Ο Μπραντ Πιτ στα άστρα

Ενώ οι 25ες Νύχτες Πρεμιέρας βρίσκονται από σήμερα σε εξέλιξη (χθες έγινε η πρεμιέρα στο Παλλάς με το βραβευμένο κορεατικό «Παράσιτο» του Μπονγκ Τζουν Χο), επτά νέες ταινίες ανοίγουν στις αίθουσες μαζί με μια καλή επανέκδοση, τις «Δεσποινίδες του Ροσφόρ» («Les demoiselles de Rochefort», Γαλλία, 1967). Είναι η ερωτική επιστολή του Ζακ Ντεμί προς το κλασικό αμερικανικό μιούζικαλ, με τις αδελφές Κατρίν Ντενέβ και Φρανσουάζ Ντορελάκ σε μεγάλα κέφια (παίζουν άλλωστε τις αδελφές στην ταινία). Με φόντο το φανταστικό λιμάνι του Ροσφόρ, οι «Δεσποινίδες» συνδυάζουν ρεαλισμό, παραμύθι και μπόλικο τραγούδι παραμένοντας ένα από τα πιο δροσερά και ευχάριστα φιλμ της γαλλικής κινηματογραφίας σ’ εκείνη την απίστευτα ποιοτική δεκαετία του 1960. Ο Μισέλ Λεγκράν έγραψε τη μουσική μαζί με τον Ντεμί και βρέθηκαν υποψήφιοι για Οσκαρ (όπως είχε συμβεί και με τις «Ομπρέλες του Χερβούργου»), ενώ στην ταινία συμμετέχει και ο Τζιν Κέλι σε ρόλο γκεστ σταρ, τιμής ένεκεν φυσικά, γιατί αυτός κι αν είχε συνδέσει το όνομά του με το κλασικό αμερικανικό μιούζικαλ των fifties!

Οπότε ερχόμαστε στις επτά νέες ταινίες, δηλαδή στην εξής μία. Το «Ad Astra» (ΗΠΑ, 2019) του Τζέιμς Γκρέι, που έκανε πρεμιέρα αλλά δεν βραβεύθηκε στο τελευταίο Φεστιβάλ Βενετίας, είναι περισσότερο ένα ψυχολογικό ταξίδι, ντυμένο με τη φορεσιά του γαλαξιακού ταξιδιού επιστημονικής φαντασίας. Ο Μπραντ Πιτ, πολύ καλός σε έναν υποτονικό, αντιηρωικό ρόλο, υποδύεται τον Ρόι ΜακΜπράιντ, προβληματικό αστροναύτη που αναλαμβάνει να διασχίσει το Διάστημα εκτός ηλιακού συστήματος προκειμένου να βρει τον πατέρα του Κλιφ (Τόμι Λι Τζόουνς), επίσης αστροναύτη και μάλιστα θρυλικό, ο οποίος εθεωρείτο εξαφανισμένος για πολλά χρόνια και εν τέλει έδωσε σημεία ζωής. Ο παλιός αστροναύτης κάτι φαίνεται να γνωρίζει για τη σωτηρία της Γης που απειλείται από αστρικές καταιγίδες. Μήπως όμως συμβαίνει το αντίθετο; Μήπως αυτός ο ίδιος είναι τελικά το πρόβλημα; Σίγουρα η σκιά του πατέρα (ο παλμός τελικά της ταινίας) είναι το πρόβλημα του Πιτ, αφού δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτήν, και το ταξίδι στο Διάστημα, η εκ νέου επαφή μαζί του, ενδεχομένως να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τα εσωτερικά του εμπόδια, να τα βρει με τον εαυτό του. Κατά μία έννοια ο Ρόι ΜακΜπράιντ είναι ο λοχαγός Γουίλαρντ της «Αποκάλυψης τώρα!» που διασχίζει την κόλαση του Βιετνάμ για να βρει τα ίχνη του μεγάλου ήρωα αλλά και μεγάλου προδότη συνταγματάρχη Κουρτζ. Ο Γκρέι αντιμετωπίζει με την αρμόζουσα προσοχή το ευαίσθητο θέμα του και συγχρόνως αφήνει το δικό του αποτύπωμα στο είδος της επιστημονικής φαντασίας μέσα από στυλιζαρισμένες εικόνες, χαμηλούς φωτισμούς και ένα design που αποτελεί χάρμα οφθαλμών. Συγχρόνως νιώθεις ότι έχει εξετάσει πολύ καλά εμβληματικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας (από το «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ μέχρι το «Solaris» του Αντρέι Ταρκόφσκι και από το «Silent running» του Ντάγκλας Τραμπλ μέχρι το «Μοοn» του Ντάνκαν Τζόουνς) για να «βγάλει» το δικό του, πρωτότυπο έργο, που προσωπικά με άγγιξε πολύ.

Η εντύπωση που μου έδωσε η ταινία «Η καρδερίνα» («The goldfish», ΗΠΑ, 2019) είναι ότι ο σκηνοθέτης της, Τζον Κρόλεϊ («Μπρούκλιν»), μάλλον χρειάζεται εντατικά μαθήματα… οικονομίας στην αφήγηση και στον κινηματογραφικό χρόνο. Το φιλμ είναι βασισμένο σε μυθιστόρημα της Ντόνα Ταρτ, το οποίο δεν έχω διαβάσει, αλλά κρίνοντας από αυτά που είδα υποψιάζομαι ότι ως ανάγνωσμα θα λειτουργεί πολύ καλύτερα απ’ ό,τι ως κινηματογραφικό θέαμα. Γιατί τα χίλια μύρια βάσανα που περνά ο κεντρικός ήρωας της ταινίας (σε παιδική ηλικία ο Οουκς Φέγκλεϊ, σε μεγαλύτερη ο Ανσελ Ελγκορτ), πολύ δύσκολα ενώνονται χωρίς ν’ αφήνουν πίσω τους εκκρεμότητες σε ένα φιλμ διάρκειας δυόμισι ωρών που σου δίνει την αίσθηση ότι διήρκεσε δύο χρόνια. Στο καλό καστ θα βρούμε τη Νικόλ Κίντμαν και τον Λιουκ Γουίλσον.

Ισως οι φίλοι του ψυχολογικού θρίλερ και του μυστηρίου να μείνουν σχετικά ικανοποιημένοι από το «Τελευταίο μάθημα» («L’heure de la sortie», Γαλλία, 2018) του Σεμπαστιάν Μαρνιέ. Φόντο ένα σχολείο όπου συμβαίνουν σημεία και τέρατα, για τα οποία πιθανόν να φταίει μια συγκεκριμένη παρέα «ιδιαίτερων» παιδιών. Η ιστορία αρχίζει από την αυτοκτονία ενός δασκάλου, του οποίου ο αντικαταστάτης (Λοράν Λαφίτ) αντιλαμβάνεται ότι η παρέα κινείται ύποπτα. Ο Μαρνιέ έχει σίγουρα στο μυαλό του την κλασική ταινία τρόμου «Η πόλη των καταραμένων» (1960) του Βολφ Ρίλα αλλά και τη συνέχειά της «Τα παιδιά των καταραμένων». Δεν τις αντιγράφει· υιοθετεί κάποιες ιδέες, τις οποίες υλοποιεί ατμοσφαιρικά μεν αλλά χωρίς να σου δίνει την αίσθηση ότι θέλει κάτι συγκεκριμένο να πει.

Ινδικός κινηματογράφος δεν είναι βέβαια μόνο μιούζικαλ α λα Μπόλιγουντ, αλλά και πνευματώδεις ταινίες, όπως το «Τραγούδι των σκορπιών» («Song of scorpions», Γαλλία / Ινδία / Ελβετία, 2018) του Ανούπ Σινγκ, ένα πολύ παράξενο μελόδραμα σε αργούς ρυθμούς και με δύο καλούς ηθοποιούς στους πρώτους ρόλους. Ο τίτλος παραπέμπει σε μια μέθοδο θεραπείας τσιμπήματος από δηλητηριώδη σκορπιό: το δηλητήριο δημιουργεί μια μελωδία στο αίμα και ο θεραπευτής θα πρέπει να τη διαβάσει και να τραγουδήσει μια αντίθετη μελωδία. Η πανέμορφη ιρανή ηθοποιός Γκολσιφτέ Φαραχανί υποδύεται τη Νουράν που μαθαίνει αυτή την αρχαία τέχνη του θεραπευτή και ο Ιρφάν Καν είναι ο καμηλιέρης Αανταμ που την ερωτεύεται όταν την ακούει να τραγουδάει. Παρά τον εξωτικό χαρακτήρα της, η ταινία πολύ δύσκολα μπορεί να σε κρατήσει μαζί της.

Ο «Φιλοξενούμενος» («L’ospite», Ιταλία, 2018) του Ντούτσιο Κιαρίνι είναι μια ιταλική αισθηματική κομεντί που ποντάρει σε έναν συνδυασμό λογοτεχνίας – ποίησης με το ερωτικό μπέρδεμα. Οταν η γυναίκα (Σίλβια ντ’ Αμίκο) αρχίζει να αμφιβάλλει για τη σχέση της με τον άνδρα (Ντανιέλε Παρίζι), εκείνος, ο διανοούμενος και λάτρης της λογοτεχνίας, θα βρεθεί στον δρόμο αναζητώντας καταφύγιο σε σπίτια γνωστών. Κάποιες σκηνές ξεχωρίζουν (η αρχική, ας πούμε, όπου ο ήρωας αναζητεί… κάτι στο αιδοίο της ηρωίδας), αλλά σε γενικές γραμμές δεν χάσατε τίποτε αν δεν τη δείτε και δεν κερδίσατε τίποτε αν τη δείτε.

Προβάλλονται, τέλος, η χαριτωμένη αλλά ασήμαντη πολωνική κωμωδία «Κρίση πανικού» («Atak paniki», Πολωνία, 2017) του Πάβελ Μασλόνα («Ιστορίες καθημερινής τρέλας») και το αμερικανικό θρίλερ «Διαφυγή» («Crawl», ΗΠΑ, 2019) του Αλεξάντρε Αχά («Πιράνχα»), όπου η Κάγια Σκοντελάριο παλεύει με κροκοδείλους.

Βαθμολογία

Ad Astra: 7
Το τελευταίο μάθημα: 4
Το τραγούδι των σκορπιών: 4
Η καρδερίνα: 3
Ο φιλοξενούμενος: 4
Κρίση πανικού: 3
Διαφυγή: –
Οι δεσποινίδες του Ροσφόρ: 8
Από το 1 έως το 10