεται η Κεντροαριστερά στο νευραλγικό ζήτημα της κούρσας μεταξύ τεχνολογίας και εκπαίδευσης και πώς απαντά άμεσα πέρα από το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία, για το δικαίωμα πρόσβασης στην πληροφορία και την απόκτηση ψηφιακών δεξιοτήτων;

Ποια είναι η πρόταση της Κεντροαριστεράς για τη στρατηγική ανταγωνισμού στην ΕΕ, σε μία περίοδο που πιστεύω πως η κυριαρχία της αγοράς και ο ορισμός των μονοπωλίων δεν πρέπει να καθορίζεται πλέον μόνο από τους τζίρους, αλλά από τον όγκο των ψηφιακών δεδομένων;

Αυτά και πολλά ακόμη ερωτήματα είναι που πραγματικά καθηλώνουν και τρομάζουν κάθε πολιτικό που νοιάζεται σοβαρά για την ευημερία και την ασφάλεια των πολιτών, ακόμα και αν οι πολίτες δεν γνωρίζουν αυτά τα προβλήματα σε βάθος. Και ενώ το βουνό είναι αντικειμενικά μπροστά μας, είναι ιστορική ευθύνη της Κεντροαριστεράς να δώσει σε όλα αυτά μία ανθρώπινη λύση.

Λοιπόν, αυτό είναι το κριτήριο: Αν κάποιος που λέει ότι είναι κεντροαριστερός, δεν μας βομβαρδίζει για τα προβλήματα που είναι μπροστά μας με λύσεις και επιλογές αλλά κάνει «πασαρέλα φορώντας ελκυστικά ρούχα κεντροαριστεροσύνης», μάλλον έχει άλλο πρόβλημα στο μυαλό του να λύσει και όχι τα δικά μας και των παιδιών μας.

Η πραγματική Κεντροαριστερά ξεκινά ορίζοντας το πρόβλημα του πολίτη, γιατί είναι ταγμένη στην ενίσχυση της μεσαίας τάξης. Δεν ξεκινά με ετεροπροσδιορισμους, ούτε φορώντας ταμπέλες, αλλά και ούτε τα εκλογικά ποσοστά είναι εκείνα που καθορίζουν τι είναι Κεντροαριστερά.

Η Εύα Καϊλή είναι ευρωβουλευτής ΚΙΝΑΛ