Κόρτνεϊ Λαβ εναντίον Σάκλερ

Tην ώρα που η Κόρτνεϊ Λαβ γύριζε την πλάτη της στην υπέρογκη αμοιβή των 100.000 δολαρίων για να καθίσει στην πρώτη σειρά επίδειξης μόδας της Τζος Σάκλερ (συζύγου του Ντέιβιντ Σάκλερ, κληρονόμου της αυτοκρατορίας που έχει χτιστεί πάνω στην πώληση του οπιούχου παυσίπονου Οξικοντίν στις Ηνωμένες Πολιτείες) παίρνοντας σαφή θέση στην κρίση που έχει ξεσπάσει στις ΗΠΑ σχετικά με τα φάρμακα που προκαλούν εθισμό, η φαρμακευτική εταιρεία που παράγει το επίμαχο σκεύασμα, η Purdue Pharma, απειλεί να ενταχθεί στον πτωχευτικό κώδικα για να γλιτώσει τις αποζημιώσεις που οφείλει σε χιλιάδες πολίτες.

Οσοι διαβάσατε τις παραπάνω γραμμές πιθανόν να απορείτε ποια θέση έχει στις πολιτιστικές σελίδες μιας εφημερίδας το σκάνδαλο μιας φαρμακοβιομηχανίας, η οποία με το σκεύασμά της (μια χημική εκδοχή της μορφίνης και της ηρωίνης) έχει στείλει στον θάνατο τουλάχιστον 400.000 ανθρώπους και έχει με εθίσει χιλιάδες άλλους. Και μπορεί η εκ πρώτης όψεως σχέση να προκύπτει από το ότι η αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια Κόρτνεϊ Λαβ αρνήθηκε τα χρήματα και ένα πλούσιο πακέτο περιποίησης, μετακίνησης, ένα φόρεμα ειδικά φτιαγμένο για εκείνη με νήματα από χρυσό 24 καρατίων μαζί με ένα «μπουκέτο» κομπλιμέντων και σχόλια θαυμασμού από την ιδιοκτήτρια  Τζος Σάκλερ μέσω των εκπροσώπων της. Και μαζί με το ηχηρό «όχι» της, μαζί με τη φράση «δεν ξεπουλιέμαι», η χήρα του Κερτ Κομπέιν δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι υπήρξε εθισμένη στα Οξικοντίν και ότι είναι εδώ και έναν χρόνο «καθαρή».

Η σύνδεση είναι όμως πολύ βαθύτερη, καθώς η οικογένεια Σάκλερ επί δεκαετίες με τα βρώμικα κέρδη της είχε αναδειχθεί σε έναν από τους πλέον γενναιόδωρους μαικήνες μουσείων και ιδρυμάτων τέχνης. Δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος μεγάλο φορέα τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη που να μην έχει ευεργετηθεί από τις δωρεές της οικογένειας: από το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο και το Λούβρο στο Παρίσι έως την αίθουσα με τον αιγυπτιακό ναό του Ντεντούρ στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης και από το καλλιτεχνικό εκπαιδευτικό κέντρο του Γκούγκενχαϊμ ως  πανεπιστημιακές έδρες του Γέιλ.

Οι τελευταίες εξελίξεις που έχουν «στριμώξει» την Purdue Pharma και την αναγκάζουν να απειλεί με ένταξη στον πτωχευτικό κώδικα έρχονται από τον χώρο της Δικαιοσύνης, καθώς οι εισαγγελικές αρχές κρίνουν ότι τα 12 δισ. δολάρια που προσφέρει η εταιρεία ως ποσό συμβιβασμού για τις 2.000 αγωγές που εκκρεμούν σε βάρος της δεν είναι αρκετά. Και η εταιρεία πιέζει Δικαιοσύνη και ενάγοντες, μέσω του ενδεχομένου της πτώχευσης. Αν συμβεί κάτι τέτοιο οι αποζημιώσεις θα περιοριστούν μετά βίας στο 1 δισ. δολάρια.

Η ΝΑΝΤΙΝ ΓΚΟΛΝΤΙΝ. Οσο κι αν οι εισαγγελείς έχουν τη δύναμη να πιέσουν τους Σάκλερ με νομικά μέσα, πιο δυνατή αποδεικνύεται, ωστόσο, η φωνή της Ναντίν Γκόλντιν. Η διάσημη εικαστική φωτογράφος έχει εδώ και σχεδόν δύο χρόνια υψώσει τη φωνή της ζητώντας δικαίωση και για τους κοινούς θνητούς-θύματα του σκευάσματος που προωθούσε μέσω των γιατρών η οικογένεια Σάκλερ. Θύμα και η ίδια του παυσίπονου ύστερα από μια τενοντίτιδα, όχι απλώς εθίστηκε, αλλά ξανακύλησε στα ναρκωτικά (είχε απεξαρτηθεί στο παρελθόν, ενώ παράλληλα είχε αντιμετωπίσει και εθισμό στο Βάλιουμ, προϊόν της ίδιας εταιρείας) όταν οι γιατροί σταμάτησαν να της συνταγογραφούν το σκεύασμα. Από διαμαρτυρίες σε μεγάλα μουσεία ως και hastag στο Τwitter #ShameOnSackler επιστράτευσε η Ναντίν Γκόλντιν, η οποία μόλις πριν από λίγες ημέρες συνελήφθη στο πλαίσιο της δράσης της για να βοηθήσει τα εξαρτημένα άτομα, καθώς έκανε κατάληψη στην είσοδο του γραφείου του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης. Οι δράσεις της καλλιτέχνιδος, η οποία έχει ιδρύσει την ομάδα PAIN (Πόνος, από τα αρχικά των λέξεων Συνταγογράφηση, Εθισμός, Παρέμβαση Τώρα), είχαν ως τώρα αποτέλεσμα να κλείσουν την πόρτα στον πακτωλό χορηγιών μουσεία όπως η βρετανική Τέιτ, το Γκούγκενχαϊμ και το Μητροπολιτικό. Ομως αν τελικά θα κερδίσει και τη μάχη των αποζημιώσεων για τους κοινούς θνητούς στην οποία επίσης πρωτοστατεί – αξίζει να σημειωθεί ότι στις ΗΠΑ οι θάνατοι από υπερβολική δόση ναρκωτικών ανέρχονται σε 200 άτομα την ημέρα, εκ των οποίων το 68% οφείλονται σε οπιούχα σκευάσματα, όπως το Οξικοντίν -, θα μπορεί πλέον να καμαρώνει εξίσου (αν όχι περισσότερο) για τη δράση της ως ακτιβίστριας από ό,τι ως εικαστικής φωτογράφου.