Ο περφόρμερ-έκθεμα στο Μητροπολιτικό Μουσείο

Επί εννέα συνεχόμενες ημέρες θα σχεδιάζει, θα τραγουδά, θα τρώει, θα αλλάζει κοστούμια και θα κοιμάται στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Ο συνδυασμός όλων αυτών των δραστηριοτήτων θα αποτελέσει μια – ακόμη – μαραθώνια περφόρμανς για τον μετρ του είδους, τον Νίχιλ Τσόπρα. Τον 45χρονο καλλιτέχνη και τις μεγάλης διάρκειας περφόρμανς του γνώρισε το ελληνικό κοινό πριν από δυο χρόνια, στο πλαίσιο της documenta14, καθώς αφού επί τρεις ημέρες ζούσε σε μια παλιά αποθήκη στο Μοσχάτο και σχεδίαζε με πηλό κύματα στους τοίχους και  ελάχιστα ανθρώπινα ίχνη. Κι εν συνεχεία ξεκίνησε οδικώς για το Κάσελ όπου παρουσίασε στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό της γερμανικής πόλης μια βίντεο – εγκατάσταση για το έργο του στην Αθήνα. «Δίνει όντως την αίσθηση ενός μακρινού ταξιδιού» λέει ο γεννημένος στην Ινδία καλλιτέχνης, ο οποίος ξεκινά τη δική του «οδύσσεια» την Πέμπτη με αφετηρία τα σκαλιά του νεοϋορκέζικου μουσείου και τερματισμό στις 20 Σεπτεμβρίου στον αύλειο χώρο της πτέρυγας Ρόμπερτ Λίμαν. «Κάποιες φορές θα μοιάζω με πίνακα αφηρημένης τέχνης, κάποιες άλλες με σαμάνο και κάποτε ακόμη και με κινέζικο φαναράκι με όλες αυτές τις φούντες που θα κρέμονται από το κοστούμι μου», εξηγεί ο καλλιτέχνης, ο οποίος για να προσελκύσει θεατές θα τραγουδά υπό τη συνοδεία ενός συναδέλφου του που θα παίζει μουσική. Απώτερος στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα μεγάλης κλίμακας σχέδιο το οποίο θα υπαινίσσεται τη ζωγραφική τοπίου.

Την πρώτη μέρα που θα φτάσει στο μουσείο ο Νίχιλ Τσόπρα θα ανέβει τα σκαλοπάτια και θα συγκεντρώσει τα σύνεργά του στο μεγάλο φουαγιέ της εισόδου πριν κατευθυνθεί στον πρώτο του προορισμό, ένα σημείο μπροστά από τον αιγυπτιακό ναό του Ντεντούρ. Μαζί του θα έχει κι έναν βαμβακερό καμβά που θα τον χρησιμοποιεί τόσο για να σχεδιάζει όσο και ως αυτοσχέδια οικία.

Και το κοινό; Πώς θα αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις του, δεδομένου ότι η πρώτη του στάση θα γίνει μπροστά σε ένα από τα πλέον δημοφιλή εκθέματα του μουσείου; «Θέλω να αποτελέσω ένα είδος αντικειμένου που θα ήθελαν να δουν σε μια προθήκη. Θέλω να διαχωρίσω τον εαυτό μου από τους επισκέπτες», διευκρινίζει και εξηγεί ότι τον σύνδεσμο ανάμεσα σε εκείνον και το κοινό θα αποτελεί το προσωπικό του μουσείου. Το δεύτερο σημείο που έχει επιλέξει ο «νομάδας» καλλιτέχνης είναι οι αίθουσες μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης και συγκεκριμένα ο χώρος που εκτίθεται το έργο «Τοιχογραφία Ν. 370» (1982) του Σολ Λιούιτ. «Θα βρίσκομαι κυριολεκτικά απέναντι από το έργο και κατά μία έννοια οι διαγώνιες, οριζόντιες και κάθετες γραμμές του, θα δίνουν πληροφορίες για τον τρόπο που θα σχεδιάζω στον ακριβώς απέναντι τοίχο».

Στο τέλος της διαδρομής του ο καλλιτέχνης στο αίθριο της πτέρυγας Ρόμπερτ Λίμαν, όπου θα φορέσει ένα μεταξωτό κοστούμι, στο οποίο ένας σχεδιαστής θα έχει ράψει κεντήματα που θα απεικονίζουν τη θέση των αστερισμών, το συγκεκριμένο βράδυ. Τις τελευταίες γραμμές του σχεδίου του δε, θα τις τραβήξει απέναντι από το σημείο που εκτίθενται έργα του Ρέμπραντ και του Βερμέερ και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα αισθανθεί, όπως λέει, ότι κλείνει ένας πλήρης κύκλος στη σχέση του με την τέχνη.