«Πουθενά σαν το Καραϊσκάκης!»

Να είστε βέβαιοι πως ο 49χρονος προπονητής του Ολυμπιακού σήμερα δεν σκέφτεται το Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά τον Βόλο και την υποχρέωση της τρίτης αγωνιστικής στη Σούπερ Λιγκ 1. Εγγυόμαστε για αυτό: «Ακόμη δεν έχω δει την Τότεναμ (γέλια). Σαφώς κάνουμε έναν προγραμματισμό μακροπρόθεσμο για τη φυσική μας κατάσταση, υπολογίζοντας τη διαχείριση των ποδοσφαιριστών κ.λπ. Πάντα όμως έχουμε στο μυαλό το επόμενο παιχνίδι. Αν θες να πούμε για την Τότεναμ έλα να κουβεντιάσουμε το Σάββατο το βράδυ (γέλια). Τώρα μπορώ να σου πω για τον Βόλο». Με τον τρόπο του έφερε την κουβέντα πίσω στο πρωτάθλημα. Μια λίγκα που οι Ερυθρόλευκοι έχουν μία ήττα εδώ και 25 αγωνιστικές αλλά που πέρσι δεν την κατέκτησαν. Ενα πρωτάθλημα που σαφώς δεν έχει ως σήμα κατατεθέν τον ανταγωνισμό αλλά που ουσιαστικά δεν προσφέρει στους μνηστήρες του δικαίωμα στο λάθος. «Οχι δεν είναι μια εύκολη διοργάνωση. Εχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Εμείς όμως έχουμε μια μεγάλη υποχρέωση στους φιλάθλους μας. Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι πως νιώθουμε τη δέσμευση, ώστε να τους δώσουμε αυτό που περιμένουν. Να επιστρέψουμε στην κορυφή. Φέτος η ομάδα είναι πολύ πιο έτοιμη να δείξει τον χαρακτήρα της, τη δύναμη της, τη σταθερότητά της».

Ο μαγικός ζωμός

Κουβεντιάζουμε στο εστιατόριο του Γ. Καραϊσκάκης και απέναντι μας πίσω από τις τζαμαρίες δεσπόζει το κόκκινο της κερκίδας. «Ξέρεις κόουτς αυτό το γήπεδο έχει τη δική του ιστορία και στο Τσάμπιονς Λιγκ. Εδώ ο Ολυμπιακός έχει καταφέρει νίκες απέναντι σε κάποιες από τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Είναι ό,τι ο μαγικός ζωμός για τους Γαλάτες» του λέω θέλοντας να ξαναβάλω την κουβέντα σε… τροχιά Τετάρτης. «Ξέρω. Και να σου πω την αλήθεια το ένιωσα από την πρώτη μέρα που το επισκέφτηκα. Η ατμόσφαιρα είναι φανταστική. Eχω βρεθεί σε γήπεδα των εξήντα, εβδομήντα χιλιάδων και αυτόν τον παλμό, την ενέργεια του Γ. Καραϊσκάκης δεν την έχω συναντήσει πουθενά». «Την Τετάρτη το βράδυ θα είναι εδώ περισσότεροι από τριάντα χιλιάδες. Θα ήθελες να τους πεις κάτι;». «Ναι. Οτι μαζί τους έχουμε περισσότερη δύναμη από ό,τι θα είχαμε με εξήντα ή εβδομήντα χιλιάδες άλλους. Πιστεύω ότι αυτό τα λέει όλα».

Αμοιβαία τα αισθήματα

Ο κόουτς Μαρτίνς είναι πραγματικά ένας από εκείνους που το ερυθρόλευκο κοινό τον έβαλε στην καρδιά του. Και είναι αλήθεια πως γενικότερα το ποδόσφαιρο έγινε η αιτία για να χτιστεί μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τους Πορτογάλους τα τελευταία χρόνια. Σχέση αμοιβαία κατά τον 49χρονο τεχνικό, ο οποίος μάλιστα την τοποθετεί χρονικά αρκετά πίσω. «Να ξέρεις ότι και οι Πορτογάλοι νιώθουν το ίδιο για τους Ελληνες. Και θα σου πω κάτι που ίσως να μην το πιστέψεις. Οταν χάσαμε από την Ελλάδα δύο φορές στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 στενοχωρηθήκαμε φυσικά. Ο κόσμος όμως χειροκρότησε την ελληνική ομάδα. Ολοι ήθελαν με τον τρόπο τους να τη συγχαρούν για τη μεγάλη της επιτυχία. Αν οι ήττες αυτές, ειδικά στον τελικό, ήταν από την Ιταλία, τη Γαλλία ή την Ισπανία τα συναισθήματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά. Θα ήμασταν μάλλον πιο θυμωμένοι. Με την Ελλάδα όμως δεν ήταν το ίδιο». Πώς μεσολάβησε το ποδόσφαιρο; «Ο Φερνάντο Σάντος από τότε που ήρθε εδώ μιλά πάντα με τα καλύτερα λόγια. Πάρα πολλοί προπονητές και ποδοσφαιριστές που ακολούθησαν αυτή τη διαδρομή κάνουν το ίδιο πίσω στη χώρα μου. Νομίζω ότι όλο αυτό έχει παίξει τον ρόλο του. Εχει δημιουργήσει ένα δέσιμο. Ετσι και η λύπη μας τότε, που περιείχε αυτό το συναίσθημα για τους Ελληνες».

«Είναι οι καλύτεροι»

Από εκείνον τον τελικό σαφώς και αρκετοί θυμούνται τα δάκρυα του Κριστιάνο Ρονάλντο. Του «βασιλιά» του Τσάμπιονς Λιγκ. Μήπως να μας τον έστελναν οι Ιβηρες για «ενίσχυση»; «Οχι. Οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού μάς έφεραν ως εδώ. Αυτοί που έχουμε. Και για εμένα είναι οι καλύτεροι. Εξάλλου μην ξεχνάς ότι ο Κριστιάνο με τη Γιουβέντους αποκλείστηκε πέρσι. Η Τότεναμ πήγε ως τον τελικό (γέλια)»…