Ο «Δράκουλας» της ΕΚΤ, το «γεράκι» και η μνήμη του Βιετνάμ

Δύο από τις ισχυρότερες προσωπικότητες του κόσμου αποχωρούν από την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι και ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας κ. Μπόλτον. Εχει ενδιαφέρον να δούμε ποιες μπορεί να είναι οι επιπτώσεις στο διεθνές πολιτικό σύστημα και στην Ελλάδα ειδικότερα.

Ας αρχίσουμε με τον Ντράγκι. Καθώς η ΕΕ αδυνατεί εδώ και πολλά χρόνια να ξεφύγει από τον χαμηλό πληθωρισμό, η ΕΚΤ πήρε δύο αποφάσεις για την αντιμετώπιση της αναμενόμενης ύφεσης. Τη συνέχιση της ποσοτικής χαλάρωσης και τον μηδενισμό των επιτοκίων δανεισμού. Μιλάμε πια και για αρνητικά επιτόκια. Πρώτος και καλύτερος ο κ. Τραμπ πανηγύρισε απευθυνόμενος στην αμερικανική κεντρική τράπεζα – Fed και επαινώντας τον «Σούπερ Μάριο» έτριξε ακόμη μια φορά τα δόντια καλώντας την να ακολουθήσει το παράδειγμά του.

Ο μέσος Γερμανός προτιμούσε να τοποθετεί τα χρήματά του σε ομόλογα, μετοχές και κυρίως καταθέσεις. Τώρα τα ομόλογα κατρακυλούν, οι μετοχές κινδυνεύουν από την ύφεση που απειλεί τον κόσμο.

Δεν πέρασαν λίγες ώρες και το καζάνι ξεχείλισε. Η μεγαλύτερη εφημερίδα της Γερμανίας, η «Bild», κυκλοφόρησε με τον Ντράγκι με δυο δόντια μυτερά να στάζουν αίμα και με τίτλο «Πίνει το αίμα των καταθέσεών μας» στο πρωτοσέλιδό της. Ο πανικός στην κυβέρνηση είναι μεγάλος. Ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Οικονομικών και πιθανός νέος ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών κ. Σόλτς κάτι ψέλλισε για «συμβάσεις μεταξύ τραπεζών και καταθετών που είναι μακροχρόνιες». Ο τρόμος για απόσυρση των καταθέσεων προς το «στρώμα» και ο πολιτικός σεισμός που θα προκληθεί από την αναπόφευκτη στροφή προς την Ακροδεξιά του συντηρητικού ψηφοφόρου δεν κρύβεται. Αργά ή γρήγορα ο ψηφοφόρος αυτός θα αποδώσει το κακό που τον έχει βρει στην ΕΕ και θα ζητήσει έξοδο από το ευρώ και την ΕΚΤ της καταστροφής τους. Dexit..

Η απομάκρυνση του Μπόλτον από το πόστο του αντανακλά την προσωπική εξωτερική πολιτική που ασκεί ο Τραμπ, ο οποίος δεν κρύβει την ιδιαίτερη προτίμηση στις διμερείς προσωπικές σχέσεις με τους αυταρχικούς ηγέτες του Ιράν, της Ρωσίας, της Κίνας, της Βόρεας Κορέας κ.λπ. Ο Μπόλτον εκφράζει εδώ και δεκαετίες τον σκληρό πυρήνα των «νεοσυντηρητικών», μιας ισχυρής ομάδας που πρεσβεύει τον νεοφιλελευθερισμό στην οικονομία με την «πολεμική δημοκρατία». Δηλαδή την επιβολή της δημοκρατίας ακόμη και με τα όπλα.

Οι νεοσυντηρητικοί στήριξαν τον Ρίγκαν και τον Κλίντον που απορρύθμισαν τις αγορές και τον Μπους τον νεότερο στον πόλεμο κατά το Ιράκ. Η απομάκρυνσή του «γερακιού» από την κυβέρνηση, όσο και αν είναι θετική για την παγκόσμια ειρήνη, θα σημάνει μεταξύ των άλλων την προσέγγιση του Τραμπ με τον Ερντογάν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η σταθερότητα στην περιοχή και η προστασία της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια έχουν ακουμπήσει στις στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Αυτή η «σταθερά» βρίσκεται σε κίνδυνο.

Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Ελλάδα, η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας κ.λπ. στοιχειώνονται από τη μνήμη της εγκατάλειψης των νοτιοβιετναμέζων συμμάχων των ΗΠΑ την εποχή ενός απρόβλεπτου ηγέτη, εχθρικού απέναντι στη διοίκησή του και στους παραδοσιακούς συμμάχους του. Και η ΕΕ δεν έχει δύναμη αποτροπής. Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα οφείλουν να επανεξετάσουν τη στρατηγική της χώρας και επιτέλους να συστήσουν το δικό μας Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας και Αμυνας.